[NURARIHYON NO MAGO FIC] Fear of Losing a Home
posted on 22 Jul 2008 16:08 by hiyuura in Fanfictionเพิ่งเห็นว่านุราริเฮียวน์ได้ลิขสิทธิ์แล้ว วันนี้นึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้เลยเอาฟิกสั้นมาลงฉลองค่ะ
ออกจะเผาไปสักนิด เพราะยังไม่ทันจะแต่งเสร็จก็โดนลากออกไปดูหนังอารมณ์เลยไม่ต่อเนื่องสักเท่าไหร่
(ทาเคชิ คาเนชิโร...เป็นขงเบ้งที่หล่อได้อีกค่ะ...หล่อได้อีก~~ >w<)
ถือซะว่าเป็นฟิกสั้นเปลี่ยนบรรยากาศ ก็...ลองอ่านๆดูกันนะคะ แหะๆ ^^''
<< จริงๆหล่อนรีบหาอะไรมาลงกลบความรั่วตัวเองข้างล่างก็บอกมาเห๊อะ!!!
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ
Title: Fear of Losing a Home
Pairing: Nurarihyon/Gyuuki (+ Rikuo)
Rating: PG
Warning: BL if you squint, spoiler up to chapter 17
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
นามเดิมของข้า...อุเมวากามารุ
บิดาตายตั้งแต่ข้าอายุได้เพียงห้า...จากอ้อมอกมารดาเมื่อเวลาล่วงมาเพียงสองปี...
อายุครบสิบสองชันษา...ศิลาทำให้นัยน์ตาข้าบาดเจ็บถึงสามครั้ง...หลายปีที่ทนอยู่ได้...สิ่งยึดเหนี่ยวคือความรักของมารดา
มารดาข้า...ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน...
หนทางจากสิงขรถึงนครหลวงอันเป็นนิวาสสถานช่างไกลนัก...ข้าผู้อ่อนเดียงสาก้าวเดินไปโดยหวังเพียงได้พบหน้าท่าน...มารดาข้า...ผู้เดียวที่รักข้าจริงจากดวงใจ...
มนุษย์ยามมีรัก มักทำให้จิตใจนั้นโอนอ่อน...ไขว้เขว...รักทำให้หมอกม่านมาบังตา จนข้าตกหลุมพรางของปีศาจ
หลุมที่ลึกจนสุดหยั่งและไม่อาจตะกายกลับขึ้นไปได้...เพียงเพราะ...
มันคือหลุม...แห่งการสิ้นสุดความเป็นมนุษย์และการรู้จักคำว่า ‘รัก’ ของข้า
มารดา...ข้าโหยหาอ้อมกอดของท่าน...จึ่งได้เคียดแค้นเมื่อได้เห็นท่านตาย...เป็นเพียงซากศพในปากของปีศาจร้าย...กับดักแสนชั่วช้าที่ลวงหลอก...
มารดา...ข้าโกรธแค้นเมื่อได้เห็นร่างของท่าน...เพราะข้ารู้...รู้ว่าเมื่อสิ้นท่าน...สิ้นบิดรมารดา...โลกใบนี้ก็หาบ้านของข้าอีกมิได้...
‘อุเมวากามารุ เจ้าจะไม่เป็นไร...เจ้าจะเติบใหญ่เป็นคนที่ยอดเยี่ยม’
คำของมารดาวนเวียนอยู่ในหัวของข้า...ทั้งที่รู้ว่า...โลกของข้าไม่อาจเป็นเหมือนเดิมได้...เมื่อเครื่องยึดเหนี่ยว...คนที่รักและรักข้าเพียงหนึ่งเดียว...ดับสลายไป...
ข้าจึงเกิดใหม่เป็นมารจากความแค้น
เพราะพิโรธ...เพราะโกรธา...เพลิงอสุราแผดผลาญวิญญาณข้า สองมือฉีกทึ้งร่างปีศาจร้ายที่พรากชีวาของบุคคลผู้ห่วงหาให้สิ้นไป...
สองมือข้าแปดเปื้อนเลือด...สองแขนข้าโอบกอดร่างของมารดา...ความมืดดำในใจข้า...ทำให้ข้าแสวงหาแต่ดวงวิญญาณและซากศพที่กองสูงทับกัน...เพียงเพื่อจะปลอบประโลมดวงวิญญาณของมารดาข้า...
นานแสนนาน...ไม่รู้เมื่อไหร่...ที่ข้าได้ลืมเลือนความรักของมารดานั้น...
ลืม...ว่านางรักข้าเช่นไร...
จึ่งได้ลืม...ว่าข้าโหยหาความรักและอ้อมกอดจากคนที่จะรักข้ามากเพียงไร...
จวบจนข้าได้...พบกับเขา...
นุราริเฮียวน์...เจ้าแห่งขบวนปีศาจยามราตรี...
เขาทดสอบและรินสุราให้กับข้า...หากแต่หนึ่งถ้อยวาจาที่เอื้อนเอ่ยเป็นยิ่งกว่าสุรามธุรสที่ข้าไม่อาจลืม...
‘อุเมวากามารุ ข้าจะเป็นบิดรมารดาให้กับเจ้า’
เขาผู้มองเห็น...และเข้าใจใจจริงของข้า...ใจที่ข้า...ได้ปิดมันเพราะความแค้น...และคิดว่าได้ลืมเลือนไปแล้ว...
เพราะคิดว่าลืมเลือนความอบอุ่น...ยามที่ถูกโอบกอดเอาไว้...จึงได้รู้สึกว่า...ได้แต่โหยหาและคิดถึงความอบอุ่นนั้นมานานเพียงไร...
จากวันนั้น...นุรา...ก็กลายเป็นบ้านของข้า...
บ้านที่ข้ารักและจะไม่ยอมสูญเสียไป...แม้ว่าจะแลกด้วยสิ่งใด...
นายของข้ามีเพียงหนึ่ง...และบ้านของข้าก็มีเพียงหนึ่ง...หากสิ่งใดจะทำให้เสาหลักของบ้านหลังนี้ต้องโค่นล้มลงแล้ว...ข้าก็ยินดีเป็นคนทรยศ...
จะไม่ยกบ้านหลังนี้ให้กับผู้อื่นใด...ไม่ว่าจะเป็นเจ้า...ผู้เป็นหลานชายของนายเพียงหนึ่งเดียวที่ข้ารัก...หรือว่าใครก็ตาม...
โพ้นเขาเนจิเรเมะ...ไม่มีอาณาเขตของนุรา...แล้วความเป็นมนุษย์ของเจ้าจะทำให้ข้า...วางใจได้เยี่ยงไร...
แม้ว่าเจ้า...จะมีใบหน้าที่คลึงคล้าย...หรือเพลงดาบที่เสมอเสมือน...
แม้ว่าเจ้า...จะมองเห็นและเข้าใจข้า...
แต่เจ้าก็ทำให้ข้า...หวาดหวั่น...
อุเมวากามารุ...ยังคงหวาดหวั่น...ยังคงหวาดกลัวอยู่เสมอ...
กลัว...ที่จะสูญเสียบ้าน...สูญเสียคนที่รัก...เหมือนที่ครั้งหนึ่งมารดาผู้เป็นที่รักเคยถูกพรากไป...และไม่อาจหวนกลับมาได้... เพียงเพราะ... ความจริงที่ว่า...
มนุษย์นั้นง่ายแสนง่ายที่จะพานพบ...
'ทิ้งความเป็นมนุษย์ของเจ้าไปซะ ริคุโอะ หากเจ้ายังปรารถนาจะเป็นผู้นำขบวนปีศาจแห่งราตรี'
...ความตาย...
-Fin-
สมัยเอ๊าะ...ปู่นุราหล่อไม่แพ้ริคุโอะร่างมาร (แหงล่ะ หน้าเหมือนกันซะขนาดนั้น)
แถมยังพ่วงดีกรีความเสะที่มากกว่าคุณหลานเพราะความเถื่อน (ปลื้มค่ะ ปลื้ม...)
แต่ทำไมคะ...ทำไม...แก่ตัวมาถึงได้หง่อมและหดได้ซะน่ากลัวขนาดนั้น... TTvTT'''
สารภาพว่า...ปกติยูระไม่ค่อยจะเขียนฟิกรุ่นโอจี้สักเท่าไหร่ แต่...
ถึงเราจะไม่ใช่สาวกโอจี้เป็นการส่วนตัว แต่จริงๆแล้วยูระชอบของโบราณนะคะ กร๊ากกกกกกก
<< โดนสาวกโอจี้แถวนี้รุมเหยียบ =_=!!! (ฮา)
นอกเรื่อง...รู้สึกเหมือนช่วงนี้มีเรื่องให้บาดเจ็บเลือดซิบได้เรื่อยๆ...ไม่รู้ว่าเป็นเวรกรรมอะไร =v=''
เมื่อวานนี้ยูระกินเจลาโต (ไอศกรีมโฮมเมดอิตาเลียน) รสเฟอร์เรโร โรเชอร์ค่ะ...
แต่คาดว่าคุณพ่อครัว/แม่ครัวแกคงปั่นช๊อคโกแลตไม่ละเอียด...
พอใช้ช้อนพลาสติกจิ้มไปเจอชิ้นแข็ง...แข็งจริงๆค่ะ...ช้อนหัก!!!
หักอย่างเดียวไม่พอ ไอ้ปลายแหลมมันยังพาลกระเด้งมาจิ้มจมูกยูระเลือดสาดด้วยสิคะ...
...นี่ถ้าไม่ใช่ว่ามันถ้วยละ 59 บาท (เลขสวย) แล้วก็อร่อยจริงๆ...
ยูระคงจะปาถ้วยทิ้งด้วยความเคียดแค้นแล้วละค่ะ TTvTT'''
สุดท้ายก็เลย...กินเจลาโตอาบเลือดจนหมดถ้วย...อร่อย...แปลกๆ (ฮา)
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...กินไอติมโฮมเมดควรพกช้อนเหล็ก!!! *[]*b
<< แต่เอาเข้าจริงมันก็คงไม่พก...แต่กินช้อนพลาสติกเหมือนเดิม =v='''
สนพ. อะไรได้ลิขสิทธิ์คะ?
(ตอนนี้ยังไม่อ่าน =w=b เพราะเมยังไม่รู้เลยว่าไผเป็นไผ กร๊าซซซซซ โง่วอิ้งงงค่า~~!!!)
#1 By melody in the world of the tale on 2008-07-22 16:41