][ hiyuura | v. black & white ][

ฟิกโปรเจ็คร่วมกับ เมเม่จัง ค่ะ เป็นโปรเจ็ครวม pairing (นรก) มีลฟีโอเล่ x วองโกเล่ (เพราะมองๆไปเทียบกะหนุ่มๆวองโกเล่แล้วหนุ่มมีลฟีโอเล่ส่วนมากจะ...ถึก เสะ... อนึ่งการแบ่งคู่ทั้งหมด 6 คู่ (คนละ 3) นี้เราทำกันโดยการจับฉลากล้วนๆไม่มีการโกงกันนะคะ

สำหรับยกแรก เรท กสฉ. (ย่อมาจากอะไรติดตามคำตอบได้เองนะคะ กร๊ากกกกก) โดยเมเม่จังตามอ่านได้ ที่นี่ ค่ะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: หนุ่มวิศวกรขาด DHA
Pairing: Spanner/Tsuna
Rating: PG
Warning: BL, spoiler

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

ยกที่ 2 - ประแจ x นภาจรัส

หนุ่มวิศวกรขาด DHA เรท 4ป.

ป. ปลอดภัย/ป. ปลอบขวัญ(จากยกแรก)/ป. ประแจ/ป. ปลาทูน่า

หน้าที่ของนักประดิษฐ์คือการค้นคว้าและสรรสร้าง...
วิศวกรต่างจากนักประวัติศาสตร์ที่ไม่เคยนึกที่จะมองย้อนถอยหลัง...
แต่ในบางครั้ง...สำหรับคนที่หวังจะได้พบกับคำตอบบางคน...
ไม่ว่าจะมองไปเบื้องหน้าหรือมองย้อนกลับไป...
คำตอบ...ล้วนไม่มี...

ฉันก็แค่...ชอบความเป็นญี่ปุ่น...ชอบตัวอักษรญี่ปุ่น...ภาษาญี่ปุ่น...ชาญี่ปุ่น...แต่เหนือสิ่งอื่นใด...ที่ฉันชอบญี่ปุ่นก็เพราะความก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีหุ่นยนต์...

มันก็เหมือน...กับความฝันของเด็กผู้ชายทั่วๆไปนั่นแหละ...ตอนเด็กๆ เด็กผู้ชายส่วนมากก็ชอบเล่นหุ่นยนต์กันทั้งนั้น...มันก็เท่ห์ดีไม่ใช่เหรอ แม้ว่าตอนนี้จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว...แต่ก็อย่างที่เขาว่า...ผู้ชายทุกคนก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่ไม่รู้จักโตอยู่ในตัว...เด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่ไม่เคยเลิกฝัน...เพราะเป็นอย่างนั้น...ฉันถึงได้วิ่งไล่ตามความฝันมาตลอด

การได้ทำงานที่ตัวเองรักน่ะ...ทำให้คนสบายใจที่สุด...พอๆกับเวลาดื่มชาญี่ปุ่นนั่นแหละ

แต่บางทีการจะก้าวไปข้างหน้า...ก็ต้องอาศัยความพยายามและการตัดสินใจเหมือนกัน...ที่ตัดสินใจผิดพลาดก็มีอยู่หลายเรื่อง แต่สำหรับคนที่จะต้องมองไปข้างหน้าเสมออย่างฉัน...ไม่มีเวลาให้กลับไปคิดเสียใจ เราก็แค่...แก้ปัญหาเฉพาะหน้าเหมือนกับที่แก้สมการไป...ก็เท่านั้น

มีคนบอกว่าอัจฉริยะกับคนบ้าห่างกันแค่เส้นบางๆเส้นเดียวขีดคั่น...มันก็อาจจะจริง พวกเรานักประดิษฐ์ก็บ้ากันหมดนั่นแหละ...ไม่ว่าจะฉันหรือแม้แต่โชอิจิ ที่พวกเราเลือกที่จะเดินเส้นทางที่อาจย้อมไปด้วยกลิ่นดินปืนและเลือดนี่ก็เพราะ...ความต้องการที่จะก้าวหน้า

คนอย่างพวกเรา...สรรสร้างและแสวงหาสิ่งใหม่ๆ...คำตอบใหม่ๆเสมอ...

เพียงเพื่อ...

จะไม่ต้องมองย้อนกลับมายังอดีตที่เต็มไปด้วยความผิดพลาด

แม้ว่า...พวกเรา...จะเดินทับซ้ำรอยความผิดพลาดเก่าอยู่เรื่อยๆก็ตาม...

มอสก้าของฉัน...ผลงานที่ฉันแสนจะภาคภูมิใจ...มันคือความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี...มันคือความสำเร็จที่ควรจะยืดอกรับ...แต่มัน...ก็เป็นอาวุธที่ใช้ฆ่าคน...อาวุธสงคราม...

หุ่นยนต์ที่ฉันรัก...กับอานุภาพที่น่ากลัวเกินกว่าจะบรรยาย

ยิ่งพัฒนา...ก็ยิ่งทิ้งรอยเลือดและกลิ่นดินปืนคละคลุ้งมากมายเอาไว้เบื้องหลังมากเท่ากับกองกระดาษที่ฉันใช้ฝึกเขียนภาษาญี่ปุ่น...อย่างน้อยๆก็มีคนชมว่าฉันเขียนตัวคันจิสวย

ฉันชอบความเป็นญี่ปุ่น...ชอบตัวอักษรญี่ปุ่น...ชาญี่ปุ่น...คนญี่ปุ่นก็ชอบ นอกเหนือจากเรื่องวิทยาการก้าวหน้าด้านหุ่นยนต์แล้วฉันว่าชาญี่ปุ่นคงไม่อร่อยหากคนญี่ปุ่นไม่ริเริ่มที่จะชง...และตัวอักษรก็คงไม่มีแบบแผนให้คนต่างชาติอย่างฉันเอามาหัดเขียนเล่น และถ้าไม่ใช่เพราะคนญี่ปุ่น...ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งกลุ้มหาคำตอบของสมการที่ไม่สามารถแก้ได้เช่นตอนนี้...

ชาญี่ปุ่นกับคนญี่ปุ่น...ชาญี่ปุ่นที่ฉันเคยยื่นให้กับคนที่ฉันควรจะฆ่าคร่า

คนญี่ปุ่นกับหุ่นยนต์มอสก้า...คนที่เอาชนะคิงมอสก้าที่ฉันภาคภูมิใจได้

ผลงาน...ที่ฉันช่วยทำให้เสร็จสมบูรณ์...X-burner

คำตอบสุดท้ายของสมการ...ไม่ว่าจะมองไปข้างหน้าหรือมองย้อนกลับไป...ทั้งๆที่ไม่เคยคิดอยากจะมอง...ไม่มีความกล้าที่จะมอง...ล้วนว่างเปล่า...

ผลของค่าการทดลองที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือ...ศูนย์ เพราะศูนย์แสดงค่าที่ไม่เปลี่ยนแปลงใดๆ...ไม่ว่าจะเป็นค่าบวก...หรือค่าลบ...ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ทั้งๆที่มันเคยอยู่ตรงหน้านั่น...

ถึงจะพยายามไขว่คว้า...สัมผัส...ก็ไม่อาจสัมผัสได้

ถึงจะพยายามโอบกอด...รั้งเอาไว้...แต่ก็ใช่ว่ามีสิทธิเป็นเจ้าของ

คำว่า ‘รัก’ ไม่เคยมีสมการที่ถูกต้อง แต่ก็ใช่ว่าผิดพลาดเสมอไป...

บางทีคนที่เอาแต่มองไปข้างหน้า...เมื่อมีรักแล้วก็ทำให้ได้ฉุกคิดที่จะมองไปข้างหลัง แม้ว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหลังจะไม่อาจคว้าจับเอาไว้ได้ คนเรา...บางครั้งก็เดินตามรอยความผิดตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า...ทุกความผิดพลาดล้วนมีความหมาย...ไม่ว่าจะทำให้เสียใจ เศร้าใจหรืออาจทำให้ยิ้มได้...

วันนี้ฉันก็ชงชาญี่ปุ่น...นั่งคัดเขียนตัวหนังสือญี่ปุ่นที่ฉันชอบ ลูกอมรูปประแจคาบอยู่ระหว่างริมฝีปาก ระหว่างที่เขียนคัดก็นึกหาคำตอบไป...แม้ว่าฉันจะรู้ว่าสมมติฐานที่คิดนั้นไม่อาจเป็นไปได้...

ในโลกใบนี้...จะไม่มีวองโกเล่รุ่นที่ 10 ที่ยังมีลมหายใจและชีวิต

และถึงเขาจะยังมีชีวิต...จะเป็นไปได้ไหมที่เขาจะยังเป็นคนคนเดียวกับเด็กหนุ่มคนนั้นที่ฉันไม่อาจฆ่า

โลกของฉันและเขาไม่อาจบรรจบกัน...เหมือนที่เมื่อสิบปีก่อนจะไม่มีฉัน...ในที่ที่มีเขา

เด็กหนุ่มคนนั้น...เขาเคยบอกว่าชาญี่ปุ่นที่ฉันชงอร่อย...ฉันไม่ใช่คนญี่ปุ่นแต่เขาเป็นคนญี่ปุ่น ฉันชอบคนญี่ปุ่น...และเขาก็ชอบชาที่ฉันชอบ เขาบอกว่าชาที่ฉันชงมีกลิ่นเหมือนกับชาของแม่...

แม่...ผู้หญิงที่มีอ้อมกอดที่อบอุ่นให้ลูกเสมอ

เพราะเป็นอย่างนั้นหรือเปล่านะ...ฉันถึงได้หวัง...ว่าในโลกที่ว่างเปล่าที่จะไม่มีผู้ชายที่เคยเป็นเด็กคนนั้นนี้...ชายผู้นั้น...จะนอนหลับอย่างสงบ...ในอ้อมกอดนิรันดรของแผ่นดินมารดา เช่นเดียวกับที่ฉันหวังว่า...

เด็กหนุ่มคนนั้น...คนที่ฉันรู้จัก...จะได้กลับไปลิ้มรสชาของแม่...แทนที่จะเป็นชาที่ฉันชง...แม้ว่า...

ฉันจะต้องนั่งดื่มชานี้คนเดียวเหมือนที่เคยก็ตาม...

Fin

ยกสองเอามาลงแล้วค่ะ ไม่ได้เบี้ยวและยังไม่ลืมนะคะ บอกไว้แล้วนาว่าจะเอามาลงอาทิตย์นี้~

เพราะยกแรกมันเรท กสฉ. คาดว่าคนอ่านคงจะนึกว่ายกสองมันจะหลอนกว่ายกแรก กร๊ากกกกกกก ยัง! ยังค่ะ! ความหลอนจริงๆมันมีแต่ยังไม่มา ตอนนี้ยูระเอาฉลากใบแรกที่จับได้มาเคลียร์แล้วนะคะ เรท 4ป. ปลอบใจและปลอบขวัญคนอ่านจากยกแรกค่ะ 555+

ปกติไม่เคยเขียนประแจเลย แต่คิดว่าหมอนี่มันก็แอบเนิร์ด (ไม่แอบมั้ง?) ส่วนตัวคิดว่าประแจน่ารักดีเลยลองเขียนออกมาในแนว POV ดูบ้างน่ะค่ะ อาจจะแปลกจากที่เคยลงไปบ้าง เพราะรู้สึกว่าเขียนฟิกรีบอร์นนี่ยังไม่เคยเอาแบบ POV มาลง(?) ก็...คิดเห็นยังไงก็ติชมกันได้นะคะ ^^''

ส่วนยกหน้า...โยนไม้ผลัดกลับไปให้เมเม่ค่ะ

ปล. ขออภัยที่สั้นไปหน่อย แต่ยืดไม่ไปแล้วค่า~ ^^'' (ตามที่ตกลงกันไว้คือยาวกว่า 1 หน้า A4 ค่ะ)