][ hiyuura | v.4. guardians][

จริงๆแล้ว...โปรเจ็คนี้ต้องขอบอกว่ายูระดองไว้นานแล้ว...ตั้งแต่เล่นเอ็มกะนามิน...และโดนรีเควสมา

แต่เพราะนามินบอกว่าไม่รีบ ยูระจึงดองมาเรื่อยๆ (ฮา) แต่สุดท้าย...

ก็ของขึ้นหยิบมันขึ้นมาเคลียร์รีเควสในโหลดองเสียบ้างเสียที...

เป็นฟิก crossover กับ Harry Potter นะคะ แต่ว่าในเรื่องจะไม่มีตัวละครแฮร์รี่โผล่มาเลย

ยูระแค่ขอยืมชื่อและสถานที่กับวิชาต่างๆมาใช้เท่านั้น...และแน่นอน...

มันเป็นฟิกกึ่งๆติดตลก แต่ไม่รั่วเสียทีเดียวค่ะ (เรอะ!?) ก็...ลองอ่านๆดูนะคะ อิอิ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Of Hitmans and Cauldrons
Pairing: Various
Rating: Overall PG-13
Warning: BL, crossover with Harry Potter
Note: Written as a gift fic for Namin

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

สวัสดีครับ แม่

วันนี้เป็นวันแรกของการเดินทาง...จากวันที่อยู่ๆพ่อก็โผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เอาจดหมายพิลึกที่เขียนโดยคุณทวดที่ผมนึกว่าคงจะลงโลงไปนานแล้วของผมให้ดู และลากผมแบบถูลู่ถูกังไปตรอกที่มีชื่อพิลึกว่า ‘ไดแอกอน’ มาจนถึงวันนี้...ผมเองก็ยังรู้สึกงงๆ...ทุกอย่างมันรวดเร็วมาก พอมารู้สึกตัวอีกที ผมก็ก้าวผ่านกำแพงที่คิดว่าน่าจะชนเข้ามาในชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่แล้ว...ผมกำลังจะไปโรงเรียน...โรงเรียนของคุณทวดที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนของผม...

Of Hitmans and Cauldrons
Prologue

เสียงหวูดรถจักรไอน้ำขนาดใหญ่ดังกึกก้องทั่วชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่ เหล่านักเรียนที่กระตือรือร้น – ส่วนมากเป็นนักเรียนใหม่ – พากันลากกระเป๋าสัมภาระขึ้นไปบนรถจักรไอน้ำ เสียงสัตว์เลี้ยงที่แตกต่างกันไปตามรสนิยมของบุคคลดังมาจากในกรงที่เหมือนเป็นทั้งบ้านและกรงขัง นัยน์ตาสีช๊อคโกแลตมองภาพชวนพิศวงแปลกตาของนานาสัตว์เลี้ยงในกรงบนกระเป๋าที่เด็กนักเรียนมากหน้าหลายตาพากันลากมา หนึ่งในนั้น...ที่สวยติดตาเขาที่สุดคงจะเป็นนกฮูกที่มีขนสีขาวทั้งตัวเหมือนหิมะที่นั่งอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ในกรง...และจ้องมองมาทางเขาราวกับรู้ว่าเขากำลังจ้องมองมัน...

สึนะเบนสายตาไปจากเจ้านกฮูกในกรง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่า...เจ้า ‘ทูน่าจูเนียร์’ ที่พ่อยัดเยียดซื้อมาให้และกำลังว่ายจ๋อมแจ๋มอยู่ในอ่างปลาทองทรงกลมที่เขาบรรทุกมาด้วย...มันช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้รสนิยมและไร้สาระสิ้นดี

เสียงหวูดรถจักรร้องเตือนยาวและดังราวกับจะบอกสัญญาณเตือนครั้งสุดท้าย...สึนะจึงได้รู้สึกตัวว่าเขาเอาแต่ยืนมองทุกอย่างอยู่นานเกินไป เด็กหนุ่มรีบกระหอบกระหอบลากสัมภาระขึ้นไปบนรถไฟอย่างเร่งร้อน...

//หวังว่าคงจะยังมีที่ว่างอยู่นะ// เด็กหนุ่มคิด สัมภาระหนักๆที่ลากมาด้วยส่งเสียงไม่น่าฟังเมื่อต้องครูดลากไปตามพื้นของรถไฟ...ไม่ว่าจะตู้ไหนๆก็ดูเหมือนว่าจะเต็มหมด...บางตู้ปิดม่านซะมิดชิดราวกับจะบอกว่า... ‘เต็มแล้ว นายเห่ย ที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับนาย’ ถึงจะไม่มีป้ายติดหราแสดงอยู่ก็เถอะ...แต่สึนะรู้สึกอย่างนั้น...

เด็กหนุ่มลากกระเป๋าอันหนักอึ้งของเขาไปจนสุดขบวนรถไฟ...เจ้าทูน่าจูเนียร์ยังคงว่ายจ๋อมแจ๋มและทำปาก ‘บ๊อบ’ อยู่เรื่อยๆราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับความเหนื่อยยากในการหาแม้แต่ที่นั่งสำหรับเจ้านายของมัน สึนะถอนหายใจ...อย่างน้อยๆ...ตู้สุดท้ายนี้ก็ดูเหมือนจะมีที่ว่าง...มือเล็กขยับเปิดประตูออกอย่างงุ่มง่าม...หากแต่...

ครืด...

ประตูถูกเปิดออกจากด้านใน...พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเป็นกันเองบนใบหน้าหนึ่ง...

“ที่ว่างยังมี...นายนี่ท่าทางจะขึ้นมาช้าสิท่า ฮะๆๆ มา...เดี๋ยวฉันช่วยนายดีกว่า”

สึนะกระพริบตาปริบๆ แต่ก็ปล่อยให้เจ้าของรอยยิ้มอบอุ่นที่ว่าช่วยถือกระเป๋า...เขารู้สึกว่า...หากต้องไปอยู่ประจำที่โรงเรียนของคุณทวดจริง...เขาก็ควรจะรีบๆสร้างมิตรเอาไว้...อย่างน้อยๆ...การมีเพื่อนสนิทสักคนสองคนก็คงทำให้อุ่นใจมากกว่าหัวเดียวกระเทียมลีบแน่ละ

“ยามาโมโตะ ทาเคชิ ยินดีที่ได้รู้จัก” เด็กหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มเจิดจ้าเอ่ย ลากกระเป๋าของสึนะ – รวมทั้งเจ้าทูน่าจูเนียร์ในอ่างปลาทอง – ไปวางที่มุมหนึ่งของตู้โดยสาร ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเก่าและยื่นมือให้ แน่นอน...เขาเป็นเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับสึนะ...เรือนผมสีดำขลับบ่งบอกความเป็นญี่ปุ่น...แต่รูปร่างและส่วนสูงของเขาบอกให้รู้ว่าเขาต้องเป็นนักฬาที่ดีแน่ และ...แม้ว่าเขาจะดูอบอุ่นและเป็นมิตร แต่นัยน์ตาสีทองดุจเหยี่ยวของเขากลับมีประกายคมที่บ่งบอกถึงสัญชาตญาณและเซนส์ที่เฉียบขาด

สึนะยิ้ม...

“ซาวาดะ สึนะโยชิ ยินดีที่ได้รู้จัก”

อย่างน้อยๆ...เขาก็รู้ว่า...คนคนนี้...เป็นมิตรกับเขา

…

เด็กหนุ่มอีกคนในตู้โดยสาร...เป็นเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินแปลกตา...อย่างน้อยก็แปลกสำหรับสึนะ...ใบหน้าของเขาบ่งบอกว่าน่าจะเป็นลูกครึ่ง...เขาหล่อเหลาทีเดียว...ใบหน้าของเขาคม...จมูกโด่งเป็นสัน...ริมฝีปากบาง...ดูแล้ว...ติดจะสวยด้วยซ้ำ แต่...ผิดกับยามาโมโตะ...เขาคนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบใจที่ถูกสึนะมอง นัยน์ตาสีเขียวเหมือนมรกตของเขาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ...อารมณ์ไม่ต่างจากแมวตัวดุที่สึนะเห็นเขานำมาด้วยในตะกร้าสัมภาระของเขา...ชื่อที่ติดอยู่ที่ตะกร้าเขียนด้วยลายมือค่อนข้างบรรจง

‘อุริ’…เจ้าแตง...

“มองอะไร...ไม่เคยเห็นคนรึไง” เด็กหนุ่มคนนั้นทำท่าเหมือนจะแยกเขี้ยว และสึนะก็คงจะรีบถอยไปจนตัวแทบจะติดชิดกับเบาะอีกฝั่ง – สึนะไม่ใช่คนสู้คนมาแต่แรก – หากไม่เป็นเพราะ...มือใหญ่ของยามาโมโตะที่ตบป้าบลงที่ไหล่ของเด็กหนุ่มที่ทำหน้าไม่เป็นมิตรนั้น

“ฮ่าๆๆ ทำหงุดหงิดไปได้ เอาน่า ยังไงพวกเราก็ขึ้นรถไฟขบวนเดียวกันแล้ว เป็นมิตรกันไว้ไม่ดีกว่ารึไง หือ โกคุเดระ”

สึนะไม่คิดว่ายามาโมโตะจะรู้จักกับโกคุเดระมาก่อน หากแต่อ่านชื่อของอีกฝ่ายจากข้าวของบนสัมภาระ เพราะท่าทีของเด็กหนุ่มอีกคนดูไม่เหมือนเพื่อนที่สนิทกันเอาซะเลย และก็จริงอย่างที่คิด...

“อย่ามาทำเป็นตีสนิทนะ เจ้าบ้า!”

โกคุเดระผลักยามาโมโตะออกไป ก่อนจะขยับไปชิดกับริมหน้าต่าง...ทำท่าเหมือนกับคนอยากบุหรี่...แต่สุดท้ายก็หยิบเอาแว่นสายตากับหนังสือเล่มหนาออกมาจากกระเป๋าสะพายที่ดูจะมีราคามากกว่าข้าวของส่วนตัวของสึนะทั้งหมดเอามากองรวมกันเสียอีก...บนปกหนังสือเขียนว่า...

‘ประวัติศาสตร์เวทมนตร์’

“เห...ประวัติศาสตร์เวทมนตร์ มีหนังสือยังงี้ด้วยเหรอเนี่ย” ยามาโมโตะยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะชวนคุย “น่าทึ่งจริงๆแฮะ...”

สึนะ...รู้สึกว่าบรรยากาศตึงเครียดเหมือนจะระเบิดได้มากขึ้นทุกทีๆที่ยามาโมโตะเอ่ยประโยคหนึ่ง...เขากลืนน้ำลายหนืดๆลงคอ...รู้สึกเหมือนว่าถ้าเขาพูดอะไรออกมาสักคำ...ระเบิดที่ราดน้ำมันไว้คงจะติดไฟขึ้นมาได้จริงๆ...

แต่แล้ว...ก็เหมือนได้ระฆังช่วยชีวิต...

เสียงล้อรถเข็นเลื่อนมาตามทางเดินของขบวนรถไฟ...และ...หญิงวัยกลางคนร่างท้วมคนหนึ่งก็เปิดประตูตู้เข้ามา พร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูใจดีว่า...

“ต้องการขนมอะไรสำหรับการเดินทางรอบแรกชองพวกเธอไหมจ๊ะ...เรามีเยลลี่ทุกรสของเบอร์ตี้บอต กบช๊อคโกแลต แล้วก็...”

เธอสาธยายชื่อขนมอื่นๆอีกมากมายที่สึนะจำไม่ได้...รู้แต่ว่า...เขากับยามาโมโตะซื้อมาลองแทบจะทุกอย่าง และ...มันอร่อยหมด...จนกระทั่ง...เขาไปหยิบได้เยลลี่ที่เขาเชื่อแล้วว่ามันมีทุกรสจริงๆ...

เยลลี่...รสขี้มูก... (แหวะ)

TBC

รู้สึกเหมือนได้กลับไปเขียนฟิกแฮร์รี่ที่เขียนครั้งสุดท้ายตอนม.ต้นชอบกล...

อา...เวลา...มันช่างโหดร้ายจริงๆนะนี่... TTvTT

ก็...ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคอมเมนต์นะคะ <3<3<3

Up Next: Opheliac VI: Peeling the Petals