[KHR FIC] [10069] Opheliac: Prologue
posted on 13 Jun 2008 22:04 by hiyuura in Fanfiction
อุตส่าห์คิดว่าช่วงนี้อยากจะถอยฟิกใส๊ใส แต่สปอยล่าสุดก็พาจิ้นมืดอีกจนได้...เวรกรรมจริงๆ อิป๋าเบียนั่นแหละผิด!!! (ชะอ้าว!) เพราะสปอยตอนล่าสุด ป๋าหล่อโฮกกระแทกตาเกินไป ความโฉดและ (สปอย...ครอบขาวค่ะ) >> ความสามารถในการล้างสมองของอิป๋า << ทำเอาจิ้นไกล...สรุปว่า...มีมือดีช่วยไซโคเลยได้ 10069 มาอีกหนึ่งฟิก อะเหอๆ ^^''
<< มองไปมองมา ฟิกเดี๊ยนจะมีแต่ 10069 แล้วนะ =v='''
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ
Title: Opheliac
Pairing: Byakuran/Mukuro
Rating: NC-21
Warning: BDSM, BL, brainwash, blood, spoiler, yaoi
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
—Prologue—
(ครอบขาวทั้งตอน =v='')
“เกลียดฉัน...ขนาดนั้นเลยเหรอ”
เสียงหนึ่ง...นุ่มนวลราวแพรไหม...ดังกระซิบในความมืด...เสียงที่นุ่มนวลราวกับจะปลอบประโลม...หากแต่เคลือบแฝงไว้ด้วยยาพิษแสนร้ายกาจ... มือบางกำแน่นจนเล็บคมจิกเข้าไปในผิวเนื้อ กลิ่นคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วนั้นหอมหวานพอๆกับที่ทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน เมื่อโลกที่มองเห็นจากนัยน์ตาข้างหนึ่งกลายเป็นสีแดง...ดุจเดียวกับสีสันอันต้องสาปของมัน...
“มุคุโร่คุง...”
เสียงนุ่มนวลที่น่ารังเกียจพร่ำกระซิบเรียกชื่อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า...เช่นเดียวกับเสียงส่ายไหวของสายโซ่ที่ดังไม่หยุดหย่อน...ในความเงียบที่มีแต่เพียงเสียงกระซิบพร่ำของปีศาจและเสียงของสายโซ่โลหะ...เสียงของลมหายใจที่ถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆไม่อาจถูกปกปิดได้แนบเนียนสนิท หากแต่สร้างแต่เพียงความเจ็บใจ...ตอกย้ำในความพ่ายแพ้ของเขา...และชัยชนะของอีกฝ่ายอย่างเจนชัด
โลหิตอุ่นๆ...ไหลรินมาตามโคนขา...ตกลงนองบนพื้นหิน...สีแดงฉานเปรอะเปื้อนเท้าขาวบางหยดแล้วหยดเล่า...ในความมืดผู้ถูกพันธนาการแสยะรอยยิ้มหยัน...รอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตาที่บัดนี้คงเหลือแต่เพียงสีฟ้าแสนอ่อนใส...หากแต่ยังคงชิงชังโลกใบนี้นัก...ชิงชังโลก...รวมทั้งรากเหง้าแห่งความเสื่อมทรามทั้งหลายทั้งปวง...
การกระทำที่น่ารังเกียจ...ครั้งแล้ว...ครั้งเล่า...
“ทั้งๆที่ฉัน...ออกจะถูกใจเธอขนาดนี้เชียวนะ” นิ้วยาวพยายามสอดแทรกเพิ่มเข้าไปในช่องทางคับแคบที่ถูกเติมเต็มอยู่แล้ว...ฝืนบังคับให้ช่องทางที่ไม่อาจจะรับได้อีกฉีกเปิดออก...
ที่เท้ายังรู้สึกอุ่นอยู่ได้...เพราะโลหิตที่รินไหล
“อึก...” ร่างที่ถูกพันธนาการกัดฟันแน่น...เพียงเพราะ...ไม่ต้องการให้สุ้มเสียงอันจะสร้างความพึงพอใจให้อีกฝ่ายแม้สักนิดหลุดลอดออกไป
และหากไม่มีสายโซ่คอยดึงรั้ง...ก็คงหมดแรงล้มลง...ไม่อาจยืนได้
สกปรก...
มือใหญ่ที่ยังคงแปดเปื้อนไปด้วยเลือดลากไล้...ทิ้งรอยโลหิตเอาไว้ทั่ว ก่อนจะเลื่อนขึ้นผ่านหน้าท้องแบนราบที่แข็งเกร็งเพราะความตึงเครียดที่เจ้าตัวไม่ต้องการแสดงออก...สัมผัสแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วจนผิดวิสัย...ก่อนจะขยับขึ้นแตะริมฝีปากบางที่ถูกขบกัดจนปริแตก...
ละเลงโลหิตด้วยโลหิต...นิ้วยาวลากไล่ไปตามรูปเรียวปากสวย
“ชอบไม่ใช่เหรอ มุคุโร่คุง ร่างกายเธอมันออกจะซื่อสัตย์ขนาดนี้...ครางเสียงหวานๆให้ฉันฟังสักที มันจะเป็นไรไป”
นัยน์ตาเพียงข้างเดียวหรี่เล็กลง...หากแต่ริมฝีปากคู่สวยกลับยังคงแสยะยิ้มเย้ยหยัน...
“หึ...หึหึ...รู้ไหมครับ...คุณ...เบียคุรัน”
มองไม่เห็นสิ่งใด...ในความมืด...
“ค...คุณ...เป็นมาเพียที่...อึก...น่ารังเกียจที่สุด...เท่าที่ผมเคยรู้จักมา”
โรคุโด มุคุโร่ เกลียดมาเฟีย...มาก...เท่ากับที่เขาชิงชังโลกใบนี้...
ความเจ็บปวดเสียดแทงเข้ามาซ้ำๆ...แม้ไม่อาจมองเห็น แต่เขากลับรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้ม...
รอยยิ้มที่แสนลวงหลอก
“นั่น...ฉันจะรับไว้เป็นคำชมละกันนะ เพราะฉะนั้น...”
“อ...อ๊ะ!” เสียงครางที่ดังหลุดลอด...ราวกับจะเป็นสัญญาณบ่งบอก...ถึงสัมบูรณ์แห่งความพ่ายแพ้...
“ต่อจากนี้...เธอจะเป็นตุ๊กตาที่น่ารักของฉัน...จะทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง...นะ...”
โลหิตสดอุ่นยังคงรินไหลไม่หยุด...หยดลงตกต้องพื้นนองอาบเท้า หากแต่เสียงของสายโซ่กลับค่อยๆเงียบลง...เชื่องช้าราวกับเสียงของตุ้มนาฬิกาที่กำลังหมดแรงที่จะแกว่งไกว...
“เด็กดีของฉัน...”
แล้วห้วงสติ...ก็ขาดสิ้นลง...เช่นเดียวกับศักดิ์ศรี...
ที่จากนี้คงไม่อาจรักษาได้...
อีกต่อไป...
TBC
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคอมเมนต์นะคะ >w<
มาต่อเร็วๆนะค่ะพี่ยูระ
คุณมุดูน่ารักมากๆเลยค่ะ>///<
คึๆๆๆ
#1 By (themagician) on 2008-06-13 22:41