][ hiyuura | v.4. guardians][

ฟิกฉลองวันเกิดพีไทคิ สุดที่เลิฟ ย้อนหลังค่ะ รีเควสมาเป็น 1827 ซึ่งยูระสารภาพว่าแนวนี้เป็นอะไรที่ยูระไม่ถนัดเขียนเอาซะเลย ดีนะที่พี่แกบอกมาว่า 'รั่วได้' ไอ้เราได้ฟังดราม่าซีดีมาก่อนก็เลยเอามาเป็นแนวทางซะเลย ก็...หวังว่าคงออกมา ไม่เลวร้ายจนเกินไป ถูกใจไม่มากก็น้อยนะคะ แหะๆ ^^''

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Case of a Forced Stalker
Pairing: 1827
Rating: PG-13
Warning: BL, Stalking

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ผมชื่อซาวาดะ สึนะโยชิ ใครๆก็เรียกผมว่า ‘นายเห่ยสึนะ’ เพราะไม่ว่าจะทำอะไรไอ้เรามันก็ไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง แต่แล้ว...ชีวิตของผมก็เปลี่ยนไปตั้งแต่ได้พบกับรีบอร์น รีบอร์นทำให้ผมรู้สึกว่า... ถ้าไม่ตะเกียกตะกายเอาตอนนี้ มีหวังชีวีซี้ม่องเท่งแหงๆ... แต่คอร์สการฝึกพิเศษสุดโหดอะไรทั้งหลายแหล่ที่ผ่านมา...ก็ยังฟังไม่เหมือนประกาศิตพยายมเช่นวันนี้...

“เจ้าเห่ยสึนะ งานของแกนับตั้งแต่วันนี้คือการทำไดอารี่สอดส่องพฤติกรรมของผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ฮิบาริ เคียวยะ”

“อี๋~~~~~~~~~~~~~!!! ว...ว่าไงน้า~~~~~~~~~~~~~!!!!!”

—Target 1827—
Case of a Forced Stalker

วันที่ x เดือน x ปี xxxx

วันเริ่มต้นของงานสอดส่องคุณฮิบา- (รีบอร์น – เจ้างั่งใช้คำว่าเป้าหมายสิ ถ้าเจ้าตัวมาเจอเข้าแกก็ซี้ม่องเท่งแน่ๆนะ) เอ่อ...การสอดส่องเป้าหมาย ถูกเจ้ารีบอร์นยัดเยียดงานเสี่ยงตายบ้าๆอีกตามเคย อย่าหาว่าใจเสาะเลยนะ แต่ให้ตามคุณฮิบาริ (สึนะ – โอ๊ย!/รีบอร์น – บอกให้เรียกว่าเป้าหมายไง/สึนะ – รู้แล้วน่า... (ปีศาจชัดๆ... TTwTT)) เป็นใครก็ปอดกันหมดล่ะ

12: 06 นาฬิกา พบคุณฮิ- เอ่อ เป้าหมายนอนกลางวันอยู่คนเดียวบนดาดฟ้า คิดว่าน่าจะหลับไปแล้ว...เอ๋...ยะ...ยังไม่หลับนี่นา...อี๋~~!! มองมาทางนี้แล้ว~~!! TT[]TT!!

12: 11 นาฬิกา วิ่งหนีเป้าหมายลงมาจากชั้นดาดฟ้าโรงเรียนมัธยมต้นนามิโมริ เพิ่งรู้ว่าตัวเราเองวิ่งเร็วกับเขาเหมือนกันก็คราวนี้ เสียงแว่ว...ฟังคล้ายคำว่า ‘สัตว์กินพืช’ แว่วมาจากบันไดดาดฟ้าด้านหลัง...ความรู้สึกเดียวที่บรรยายได้...

น่ากลัว... 

วันที่ o เดือน x ปี xxxx

ระเบียงทางเดินที่เคยจอแจเงียบกริบเมื่อเป้าหมายเดินผ่าน โดนเจ้ารีบอร์นดุมาว่าเขียนรายงานไม่ได้เรื่อง (สึนะ – อยากรู้นักก็ทำเองเซ่! โอ๊ยยย! เจ็บนะ!!/รีบอร์น – เจ้าเห่ยสึนะ นี่แกไม่ได้รู้อะไรเลยรึไง) รีบอร์นอ้างว่า การจะเป็นบอสที่ดีของวองโกเล่จะต้องรู้และเข้าใจผู้พิทักษ์ของตัวเองให้ดีซะก่อน...ฟังดูเหมือนจะมีเหตุผล...แต่ที่แน่ๆ...ยังไงๆคุณฮิ- เอ่อ เป้าหมายก็น่ากลัวอยู่ดี

โดนบังคับให้ตามดูเป้าหมายต่อ ความรู้ไม่ค่อยจะใหม่สำหรับวันนี้คือ เป้าหมายเกลียดการสุมหัวและรวมกลุ่ม (แต่ถ้าเป็นกลุ่มที่อยู่ใต้อาณัติอย่างกรรมการรักษาระเบียบโรงเรียนนามิโมริก็ว่าไปอย่าง) กลุ่มอันธพาลที่หมู่นี้มักรวมหัวกันรังแกนักเรียนโรงเรียนเราที่ปากซอยถูกเป้าหมายฟาดยับ

วันที่ y เดือน x ปี xxxx

วันนี้ยังคงหาเป้าหมายพบได้ที่ดาดฟ้า พยายามระมัดระวังตัวมากขึ้น แต่เหมือนยิ่งระวังจะยิ่งทำให้เป็นที่น่าสงสัย (ลอนชาน – อ้าวววว! ซาวาดะคุง มาทำอะไรอยู่คนเดียวตรงนี้เนี่ย เหมือนไม่ได้คุยกันนานเลย ฉันได้แฟนคนใหม่แล้วนะ อยากเอามาอวดนายเป็นบ้า!/สึนะ – เจ๊ยยยยยย!!! =[]=!!!) โดนไนโต้ ลอนชานมาเจอตัวเข้า...

12: 46 นาฬิกา วิ่งหนีจากดาดฟ้าโรงเรียนมัธยมต้นนามิโมริลงมาเหมือนเดิม (ฮิบาริ – ฉันจะขย้ำพวกแกให้ตาย) บางทีนี่อาจจะเป็นจุดพิสูจน์ว่าสำนวนที่ว่า ‘คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย’ เป็นคำเอ่ยที่ผิดก็เป็นได้... (สึนะ – จ๊ากกกกกกกกกกก!! TT[]TT!!) วิ่งสะดุดขาลอนชานกลิ้งร่วงลงมาด้วยกัน...

...เจ็บ...

12: 52 นาฬิกา แม้แต่กระสุนพิเศษของลอนชานก็ไม่สามารถทำให้เป้าหมายยกโทษให้ได้...คนเดียวหัวหาย สองคนก็ยิ่งตาย...

ข้อสังเกตสำหรับวันนี้ เป้าหมาย...ยังคงน่ากลัว... TTvTT

วันที่ เจ็บ เดือน อ่วม ปี ใจร้าย

ถึงจะเจ็บหนักน่วมมาแค่ไหน เจ้าปีศาจร้ายที่บ้านก็ยังคงบังคับให้สู้งานต่อ (สึนะ - รีบอร์น แกมันแล้งน้ำใจ TTwTT/รีบอร์น – มาเฟียก็เป็นแบบนี้แหละ เอ้า รีบๆไปทำงานของแกต่อสิ เจ้าเห่ยสึนะ)

วันนี้เจอเคียวโกะจัง เคียวโกะจังยังคงร่าเริงสดใสเหมือนทุกที เพราะมีเคียวโกะจังห้องที่ดูเหี่ยวๆก็สดใสขึ้นมา- (โป๊ก! ชอล์กลอยมาจากหน้าห้อง/ศจ.รีบอร์น - ซาวาดะ ตั้งใจทำงานที่สั่งสิ!/สึนะ – ร...รู้แล้วน่า...) จะว่าไป...คุณฮิบา- เอ่อ เป้าหมาย...จะเคยคิดชอบใครกับเขาบ้างหรือเปล่านะ

...เฮ่ย ไม่หรอก คิดอะไรฟุ้งซ่าน...อย่าง...เป้าหมายน่ะเหรอ...เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุด

พบเป้าหมายอยู่บนดาดฟ้าอีกเช่นเคย...กำลังสอนเจ้านกสีเหลืองตัวเล็กที่รู้สึกว่าจะชื่อ ‘ฮิเบิร์ด’ ร้องเพลง...เห็นเป้าหมายอยู่กับฮิเบิร์ดเป็นประจำจนน่าสงสัยว่าเจ้านกตัวนั้นมันไม่กลัวคุณฮิ- เอ่อ เป้าหมายบ้างหรือไง...

......เสียงเพราะจัง

วันที่ อด เดือน ทน ปี สู้เขา

วันนี้โดนคุณพี่ลากไปเล่นซูโม่แบบใหม่ที่คุณพี่คิดค้นขึ้นมาเอง.....เกือบเอาตัวไม่รอด (เรียวเฮ – อะไรกัน แค่นี้เองเหรอ ซาวาดะ บุกเข้ามาเซ่~~!!!/สึนะ – มะ...ไม่ไหวแย้วก๊าบบบ… TTATT’’’) โชคดีที่ยามาโมโตะช่วยชีวิตขอเปลี่ยนตัวลงเล่นทัน ไม่งั้น...อาจจะไม่ได้มานั่งเขียนไดอารี่นี่ต่อแล้วก็ได้

(ยามาโมโตะ – ฮะๆๆ สึนะเป็นบอสที่ใจกว้างดีนะ แกล้งแพ้เนี่ย แต่ว่าน่าสนุกจัง ขอฉันเล่นด้วยคนสิ/โกคุเดระ – รุ่นที่ 10 ครับ เป็นอะไรมากไหมครับ แก! ไอ้หัวสนามหญ้า แกทำอะไรรุ่นที่ 10!/สึนะ – หวา...ใจเย็นก่อน โกคุเดระคุง!/บรึมมมม!!!)

เสียงไดนาไมต์ของโกคุเดระคุงเป็นจุดสนใจเสมอ...ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี...ที่ตอนนี้...เป้าหมายที่กำลังหาตัวอยู่ทั้งวันโผล่มาหาเสียเอง (ฮิบาริ – พวกแกมาสุมหัวส่งเสียงเอะอะอะไรกันในโรงเรียนของฉัน/สึนะ – อี๋~~~!!!) แต่ก่อนที่จะมีเรื่องราวให้วุ่นวายเจ็บตัวกัน เรื่องมหัศจรรย์ก็ได้เกิดขึ้น...

13: 33 นาฬิกา คุณพี่ที่สวมแต่ผ้าเตี่ยวคิดจะมีเรื่องกับเป้าหมาย แต่เกิดสะดุดซากไดนาไมต์ของโกคุเดระคุงจนชายเตี่ยวไปเกี่ยวกับปลายไม้เบสบอลของยามาโมโตะเข้า...

13: 34 นาฬิกา.....ผ้าเตี่ยวคุณพี่หลุด

(โกคุเดระ – รุ่นที่ 10 อย่ามองนะครับ!)

13: 35 นาฬิกา ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ

13: 40 นาฬิกา เป้าหมายล่าถอยกลับไปแล้ว อ้างว่าได้ ‘เห็นภาพชวนละเหี่ยใจ’

ข้อสังเกตวันนี้...จริงๆแล้วเป้าหมายไม่ได้เป็นพวก...เอ่อ... (แรมโบ้ – หน้าไม่อายยยย กิ๊วๆๆๆ)

...ตายด้าน

วันที่ แอบ เดือน สอดส่อง ปี มองดู

รู้สึกว่าตัวเองเริ่มทำตัวเหมือนพวกสโตล์กเกอร์จริงๆเข้าไปเรื่อยๆ...เพราะทุกวันต้องไปแอบฟังคุณฮิ- เอ่อ เป้าหมายคุยกับนกที่ดาดฟ้า น้ำเสียงที่พูดอ่อนโยนผิดกับปกติมาก...อ๋า...ยิ้มด้วย! เพิ่งจะเคยเห็นคุณฮิบา- เอ่อ เป้าหมายเป็นแบบนี้ หรือว่าจริงๆแล้วอาจจะเป็นคนรักสัตว์?

...แต่ก็เห็นชอบขย้ำ ‘สัตว์กินพืช’ เป็นประจำนี่นา

ถ้าไม่โดนรีบอร์นสั่งให้มาคอยตามดูเป้าหมาย ชาตินี้จะได้เห็นเขายิ้มแบบนั้นรึเปล่านะ...

จะว่าไป...ช่วงนี้ไม่เห็นเจ้ารีบอร์นเลยแฮะ...

วันที่ น่ากลัว เดือน ช่วยด้วย ปี ไม่ไหวแล้ว

อยู่ๆละแวกบ้านก็เกิดน้ำไม่ไหล เห็นแม่บอกว่าเขากำลังซ่อมประปาอยู่ กว่าจะเสร็จก็คงสองสามทุ่ม เลยต้องยกโขยงพากันไปอาบที่โรงอาบน้ำสาธารณะ ระหว่างทางเจอเคียวโกะจังกับฮารุด้วย พวกผู้หญิงสองคนบอกว่าจะเอาพวกเด็กๆไปอาบน้ำให้ ปล่อยให้พวกเราผู้ชายอาบกันเอง

คุณพี่เหมือนจะไม่สะทกสะท้านเรื่องผ้าเตี่ยวหลุดเท่าไหร่

(เรียวเฮ – ลูกผู้ชายมันต้องกล้าได้กล้าเสียสุดหูรูดอยู่แล้วเฟ้ยยย!! เอ้า เลิกพูดมาก ต่อแถวกันถูหลัง ปฏิบัติ!/สึนะ – ง่า...คุณพี่ยังคงเป็นผู้ชายที่...เอ่อ...เร่าร้อนสุดหูรูดเหมือนเคยเลยนะครับ =v=’’’/โกคุเดระ – แกสั่งใครวะ ไอ้หัวสนามหญ้า!!!/ยามาโมโตะ – ฮ่าๆๆ เอาน่า ช่วยๆกันถูมันจะไปอะไรไปเล่า/โกคุเดระ – แกน่ะ เงียบไปเลย เจ้าบ้าเบสบอล!)

เพราะที่ชวนสะท้านกว่ามันมาแล้วน่ะสิครับ...

(เสียงพนักงานโวยวาย – คุณครับ เอาอาวุธเข้าไปในโรงอาบน้ำไม่ได้นะครับ!)

เสียงโวยวายแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้อง ท่าทางว่า...ที่น้ำไม่ไหลจะไม่ได้เป็นแค่ละแวกนี้อย่างเดียว

ข้อสังเกตใหม่สำหรับวันนี้...

ฮิบาริ เคียวยะ...ชายผู้พกทอนฟาเข้ามาอาบน้ำด้วย

วันที่ พอที เดือน จะเลิก ปี ได้ยินไหม

ไม่เอาอีกแล้ว...ไม่อยากทำงานบ้าๆนี่อีกต่อไปแล้ว...เจ้ารีบอร์นจะให้เอาชีวิตไปเสี่ยงกี่หนกัน วันก่อนพยายามซ่อนไดอารี่เจ้าปัญหานี่เกือบตาย ดีนะที่เป้าหมายมัวแต่ฉะกับพวกโกคุเดระคุงเลยไม่ทันเห็น...เหนื่อย ไม่ไหว อยากเลิกแล้ว...คุณฮิบาริน่ากลัว...

.....

...

..

.

“บอกแล้วไงว่าให้เรียกว่าเป้าหมาย เจ้าเห่ยสึนะ หลายวันนี่ได้เรื่องอะไรบ้างล่ะ”

“รีบอร์น!!! อยู่นี่เอง ฉันไม่ทำแล้ว งานบ้าๆของแกเนี่ย จะให้ฉันตามคุณฮิบาริไปอีกนานแค่ไหนกัน!”

“การเป็นบอสมาเฟีย เรื่องความรับผิดชอบก็สำคัญนะ”

“ไม่ต้องมาอ้างเลยนะ!”

“งานของแกยังไม่จบ รีบๆสานต่อให้เสร็จซะ”

“เดี๋ยวซี่~~!!”

ผมพยายามจับตัวรีบอร์นเอาไว้ แต่ก็เหมือนทุกๆครั้ง...คว้าน้ำเหลวอีกเช่นเคย 

“รีบอร์น เดี๋ยวก่อนสิ!”

รีบอร์น...จากไปราวกับมันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

“เจ้ารีบอร์น...ไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย ฉันไม่ได้อยากจะเป็นวองโกเล่รุ่นที่ 10 สักหน่อย การฝึกพิเศษบ้าๆของนายฉันก็ทนมาเยอะแล้วนะ แต่ทำไมต้องให้ตามดูคุณฮิบาริด้วยเล่า! รู้ไหม คุณฮิบาริน่ะ-”

“ฉันทำไม?”

“ถามได้! คุณฮิบาริน่ากลัวน่ะสิ!”

“…”

รู้สึก...เหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากลกับเสียงนั้น

“…”

มัน...ฟังดูคุ้นหูจนน่ากลัวแปลกๆ...

“...ซาวาดะ สึนะโยชิ”

“อี๋~~~~~~~~~~~~~!!!! ค...คุณ...คุณฮิบาริ!!!! =[]=!!!”

ทำไมคุณฮิบาริถึงมาอยู่ที่นี่ได้ละเนี่ย!? ตายละหวา...ตายละหวา...พี่แกจะได้ยินไอ้ที่พูดเมื่อกี้รึเปล่าเนี่ย!?

“ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ”

ตายแน่ๆ...ตายแน่...จอดไม่ต้องแจว...จองโลง...ลาก่อนชีวิต...ฉันต้องมาตายเอาตอนนี้เหรอเนี่ย...เจ้ารีบอร์นบ้าที่สุดๆๆๆๆ

“อี๋~~!!! ข...ขอโทษคร้าบบบบ~~~!!!”

เหมือนกับจะทำให้เรื่องยิ่งเลวร้ายขึ้น สมุดไดอารี่ที่บันทึกการสอดส่องพฤติกรรมถูกคุณฮิบาริหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน...

ตอนนั้น...ผมกลัวแทบตาย...ขามันแข็งทื่อไปหมด...อาจจะเป็นเพราะโดนเจอเข้าจังๆแบบนี้ละมั้ง ถึงได้วิ่งไม่ออก...รู้สึกเหมือนเป็นนักโทษทำผิดที่เพิ่งถูกจับได้ตอนหลักฐานยังคามือ ผมกลัว...กลัวมาก คุณฮิบาริต้องโกรธแน่ๆ แล้วก็คงอยากจะ ‘ขย้ำผมให้ตาย’

“...เจ้าหนูบอกว่าถ้ามาที่นี่จะได้เจอเรื่องน่าสนุก ที่แท้ก็เรื่องนี้เองเหรอ”

“ผ...ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ รีบอร์น...รีบอร์น...” พยายามจะพูดแก้ตัว แต่เหมือนลิ้นมันพันกัน...พูดไม่ออก...

“ถ้าอยากรู้เรื่องฉันทำไมไม่มาถามฉันล่ะ”

ตายแน่ๆ...ตายแน่ๆ...ตายแน่ๆ...ตาย-

“ห...หา???”

“สัตว์กินพืชขาดสารอาหารจนหูหนวกรึไง ฉันบอกว่าถ้าอยากรู้เรื่องฉันก็มาถามฉัน”

คำตอบของคุณฮิบาริทำให้ผมประหลาดใจจนคิดว่าหูฝาด...

“…ค...คุณฮิบาริไม่ได้อยากจะขย้ำผมให้ตายเหรอครับ”

“ที่ฉันเกลียดคือสัตว์กินพืชอ่อนแอที่ชอบสุมหัวกันเท่านั้นแหละ”

สัมภาษณ์...หรือว่านี่คือการให้สัมภาษณ์...?

“เอ้อ...ถ้างั้น...เอ่อ...คุณฮิบาริ...”

“อะไร”

“...คุณฮิบาริร้องเพลงเพราะดีนะครับ”

...ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไป อาจจะเพราะคิดอะไรไม่ออก แต่ตอนนั้น...อายจนอยากจะมุดพื้นหนี...บ้าที่สุด...คุณฮิบาริต้องคิดว่าเรางี่เง่าแน่ๆ

“…แล้วสัตว์กินพืชอย่างแกร้องเพลงไม่เพราะรึไง”

“อ...เอ๋?”

“เพลงประจำโรงเรียนน่ะ ร้องไม่เป็นรึไง”

นี่เขากำลังบังคับให้เราร้องเพลงอยู่ใช่ไหม...?

“จะร้องหรือไม่ร้อง”

“อ...อี๋~~!! ร...ร้อง! ร้องแล้วครับ!”

เพลงประจำโรงเรียนนามิโมริ...เพลงที่ไม่ว่าใครก็บอกว่าสุดเห่ย โกคุเดระคุงพูดบ่อยๆว่าไอ้เพลงนี้มันไร้รสนิยม...แต่ดูเหมือนว่าคุณฮิบาริจะชอบ เพราะแบบนี้รึเปล่านะ...ถึงได้รู้สึกเหมือนว่าคุณฮิบาริกำลังยิ้ม...ยิ้มแบบที่เคยเห็นตอนคุณฮิบาริอยู่คนเดียว...ไม่สิ...อยู่กับเจ้านกสีเหลืองขนปุกปุยบนดาดฟ้า...

ผมร้องไป...เสียงก็สั่นไป...แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...ที่เสียงเลิกที่จะสั่น...แล้วผมก็ร้อง...เจ้าเพลงประจำโรงเรียนสุดเห่ยนั่น...จนจบเพลง...

รอยยิ้มหายจากใบหน้าของคุณฮิบาริไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...หรือว่าที่ผมเห็นเมื่อครู่ผมจะตาฝาดไปเอง แต่...

“ยังร้องผิดคีย์...ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป...ไปซ้อมร้องเพลงกับฉันที่ดาดฟ้า”

เสียงเหมือนจะดุกับคำสั่งที่ห้ามขัดเด็ดขาด

“…อะ...ค...ครับ!”

คุณฮิบาริไม่ชอบให้คนขัดใจ

“สัตว์กินพืชอย่างแกชอบทำอะไรชักช้าให้เสียเวลา ไม่ต้องไปซื้ออาหารกลางวัน เดี๋ยวฉันจะเอาไปให้แกเอง”

แต่จริงๆแล้ว...บางที...

“ข...ขอบคุณครับ”

ฮิบาริ เคียวยะ อาจจะไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด

—Fin—
Mission Complete

edit @ 9 Jun 2008 14:29:57 by +hiyuura+