][ hiyuura | v. tea time ][

เกิดอาการที่เรียกว่าแซงคิวอย่างรุนแรงค่ะ

เนื่องจากมะวานบ่นๆอยู่ว่าอยากเขียนฟิกพ่อบ้าน 

ยังไม่ได้พล๊อต พอดีจัดชั้นหนังสือเห็นท่านเคานท์เคน...

เลยลองเอามา x-over กันเล่นๆ...

สุดท้าย...ก็ออกมาเป็นอย่างที่เห็นด้านล่างนี่ละค่ะ เหอๆๆ ^^;;

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ 

Title:  Hound Down Delilah
Fandom: Black Butler/Count Cain
Pairing: Sebastian/Ciel & Riff/Cain
Rating: PG-13
Warning: BL, crossover

Note: Only experimentally written.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คฤหาสน์แฟนธ่อมไฮฟ์...เงียบงันกว่าทุกที

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านสีเขียวดูรื่นตาของแมกไม้ในสวนพฤกษาของคฤหาสน์ บุปฝาชาติพากันออกดอกบานสะพรั่งอวดโฉมและสีสันรับฤดูใบไม้ผลิ ผืนหญ้าที่ได้รับการตัดจนไม่ดูรกทึบเกินไปเป็นสีเขียวชอุ่มราวกับพรมที่ปูลาด บริเวณสวนด้านหน้าคฤหาสน์ดูงดงามคู่ควรกับชื่อของแฟนธ่อมไฮฟ์อย่างที่มันควรจะเป็น เมื่อฟินี่ถูกสั่งให้เก็บตัวอยู่อย่างสงบเสงี่ยมสักครึ่งวัน

บัลโดกับเมลินเอง...ก็ถูก ‘สั่งให้ว่างงาน’ ด้วย

ใช่...พวกเขาควรจะพักงาน...อย่างน้อยก็สักวันหนึ่ง เพื่อความสงบเรียบร้อย เมื่อคฤหาสน์มีแขกสำคัญมาเยือน

แต่หากจะพูดว่า...สำคัญกับเจ้าบ้านแฟนธ่อมไฮฟ์เป็นการส่วนตัวคงไม่ค่อยจะถูกนัก

ในห้องรับรองของคฤหาสน์ เจ้าบ้านแฟนธ่อมไฮฟ์คนปัจจุบัน จิเอล แฟนธ่อมไฮฟ์ นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหรู นัยน์ตาสีท้องฟ้าเพียงข้างเดียวจับจ้องเกมบนกระดานหมากตรงหน้าอย่างสนอกสนใจและครุ่นคิดกว่าทุกที โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...เมื่อม้าของอีกฝ่ายกินตัวเบี้ยที่...แม้ว่าจะไม่มีความหมายอะไรกับเขานัก แต่เขาก็ไม่คิดที่จะเสียมันไปในเกมแต่แรกอย่างง่ายๆ

จิเอล แฟนธ่อมไฮฟ์...ไม่เคยรู้จักมักจีเป็นการส่วนตัวกับชายตรงหน้า หากแต่...มีอะไรบางอย่างที่มากกว่าชั้นเชิงในการเล่นหมากรุกในตัวเจ้าของนัยน์ตาสีเขียวที่ดูราวกับจะฉายประกายสีทองอย่างประหลาดแม้ว่าผ้าม่านในห้องรับรองจะยังปิดสนิทนั่นที่บ่งบอกเขาว่า...แขกของเขา...ไม่ธรรมดา

“ตาคุณแล้ว...เคานท์แฟนธ่อมไฮฟ์” แพขนตาสีเข้มหรี่ปรือลง เจ้าของนัยเนตรประหลาดสีเขียวแกมทองขยับรอยยิ้ม

เคานท์เฮอร์กรีริสคนปัจจุบันเป็นเด็กหนุ่มอายุประมาณสิบเจ็ด นั่น...เท่ากับเขาแก่กว่าจิเอลเพียงแค่ห้าปี และสิบเจ็ดก็ถือว่าเป็นตัวเลขที่น้อยมาก เมื่อเทียบกับตำแหน่งที่เขายืนอยู่ จริงๆแล้ว...เรื่องพวกนี้มิใช่เรื่องแปลกเท่าไรนัก สำหรับคนที่อาศัยอยู่ในโลกที่ยังมีการแบ่งลำดับขั้นและลาภยศสมบัติตามศักดินา การแก่งแย่งชิงดี การเปลี่ยนตัวเจ้าบ้านอย่างรวดเร็วและกะทันหัน...เกิดขึ้นได้เสมอ

มันเป็นโลก...ที่อันตราย

ทว่า...ข่าวลือที่เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับท่านเคานท์เฮอร์กรีริสที่มานั่งอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไม่คาดฝันเบื้องหน้า...นอกจากเรื่องอื้อฉาวในวงสังคมแล้ว...ยังมีข่าวลืออื่นเกี่ยวกับเคน ซี เฮอร์กรีริสที่ทำให้เขาจำเป็นต้องระมัดระวังตัว

“เคานท์เฮอร์กรีริส” จิเอลเอ่ย ชายตามองชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินที่เป็นผู้ติดตามของอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะขยับหมากบนกระดานของเขาอย่างระแวดระวัง “ที่มาที่นี่คงไม่ได้เป็นเพราะอยากจะมาเล่นหมากรุกอย่างเดียวใช่ไหม”

อย่างน้อยๆ หากไม่ใช่ตัวเคานท์เอง...เขาก็แน่ใจว่าคนติดตามของเคานท์เฮอร์กรีริส...พกอาวุธ 

เคนดูจะเข้าใจความหมายในทีท่าของอีกฝ่ายได้ทันที

“ถ้าอย่างนั้น ก็จะขอพูดอย่างไม่อ้อมค้อม เคานท์แฟนธ่อมไฮฟ์” เจ้าของนัยน์ตาสีเขียวแกมทองเอ่ย ก่อนนิ้วยาวเรียวจะคีบเอาตัวหมากตัวหนึ่งขึ้นมา...ถือเอาไว้...แต่ยังไม่วางตำแหน่งลงไป

“พอจะเคยได้ยินชื่อองค์กร ‘เดไลลาห์’ ไหม”

จิเอลเหยียดรอยยิ้ม เขารู้จักเคน ซี เฮอร์กรีริสแค่เพียงหนึ่งชั่วโมงในเกมหมาก แต่เขาคิดว่า...หากตัดเรื่องที่ควรระวังออกไป เขาชอบชายคนนี้มากพอที่จะเชิญมาที่คฤหาสน์แห่งนี้อีกอย่างน้อยก็หนึ่งครั้ง อย่างน้อยๆ...อีกฝ่ายก็ไม่ประเมินเขาต่ำเพราะเห็นว่าเขาเป็นแค่เด็ก

“เดไลลาห์...ผู้หญิงที่ทำให้แซมสันต้องพบกับจุดจบในคัมภีร์ไบเบิล” เบื้องหลังเขา เขาได้ยินเสียงเซบาสเตียนแง้มประตูเปิดเอาน้ำชายามบ่ายมาเสิร์ฟให้ตามประเพณีและมารยาท เขายังรู้ด้วยว่า...เซบาสเตียน...ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อคัมภีร์ไบเบิล

ไม่ว่าจะอย่างไร...สิ่งที่เข้ากันไม่ได้ ก็ไม่มีวันเข้ากันได้สินะ...

เด็กหนุ่มลูบแหวนประจำตระกูลเบาๆอย่างที่คุ้นเคยเป็นนิสัย...น้ำหนักของแหวนวงนี้...มันทั้งหนักและก็ใหญ่เกินไปสำหรับนิ้วเล็กๆของเขา แต่เขาก็เคยชินกับมันเหลือเกินเสียแล้ว...

“มีความสำคัญยังไงกับสวนของพระราชินี” นัยน์ตาสีท้องฟ้าจ้องมองอีกฝ่ายอย่างต้องการคำตอบ ตอนนี้...เซบาสเตียนยืนอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ของเขา และเขารู้ดีว่า...จะไม่ขยับไปไหน หากเขาไม่สั่ง

เคนหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบเบาๆ “ใบชาอัสสัม...” เขายิ้ม ก่อนจะเอ่ยต่อไป “เราต้องการข้อมูลเกี่ยวกับองค์กรเดไลลาห์เท่าที่สุนัขเฝ้าสวนของพระราชินีจะมี...แต่ดูเหมือนว่า...”

เซบาสเตียนหรี่ตาลง เขารู้ว่านายของเขาจะไม่ชอบคำพูดที่จะออกจากปากแขกของเขาในวินาทีถัดไป

“ครั้งนี้จะมาเสียเที่ยวเปล่า” เขาวางถ้วยชาลง และทำท่าจะลุกขึ้น

หากแต่...คำพูดของจิเอลว่องไวและเฉียบคมพอจะหยุดเขาเอาไว้

“ถ้าสุนัขเฝ้าสวนของพระราชินีตามกลิ่นของเดไลลาห์ไปแล้ว...คุณจะได้อะไร”

“เดไลลาห์เป็นองค์กรใต้ดินเกี่ยวกับไสยเวทย์และมนตร์ดำ แต่ถ้าตามกลิ่นไป...กระโปรงที่เปื้อนเลือดของผู้หญิงคนนั้นคงจะไม่เป็นภัยแค่แซมสัน แต่เป็นสวนที่สุนัขควรจะเฝ้า” เคนเอ่ย...ใบหน้าของเขาบัดนี้ไม่มีรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบเอาไพ่ยิปซีใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะ

“สมาชิกของเดไลลาห์...ใช้ไพ่ยิปซีเป็นสัญลักษณ์”

จิเอลจ้องมองไพ่นั้นเงียบๆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย

“ถ้าได้ข่าวแล้ว...เราจะติดต่อไป”

เคนวางหมากตัวที่เขาถือลงบนตำแหน่งหนึ่งบนกระดาน ก่อนจะลุกขึ้น พ่อบ้านของเขานำไม้เท้าและเสื้อโค้ทมายื่นและสวมให้ทันทีอย่างรู้งานทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ทันเอ่ย

“ต้องขอโทษที่มารบกวน แต่ทางเรามีธุระด่วนต้องรีบไปจัดการ ขอบคุณสำหรับน้ำชายามบ่าย”

จิเอลมองตำแหน่งที่ตัวหมากถูกวางลงบนกระดาน...มันเป็นตำแหน่งที่ทั้งอันตราย หากแต่ก็อาจทำให้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายชนะด้วยรุกฆาต...ผลลัพธ์จำเป็นต้องเดินต่ออีกหนึ่งหรือสองตา...

แต่เคน ซี เฮอร์กรีริสจากไปแล้ว...เร็วเท่ากับที่เขามา

จิเอล แฟนธ่อมไฮฟ์ไม่ชอบเล่นเกมที่ยังค้างคาหรือยังไม่จบ

เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตอบคำถามของเขา

…

“ท่านเคน” พ่อบ้านเจ้าของเรือนผมสีเงินเอ่ยขึ้น ทันทีที่พวกเขาขึ้นมานั่งบนรถม้า “ข้อมูลที่เราให้พวกเขา...จะน้อยเกินไปรึเปล่าครับ”

เคนถอนใจ ก่อนจะโยนหมวกทรงสูงที่สวมให้อีกฝ่ายถือ

“รีฟ นายน่ะ ใจดีเกินไปตลอดเลยนะ”

“…ขออภัยครับ”

“…” นัยน์ตาแปลกประหลาดสีเขียวแกมทองทอดมองออกไปยังทัศนียภาพสุดท้ายของคฤหาสน์แฟนธ่อมไฮฟ์ที่นอกหน้าต่าง ก่อนมือเรียวจะดึงเอาผ้าม่านสีครีมอ่อนของที่นั่งโดยสารให้ปิดลง

เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงในเกมหมากรุกก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขารู้นิสัย...จิเอล แฟนธ่อมไฮฟ์...ก้าวเดินอย่างไม่มีการลังเล และจะยิ่งรุกฉับไว...เมื่อได้รับการกระตุ้น เขาไม่ใช่คน...ที่จะถอยหลังหากมีการท้าทาย แรงผลักดัน...ที่มากมายขนาดนี้...เจ้าบ้านที่อายุเพียงแค่สิบสอง...เด็กคนนั้นเหมือนกับเขาเกินไป...เหมือนกระจกที่สะท้อนภาพอดีต...

“ในโลกที่พวกเราอยู่นี่...เราเชื่อใจใครไม่ได้ง่ายๆหรอกนะ...ไม่รู้ว่าใครจะเป็นสายของเดไลลาห์บ้าง...”

เดไลลาห์...องค์กรของอเล็กซิส...พ่อที่ควรจะตายไปแล้วของเขา 

อเล็กซิส...นามที่ทำให้เขานึกถึงความสิ้นหวังและความเจ็บปวดได้เสมอ...

“ฉันเชื่อใจนายคนเดียวเท่านั้น...รีฟ”

มีนายเท่านั้น...ที่หาฉันพบเสมอ...ไม่ว่าจะหนีไปร่ำไห้...ในที่ห่างไกลสายตาผู้คนสักเท่าใด...

เมื่อต้องพบกับความเจ็บปวดและสิ้นหวัง...มนุษย์...จะพยายามตามหา...คว้าจับสิ่งที่จะยึดเหนี่ยวจิตใจเอาไว้...แม้ว่า...สิ่งที่ยึดทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ด้วยกันนั้น...

“นายคนเดียวเท่านั้น...”

...จะบางยิ่งกว่าเส้นสายที่แมงมุมถักทอออกมาก็ตาม...

…

“เซบาสเตียน”

จิเอลเอ่ยขึ้น...น้ำเสียงมุ่งมั่นของเด็กหนุ่มวัยแค่สิบสองทำลายความเงียบในยามบ่ายของคฤหาสน์

“ไปหาข้อมูลเกี่ยวกับองค์กรเดไลลาห์ให้มากเท่าที่จะหาได้มา...และต้องทำอย่างเป็นความลับที่สุด” ที่เคานท์เฮอร์กรีริสมาหาเขาโดยตรง ก็หมายความว่า เรื่องนี้ไม่ควรให้สก็อตแลนด์ยาร์ดเข้ามาเกี่ยวข้อง

“คุณหนูจะรับงานนี้...แน่เหรอครับ” พ่อบ้านแห่งตระกูลแฟนธ่อมไฮฟ์เอ่ยถาม แม้ว่าแท้จริงแล้ว...เขาไม่จำเป็นต้องได้รับคำยืนยันในคำสั่ง เพียงแค่นายของเขาสั่ง...เขาก็จะต้องทำให้สำเร็จลุล่วง...ตราบใดที่ตราสัญญายังคงอยู่

จิเอลหรี่ตาลง มือเล็กหยิบเอาไพ่ยิปซีที่เคานท์เฮอร์กรีริสทิ้งเอาไว้ให้เป็นเบาะแสขึ้นมาพลิกดู

มีข่าวลือว่าเคน ซี เฮอร์กรีริส หรืออีกชื่อสมญาคือ ‘ท่านเคานท์ยาพิษ’ วางยาฆ่าพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง...

คำถามของเซบาสเตียน จริงๆก็คือ ‘คำพูดของ เคน ซี เฮอร์กรีริสเชื่อได้รึเปล่า’

นัยน์ตาสีท้องฟ้าจับจ้องตัวหมากสุดท้ายที่แขกผู้มาเยือนวางทิ้งเอาไว้

“ฉันไม่สนใจเรื่องส่วนตัวของตระกูลขุนนางอื่น ถ้ามันไม่รบกวนความสงบของสวนพระราชินี ฉันก็ไม่คิดจะยุ่ง แต่หาก...เดไลลาห์หรืออะไรก็ตามที่ทำให้สวนของพระราชินีต้องสกปรก...ในฐานะของสุนัขเฝ้าสวนของพระราชินี...” จิเอลวางไพ่ในมือลง “ก็ต้องจับตัว...เอามาลงโทษให้ได้”  

พ่อบ้านปีศาจเหยียดรอยยิ้ม

“นี่เป็นคำสั่ง...เข้าใจไหม”

ร่างสูงโปร่งในชุดสูทพ่อบ้านสีเดียวกับปีกกาโค้งให้ผู้เป็นนาย

“เยส มายลอร์ด”

TBC?

มีเครื่องหมายปรัศนี เพราะต้องบอกไว้ก่อนว่า ฟิกนี้เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบค่ะ

เหมือนจะเป็นฟิกทดลองเขียนเล่นๆ เพราะฉะนั้นจะได้ต่อรึเปล่าคนแต่งก็ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะ 555+ 

แค่อยากรู้เฉยๆว่าถ้าเอามารวมกันแล้วจะเป็นยังไงน่ะค่ะ... ^^;;

ยังไงๆใครเข้ามาอ่าน สนุกไม่สนุก ดีไม่ดี ก็ฝากความคิดเห็นกันเอาไว้ได้นะคะ 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์เช่นเคยค่า~~ >w<

ปล. ใครไม่เคยอ่านเรื่องระทึกขวัญของท่านเคานท์เคน ถ้าชอบพ่อบ้านดำ...

แนะนำให้ไปหามาอ่านนะคะ รับประกันความส่อวายและความแร่ดของท่านเคน กร๊ากกกกกกกกกก

<< รูปรีฟกับเคนจากเล่มสุดท้ายของ Count Cain ภาค God Child ค่ะ 

Up Next: Kiriban Fic - Shall We Dance (5927)//KHR Fic - Opheliac: XVI (10069)