][ hiyuura | v.4. guardians][

ก่อนอื่นต้องขอเกริ่นก่อนว่า...ที่กำลังจะร่ายยาวต่อไปนี้

ไม่ได้เกิดจากความบาดหมางส่วนตัวกับใครอะไรที่ไหนนะคะ

แต่เมื่อเช้าเจ้าของบลอกไปค้นฟิกเก่าๆจาก บอร์ดเก่าที่เคยสิง 

แล้วก็พบสิ่งที่ตัวเองเคยแปะเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว...พอได้อ่านดูก็รู้สึกว่า...

จากวันนั้นถึงวันนี้ปัญหาในแฟนดอมส่วนมากก็ยังคงเป็นเรื่องเดิมๆ

แต่ไม่ทราบว่าเราคิดไปเองหรือเปล่าว่ามันดูจะทวีความรุนแรงและถี่ครั้งขึ้น

จนป้าแก่อย่างเรา (ยอมรับหน้าตายเลยค่ะ ปีนี้เราอายุ 22 แล้ว) เริ่มรู้สึกว่า...

แฟนดอมสมัยนี้มันเป็นอะไรกันไปหมด

เราไม่ได้ว่าเด็กรุ่นหลังไม่ดีหมดนะคะ

เรารู้จักน้องๆหลายคนที่น่ารักและก็มีความเป็นผู้ใหญ่พอที่จะคุยกันรู้เรื่อง

หรือบางคนอาจจะเด็กจริงแต่ก็มีมารยาทน่าคบหา

(อ๊ะ บอกไว้ก่อน เราไม่มีรสนิยมโชตะ/โลลิค่อนนะคะ)

เพราะบางทีคนรุ่นๆเดียวกับเราหรืออาวุโสกว่าเรา...ก็ยังทำตัวไม่มีเหตุผลไม่เป็นที่น่านับถือได้ 

ปัญหาเดิมๆที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ถ้าเกิดกับตัวเองก็ชวนให้มีน้ำโหหรือจิตตกกันไม่เลิก

จนบางคนถึงกับปลงไปแล้วก็มี บางทีเกิดกับคนอื่นหรือคนใกล้ตัวก็ยังชวนเหนื่อยแทนด้วยซ้ำ 

ในฐานะที่เจ้าของบลอกเป็นนักแต่งฟิกคนหนึ่ง ถึงฝีมือจะไม่ได้ดีเด่อะไร

แต่ไหนๆจะเขียนแล้วก็เลยขอสาธยายข้อคาใจต่างๆจากมุมมองของนักแต่งฟิกเลยละกันนะคะ

(ซึ่งสำหรับบางข้อเราคิดว่าสำหรับคนที่วาดรูปก็อาจจะเคยประสบปัญหาเดียวกัน)

ปัญหาอันดับต้นๆเลยคงจะไม่พ้นเรื่อง...

กรณีก๊อปฟิก เรื่องโดนก๊อปนี่เป็นปัญหาหนักกบาลของนักแต่งฟิกหลายๆท่านมาก

ซึ่งคนที่เรารู้จักหรือแม้แต่ตัวเราเองก็ยังเคยโดนมาแล้วสองสามครั้ง

(ซึ่งก็ได้ทำการเคลียร์เป็นที่เรียบร้อยแล้วด้วยความสงบ)

ปุถุชนคนเราไม่ว่าอะไรที่เป็นของของตัวเองมันก็หวงกันทั้งนั้น อย่าว่าแต่แค่ข้าวของเลยค่ะ

เพราะลำพังบางทีแค่ความคิดก็สามารถนำไปจดเป็นลิขสิทธิ์ทางปัญญาได้

ถึงเราจะเชื่อว่าโลกกลมๆ(ที่ไม่กลมเสียทีเดียว เพราะมีลักษณะเหมือนผลส้ม)ใบนี้

จะมีความเป็นไปได้ที่คนเราจะคิดอะไรได้เหมือนกัน

(ดูอย่างตำนานน้ำท่วมโลกสิคะ จะเมโสโปเตเมียหรือพวกยูดาห์ก็เล่าเรื่องที่คล้ายๆกันทั้งนั้น) 

แต่เราก็เชื่อค่ะว่าสิ่งที่คนเราคิดขึ้นมาด้วยพลังความคิดสร้างสรรค์ของตัวเองนั้น

เป็นไปไมได้ที่จะเหมือนกัน 100%

(ซึ่ง...กรณีก๊อปเค้ามาแล้วแปลงเราจะพูดถึงในภายหลังนะคะ)

คิดดูสิคะ ขนาดฝาแฝดยังไม่เหมือนกันเลย สมองของมนุษย์เราประกอบด้วยออลเฟกตอรี่บัลบ์

ทำหน้าที่ดมกลิ่น ซีรีบัมทำหน้าที่เกี่ยวกับการเรียนรู้ ทาลามัสถ่ายทอดกระแสประสาท

ไฮโปทาลามัสเป็นศูนย์กลางระบบประสาทอัตโนมัติ ออปติกโลปเจริญไปเป็นส่วนที่มีผลกับการได้ยิน

พอนส์ควบคุมกล้ามเนื้อบริเวณใบหน้า เมดัลลาเกี่ยวกับการหายใจ และซีรีเบลลัมควบคุมกล้ามเนื้อ

จากที่แจงออกมาจนชวนหลายท่านนึกถึงวิชาชีวะแอบชวนหลับนี้...

เราไม่เห็นส่วนไหนที่มันจะทำหน้าที่เหมือนเครื่องถ่ายเอกสารเลยค่ะ

ฉะนั้นอยากจะวอนสักนิดค่ะ ผลงานแต่ละเรื่องแต่ละชิ้นที่ผู้แต่งแต่ละท่านใช้เวลา

ใช้ความพยายาม ใช้มันสมองในการคิดขึ้นมา ถึงแม้ว่าท่านจะมองว่าเรื่องที่เขียนเป็นเรื่องไร้สาระ

แต่จุดประสงค์ของการอ่านส่วนหนึ่งก็คือความบันเทิงไม่ใช่เหรอคะ เพราะฉะนั้น...

อย่าให้ความบันเทิงของคนที่เขียนมาเพื่อให้ผู้อ่านได้บันเทิงต้องกลายเป็นเรื่องที่ชวนให้โมโห

และผิดใจกันเพียงเพื่ออยากจะนำผลงานของผู้อื่นไปแอบอ้างว่าเป็นของตัวเองเลยนะคะ

ถึงจะเขียนเองแล้วมันออกมาไม่ได้ดังที่ตั้งใจ แต่คนเรามีผิดพลาดมีเรียนรู้กันได้

ไม่ว่าผลงานที่ออกมาจะเป็นเช่นไร ถึงจะมีคนบอกว่าไม่ดี

แต่เราคนหนึ่งละค่ะที่จะชื่นชมในความพยายามของท่าน ^^

กรณีก๊อปแล้วแปลงฟิก เคยมีอยู่เหมือนกันค่ะ

กรณีของคนที่โดนนำเค้าโครงเรื่องของฟิกตัวเองไปดัดแปลงเป็นเรื่องอื่น

เชื่อค่ะว่าไม่ว่าใครที่เคยดูหนังลิขสิทธิ์คงจะชินตาและคุ้นหูกับประโยค

'ห้ามดัดแปลง แก้ไขเป็นอันขาด มิฉะนั้นจะมีความผิดตามกฎหมาย'

ก็คล้ายคลึงกันนั่นแหละค่ะ เหมือนอย่างที่เราอ่านมาด้านบน...สมองคนเรามีเหมือนกัน

ก็ควรจะใช้ไปในทางที่สร้างสรรค์ดีกว่าทำเหมือนเด็กลอกข้อสอบบางข้อ ทำเองอีกบางข้อ

แต่ถึงยังไงก็ยังถือว่าลอกข้อสอบมีความผิดอยู่ดี

ยกเว้นแต่กรณีที่เจ้าของผลงานให้ความยินยอม ซึ่งกรณีนี้เราเห็นบ่อยในกรณีของแฟนดอมฝรั่งค่ะ

จะมีการส่ง PM หรืออีเมล์ไปบอกเจ้าของผลงานและขออ้างแบบฟิกในการเขียนผลงานของตัวเองขึ้นมา

ซึ่งในกรณีนี้ นอกจากได้รับการยินยอมจากเจ้าของผลงานแล้ว

จำเป็นต้องทำการเครดิตเจ้าของผลงานด้วยค่ะ    

ส่วนเรื่องที่ตามๆมา...ต้องขอบอกว่านี่ไม่ใช่ความเห็นของเราแค่คนเดียว

แต่มีเสียงมาจากหลายๆท่านที่มาบ่นให้เราฟังบ้าง ระบายไว้ในบลอกหรือตามเวบบอร์ดบ้าง

ซึ่งสรุปโดยรวมแล้วคงจะเป็นเรื่อง...มารยาทค่ะ

มารยาทที่ว่าจริงๆแล้วคงต้องมองกันกลับไปถึงเรื่องมารยาทในการใช้เวบบอร์ดสาธารณะทีเดียวค่ะ

ซึ่งมารยามเบื้องต้นในการใช้เวบบอร์ดนี้ ส่วนมากแล้วแอดมินแทบทุกเวบบอร์ด

จะได้ทำการตั้งกระทู้ปักหมุดเอาไว้หรือเป็นข้อตกลงที่ต้องอ่านตั้งแต่ตอนสมัครสมาชิกแล้วนะคะ

แต่ในทางปฏิบัติจริงๆ...เรากล้าพูดได้เลยว่า มีเพียงไม่กี่คนที่ได้อ่านข้อความนั้นโดยละเอียด

ส่วนมากก็แค่อ่านผ่านๆตาหรือไม่ก็ไม่อ่านเลยแค่กด agree

ตอบว่าเห็นด้วยหรือรับทราบไปให้เสร็จๆเรื่องก็เท่านั้น

ซึ่งข้อปฏิบัติส่วนมากที่ผู้คนละเลยที่จะอ่านไปโดยรวมแล้วก็มีดังนี้ค่ะ

มาลองอ่านทบทวนกันดูอีกสักรอบนะคะ

1. ห้ามใช้คำพูดดูหมิ่นสถาบันชาติ ศาสนา และ พระมหากษัตริย์

2. หลีกเลี่ยงการใช้คำพูดดูหมิ่นผู้อื่น หรือพาดพิงผู้อื่น บุคคลที่สาม เว็บไซต์อื่น ๆ

ในทางที่เสื่อมเสีย อันจะก่อให้เกิดปัญหาตามมาในภายหลัง

3. ใช้วาจาที่สุภาพ ไม่หยาบคาย ไม่เป็นการยั่วยุหรือเหยีดหยามเพื่อนสมาชิก

4. เคารพในความคิดเห็นของเพื่อนสมาชิกด้วยกัน

5. หลีกเลี่ยงการตั้งกระทู้ซ้ำซาก หรือ กระทำการใด ๆ ที่เจตนาไปในทางเพิ่มจำนวนการโพสต์

6. ใช้ภาพ Avatar และ ลายเซ็น ที่สุภาพ ไม่ส่อไปในทางลามกอนาจาร หรือ

พาดพิงผู้อื่นให้เสื่อมเสีย

7. ปฏิบัติตามกฏ กติกา และมารยาทที่กำหนดอย่างเคร่งครัด

จาก 7 ข้อข้างบน...ข้อที่ติดใจเราที่สุดคงจะไม่พ้นข้อ 2, 3, 4 และ 5...

ซึ่งในกรณีข้อ 2, 3 และ 4 จะขอพูด(เขียน)รวมกันกับกรณีปัจจุบัน

ที่ชวนให้เราและอีกหลายๆท่านเหนื่อยใจมากเลยนะคะ...ซึ่งนั่นก็คือ...

กรณีแม่ยก แม่ยกนั้นมีกันมาทุกยุคทุกสมัย แม่ยก (นาม) คือ

สิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่ถ้าบ้าอะไรเข้าขั้นก็จะทำการ 'ยก' อุ้มชูอุปถัมภ์สิ่งนั้น

มากน้อยแล้วแต่กรณีความยึดมั่นถือมั่น ซึ่งแต่ละคนก็มีรสนิยมความชอบไม่เหมือนกัน 

แต่ไม่ทราบว่าเราคิดไปเองหรือเปล่าจึงได้รู้สึกว่า แม่ยกสมัยนี้...แรงจนน่ากลัว

การที่ใครจะชอบอะไรสักอย่างหรือใครสักคนนั้นไม่ผิดค่ะ

ตัวเจ้าของบลอกเองก็มีสิ่งที่ชอบ แต่สิ่งที่ไม่ชอบมันก็มีเหมือนกัน

แต่ทุกสิ่งย่อมมีขอบเขตจำกัดในคำว่า 'รับได้' และ 'การอยู่ร่วมกันอย่างสงบ' ค่ะ

ซึ่งไอ้ที่เราพาอ้อมโลกมาจนถึงตรงนี้...

เราก็จะขอนำไอ้สิ่งที่เราไปขุดค้นเจอในถิ่นเก่ามาแปะเอาไว้ที่นี่ชุบชีวิตให้มันอีกสักครั้งละกันนะคะ

อนึ่ง...หลักการอยู่ร่วมกันในแฟนดอมอย่างสงบสุขนี้

เราไม่ได้เป็นคนแต่งเองแต่นำมาแปลจากต้นฉบับที่เป็นภาษาอังกฤษใน livejournal  นะคะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

The Fan/Fandom Creed

I. ฉันรู้ว่าแฟนดอมสามารถ เคย และจะอยู่ได้โดยไม่มีฉัน

ฉันไม่ใช่คนสำคัญ สิ่งที่ฉันทำ คนอื่นก็สามารถสานต่อได้ แม้ว่าแฟนดอมนั้นจะเล็ก

แต่ก็อาจจะมีแฟนๆอื่นอีกหลายคนที่ฉันอาจจะไม่เคยรู้มาก่อน เขียน วาด หรือว่าฝันถึง

สิ่งที่สามารถทำให้ฉันหลงใหลได้ หากไม่มีฉัน แฟนดอมนั้นก็ยังคงอยู่ได้

II. ฉันรู้ว่าไม่ว่าฉันจะลงทุนลงแรงกับมันไปมากแค่ไหน แต่แฟนดอมไม่ได้ติดค้างอะไรฉัน

ฉันไม่ต้องการชื่อเสียง หรือหวังว่าจะได้รับการประพฤติปฏิบัติอย่างหนึ่งอย่างใดจากคนอื่นๆในแฟนดอม

หากมีคนนับถือฉัน ก็ให้เขานับถือ หากไม่คนไม่ชอบฉัน ก็ให้เขาไม่ชอบ

ฉันจะไม่กลัวที่จะจากไป หรือหวังว่าจะให้ใครมาแคร์ อย่างแน่นอน

III. ฉันรู้ว่าไม่ว่าฉันจะเป็นคนที่ใหญ่โตแค่ไหนในโลกแห่งความเป็นจริง

ในแฟนดอม ฉันก็เป็นเพียงแฟนอีกคนหนึ่งเท่านั้น

ฉันอาจจะเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียง หรือจิตรกรโด่งดัง หรือแบรด พิตต์ แต่ในแฟนดอม

ถ้าฉันไม่ได้เป็นคนสร้างสรรค์ผลงานที่ถูกต้องตามลิขสัทธิ์ ฉันก็เป็นแค่ผู้ตาม

และฉันจะจดจำความจริงข้อนี้เอาไว้

IV. ฉันรู้ว่าแฟนดอมคือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นและจะคงอยู่ต่อไปด้วยคนมากกว่าหนึ่ง

หลายๆคนอาจจะไม่เห็นด้วยกับฉัน ฉันอาจจะไม่เห็นด้วยกับหลายๆคน

แม้ว่าฉันจะมีสิทธิในการออกเสียงไม่เห็นด้วย บ่น หรือวิจารณ์ในทางลบ

แต่ฉันจะไม่ใช้คำหยาบหรือด่าว่าใครเกี่ยวกับความเห็นส่วนตัวของเขาอย่างเด็ดขาด

ไม่ว่าจะเป็นในที่สาธารณะหรือเป็นการส่วนตัว หากมีการตั้งกระทู้โต้เถียงกัน

มันจะเป็นกระทู้ของคนที่ศิวิไลซ์แล้วและรักษาไว้ซึ่งความสงบ

V. ฉันรู้ว่าจะมีส่วนของแฟนดอมที่ฉันไม่ชอบอยู่ด้วยเสมอ

ฉันยังรู้ว่าจะมีส่วนหนึ่งของแฟนดอมที่ไม่ชอบฉันเช่นกัน ซึ่งส่วนนี้ ฉันจะไม่สนใจ

จะมีผู้คนมากมายที่ไม่เห็นตามสิ่งที่ฉันเห็นเสมอ ไม่ว่าใครจะพูดหรือทำอะไร

จะมีคนที่ผลิตผลงานที่ฉันไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งออกมา แต่ เช่นนั้นแล้ว

ถึงฉันจะสงวนสิทธิในการไม่เห็นด้วย บ่น หรือวิจารณ์ติเตียนในทางลบ

แต่ฉันจะไม่พยายามที่จะห้ามไม่ให้เขาแสดงซึ่งความคิดนั้น

เพราะเขามีสิทธิในการแสดงความคิดเห็นและจินตนาการ เช่นเดียวกับที่ฉันมี

VI. ฉันรู้ว่า เหมือนกับที่แฟนดอมไม่ได้ติดค้างอะไรฉัน แฟนๆคนอื่นๆก็เช่นกัน

มันไม่เกี่ยวว่าฉันจะเป็นใคร ถ้าแค่ฉันสร้างกลุ่มของตัวเองขึ้นมา

และคนหลายคนเห็นด้วยกับความคิดของฉันเกี่ยวกับตัวละคร A

ไม่ได้หมายความฉันจะมีสิทธิพิเศษกว่าใครๆในแฟนดอมนั้น

ถ้าฉันได้รับคำชม ฉันจะจำไว้เสมอว่า คำชมนั้นได้มาอย่างอิสระ ไม่ใช่เพราะกำหนดไว้

หากฉันได้รับคำวิจารณ์เชิงติ ฉันก็จะรับมันไว้และจำไว้ว่า คำวิจารณ์เชิงตินั้นได้มาอย่างอิสระเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นอย่างใด ฉันก็จะรู้สึกขอบคุณอยู่เสมอ

VII. ฉันรู้ว่าแฟนดอมก็คือแฟนดอม และไม่ว่าคนบางคนจะปฏิบัติอย่างไร

คนแต่ละคนมีรสนิยมแบบไหน ไม่มีผลใดๆกับชีวิตจริง

ถึงแม้ฉันจะสงวนสิทธิที่จะชอบหรือไม่ชอบใครเกี่ยวกับความเห็นของเขา

แต่ฉันจะไม่ตัดสินใครจากความเห็นของเขาในแฟนดอมเท่านั้น

เหมือนกับที่คนแต่งฟิกชายรักชายไม่จำเป็นต้องเป็นเกย์เสมอ

และคนชอบเล่น RP ไม่จำเป็นต้องใส่ตัวเองลงไปทุกครั้ง

ฉันรู้ว่าคนที่ฉันรู้จักในแฟนดอมกับคนที่ฉันอาจจะไม่รู้จักในชีวิตจริง

อาจจะเป็นคนที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงก็เป็นได้

VIII. ฉันรู้ว่าจะมีแฟนคนอื่นที่ฉันไม่ชอบเป็นการส่วนตัว

ฉันยังรู้ด้วยว่าอาจมีคนอื่นๆที่ไม่ชอบฉันเป็นการส่วนตัวเช่นกัน

บุคคลเหล่านี้ ฉันจะไม่สนใจ และ แม้ว่าฉันจะสงวนสิทธิในการออกความเห็นเมื่ออยู่เป็นส่วนตัว

ฉันจะไม่เป็นปฏิปักษ์ต่อพวกเขาอย่างเปิดเผย หากพวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด

IX. ฉันรู้ว่า เช่นเดียวกับที่ฉันอยู่ในแฟนดอมเพื่อความบันเทิง

คนอื่นๆในแฟนดอมก็มีเหตุผลเดียวกัน และฉันจะจดจำข้อนี้ไว้

ฉันจะไม่ทำอะไรที่ทำให้คนอื่นๆสูญเสียความบันเทิง ไม่ว่าฉันจะไม่เห็นด้วยกับเขาเท่าไรก็ตาม

กรณีสิทธิในการออกความเห็นและวิจารณ์ตำหนิเป็นข้อยกเว้นในที่นี้

แต่ฉันจะไม่พยายามทำอะไรที่จะหยุดไม่ให้คนอื่นๆได้รับความบันเทิงในแบบที่เขาต้องการ

และฉันจะไม่สนใจคนที่บอกให้ฉันหยุดความบันเทิงในแบบของตัวเองเช่นกัน

X. ฉันรู้ว่า เหมือนๆกับที่คนอื่นๆเป็นคน ฉันก็เป็นคนเหมือนกัน

ไม่ว่าแฟนคนอื่นๆจะคิดเกี่ยวกับฉันที่พวกเขาเห็นในแฟนดอมยังไง

ฉันจะไม่ให้ภาพพจน์นั้นมามีส่วนกับตัวตนจรองๆของฉัน

ถ้า/เมื่อฉันมีโอกาสได้สนทนากับคนเหล่านั้นอกแฟนดอม

ถ้าพวกเขาเคารพฉัน ฉันก็จะขอบคุณพวกเขา

ถ้าพวกเขาไม่ชอบฉัน ฉันก็จะยอมรับ

แต่สิ่งเหล่านี้ฉันจะไม่ยอมให้มามีส่วนใดๆกับความเป็นเพื่อนหรือชีวิตจริงของฉันอย่างเด็ดขาด

XI. ฉันรู้ว่ายังมีหลายคนที่ไม่สนใจในแฟนดอมของฉัน

แต่ฉันจะไม่บังคับให้ใครมาเข้าแฟนดอม

ฉันจะไม่พูดถึงแฟนดอมที่คนเหล่านั้นไม่สนใจ และไม่บังคับให้พวกเขาดู อ่าน หรือโต้ตอบใดๆ

กับสิ่งที่พวกเขาไม่เห็นชอบด้วย ฉันรู้ว่าแฟนดอมเป็นสิ่งเฉพาะ

และการถูกบังคับให้ดูสิ่งที่ไม่ได้สนใจนั้นเป็นเรื่องน่าอึดอัด ดังนั้นฉันจะไม่ประพฤติเช่นนั้นกับคนอื่นๆ

XII. ฉันรู้ว่า สุดท้ายแล้ว ชีวิตจริงก็คือชีวิตจริง แฟนดอมก็คือแฟนดอม

หากแฟนดอมเริ่มที่จะมีผลกับชีวิตจริงของฉันในทางลบ

ฉันจะจดจำไว้ว่าฉันสามารถเลือกที่จะออกจากแฟนดอมนั้นได้ทุกเมื่อ

และถ้ามันมีผลเสียมากๆ ฉันก็จะเลือกที่จะไป หากฉันไม่ชอบทิศทางที่แฟนดอมนั้นๆกำลังดำเนินไป

ฉันจะจดจำไว้ว่าฉันมีตัวเลือกที่จะสร้างกลุ่มขึ้นมาใหม่ที่รวมแต่กลุ่มคนที่มีความสนใจแบบเดียวกันกับฉัน

หรือเลือกที่จะอยู่และปฏิเสธที่จะตามกระแสนั้นๆ

ฉันจะจดจำไว้ว่า แฟนดอมเป็นการแลกเปลี่ยนของเวลากับความบันเทิง

และถ้าความบันเทิงที่ได้รับไม่คุ้มค่ากับราคา ฉันก็จะจดจำไว้ว่า ฉันแค่เสียเวลาไปเท่านั้น

นอกเหนือจากนั้น ฉันจะจำไว้ว่า การอยู่ในแฟนดอม เป็นการกระทำโดยสมัครใจของฉันเอง

Credit: http://www.livejournal.com/users/grayout/63861.html

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เราไม่ได้หวังว่าทุกคนจะสามารถปฏิบัติตามหลัก 12 ข้อด้านบนได้ และไม่ได้คิดที่จะบังคับใครให้ทำตาม

แค่นำมาลงให้ได้อ่านดูเพื่อจะใช้เป็นแนวทางเท่านั้นนะคะ ส่วนอีกเรื่องที่อยากจะพูดก็คือข้อ 5 ค่ะ... 

การปั่นกระทู้ จริงๆไอ้เรื่องปั่นกระทู้นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับที่ร่ายยาวมาทั้งหมดหรอกค่ะ

แต่ไหนๆก็ไหนๆพูดแล้ว ในฐานะที่เราเองก็ดำรงตำแหน่งเป็น moderator ของบอร์ดแห่งหนึ่งอยู่

และเรื่องปั่นกระทู้ก็เป็นเรื่องนอกจากการลบ spam ที่ชวนให้ปวดหัวได้อยู่เหมือนกัน

สาเหตุการปั่นกระทู้หลักๆที่เราสรุปเองเป็นไปได้ 3 กรณีค่ะ

1. ในกรณีที่บอร์ดมี ranking คนปั่นกระทู้จะทำการปั่นเพื่อให้ได้ rank สูงๆ

2. กรณีปั่นกระทู้ตัวเองเพื่อให้ดูเหมือนมีคนเข้ามาในกระทู้มาก

3. กรณีปั่นกระทู้เก่าๆขึ้นมาเพื่อจงใจทับกระทู้ใหม่

ในกรณีที่ 1 และ 3 มีผลเหมือนกันคือ ทำให้กระทู้อื่น(ที่อาจเพิ่งได้รับการโพสต์ใหม่)ตกลงไปข้างล่าง

ทำให้ผู้อ่านไม่ได้รับสารที่ต้องการ เชื่อเถอะค่ะ กรณีนี้เหมือนเล็กๆ

แต่เราเคยต้องปวดหัวกับกระทู้เก่าเก็บค้างปีที่ถูกขุดขึ้นมา

ทับกระทู้ใหม่ที่น่าสนใจหรือเป็นเรื่องเร่งด่วนมาแล้ว

จึงอยากขอความกรุณามา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ อย่าปั่นกระทู้เลยค่ะ

ส่วนข้อ 2 นั้น...จริงๆแล้วอาจไม่ได้ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน

แต่ส่วนตัวแล้วเราคิดว่าเป็นการทำให้เปลืองพื้นที่โดยใช่เหตุและส่วนหนึ่งก็เป็นการเสียมารยาทมากๆด้วย

ยกเว้นในกรณีที่ความเห็นหนึ่งยาวเกินไปจนต้องเพิ่มอีกหนึ่งความเห็น(และต่อๆไป)จริงๆ

โพสต์ครั้งหนึ่งก็ใช้แค่ความเห็นเดียวเถอะค่ะ  

ส่วนเรื่องสุดท้าย...เรื่องนี้เป็นเรื่องที่หลายท่านไม่อยากจะพูด(หรือไม่กล้าพูด)

แต่จริงๆแล้วแอบมีอะไรลึกๆในใจ...นั่นก็คือเรื่อง...

การคอมเมนต์ จริงๆแล้วนี่ก็เป็นเรื่องเก่าค่ะ เก่ามากแต่ก็มีคนบ่นเกี่ยวกับเรื่องนี้เรื่อยๆเสมอมา

จะขอยกกรณีที่บอร์ด alptraum ที่ริกซังเคยยกขึ้นมากล่าวใน กระทู้นี้ นะคะ

จนถึงปัจจุบันก็ยังอยากจะยืนยันคำเดิมที่ตอบไว้ในกระทู้

'พวกเรานักเขียนแต่งๆกันเนี่ย ก็เพื่อความบันเทิงส่วนตัวที่ให้ส่วนรวมได้มามีส่วนร่วมด้วยนะคะ

ไม่ได้มีเจตนาทำเพื่อเผยแพร่ให้คนอ่านอ่านโดยเฉพาะ เพราะเราไม่ได้ทำเพื่อค่าตอบแทน

แต่ทำเพื่อความสนุก รักอะไร ชอบอะไร มันก็ไม่ผิด

แต่น่าจะให้เกียรติเจ้าของความคิดเขาบ้าง อยากให้มีความเกรงใจกันสักนิด

เพราะว่านักเขียนไม่ได้มีชีวิตอยู่แต่ในโลกไซเบอร์ที่ไม่เห็นหน้าค่าตา พวกเราเป็นคนค่ะ

มีชีวิตประจำวันที่ต้องดำเนินไปและมีภารกิจหน้าที่ที่ต้องกระทำ ไม่ได้มีอาชีพเป็นนักเขียนจริงๆ

พวกเราแค่ทำกันเป็น "งานอดิเรก" เท่านั้น'

แต่ก็อยากจะเพิ่มเติมว่า...จริงค่ะที่พวกเรานักเขียนเขียนเพื่อความสนุก

(แม้ว่าบางทีจะแอบหมดไฟ เพราะปลงตกกับอะไรหลายๆอย่างไปแล้ว)

แต่อยากจะพูดแทนนักเขียนหลายๆท่านรวมทั้งเพื่อนๆที่เคยลงความเห็นไว้ในกระทู้ด้านบนนะคะว่า...

ถึงจะพยายามพูดให้สวยหรูว่าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

แต่เราว่านักแต่งฟิกทุกคนก็อยากให้คนชื่นชมผลงานกันทั้งนั้น

ดังนั้นถ้าท่านเข้ามาอ่าน ท่านก็อ่านผลงานที่นักแต่งฟิกได้ใช้เวลา

ใช้มันสมองและความคิดบรรจงขีดเขียนเติมแต่งมันลงไป

หากท่านอ่านแล้วชอบก็ทิ้งคอมเมนต์ไว้ให้กำลังใจคนแต่งบ้างเถอะค่ะ

เจ้าของบลอกเคยเห็นหลายๆคนใช้วิธีส่งหลังไมค์ทำการดักผี ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกค่ะ

จนกระทั่ง...เกิดอุตริอยากลองกับเขาบ้าง พอลองทำดู...

โอ้โห...มีหน้าแปลกๆโผล่มาเยอะอย่างน่าตกใจ เราเชื่อแล้วค่ะว่า...

โลกไซเบอร์ก็เฮี้ยนได้...

จริงๆแล้วเรื่องคอมเมนต์ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะบังคับกันค่ะ เป็นเรื่องที่ให้กันตามความสมัครใจ

และเราก็ยอมรับในสิทธิเสรีตรงนั้น

(แต่เชื่อเถอะค่ะ ไม่ว่าใครๆก็อยากได้คอมเมนต์เยอะๆกันทั้งนั้น)

อย่างไรก็ดี บางครั้งคอมเมนต์น้อยๆแค่ 2-3 คอมเมนต์แต่เป็นคอมเมนต์ที่อ่านแล้วชวนชื่นใจ

อ่านแล้วทำให้ยิ้มได้ มันก็เพียงพอแล้วจริงๆนะคะ เพราะถึงจะมีคนคอมเมนต์น้อย

แต่เราเชื่อว่านักแต่งฟิกหลายท่านค่ะที่

ถึงจะได้คอมเมนต์น้อยๆ แต่มีคนอ่านและชอบจริงๆผู้แต่งก็ปลื้มใจแล้ว...

ดีกว่ามีคนเมนต์เยอะแต่สักแต่เมนต์ อ่านรึเปล่าก็ไม่รู้หรอก

เพราะไม่ว่ายังไงคนแต่งก็รับคอมเมนต์ติชมเพื่อพัฒนาและปรับปรุงค่ะ

ดังนั้นเราจึงไม่เห็นว่าการบังคับคนให้คอมเมนต์ในสิ่งที่เขาไม่ชอบเป็นประโยชน์แต่อย่างใดนะคะ

ตามตื๊อไปมีแต่จะทำให้รำคาญและหมางใจกันไปเปล่าๆ

ที่สำคัญการคอมเมนต์ก็เหมือนอย่างที่ได้กล่าวไว้ด้านบนคือควรทำด้วยความสุภาพ

และให้เกียรติกันในขอบข่ายที่สมควรด้วยค่ะ

ก็...ที่คิดว่าจะเขียนนิดเดียวก็ยาวเสียจนพอเหลือบมองด้านบนแล้วก็ชวนให้ตกใจ

ขอย้ำอีกครั้งนะคะ

ที่ร่ายยาวมานี่ไม่ได้เกิดแต่ความบาดหมางส่วนตัวหรือมีเรื่องเครียดอะไร

หรือหมั่นไส้แฟนดอมไหนนะคะ แต่คิดว่าไหนๆก็ไหนๆแล้ว

เขียนๆมันลงไปเป็นอนุสรณ์สาระในบลอกเสียบ้างก็ดีเหมือนกัน (ฮา)

เพราะฉะนั้น...สำหรับเพื่อนๆที่เข้ามา...ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ

ยังรักทุกคนเหมือนเดิมและยังชิวชีวิต(แม้ว่าพรุ่งนี้จะมีสัมภาษณ์เรียนต่อปริญญาโท)ค่ะ แหะๆ ^^;;

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านบทเทศนายาวเหยียดชวนหาวของเรานะคะ

สำหรับวันนี้...สวัสดีค่ะ m(_ _)m

--จากใจนักแต่งฟิกคนหนึ่ง