][ hiyuura | v. tea time ][

อัพฟิกสั้นกันบลอกเน่าค่ะ เอิกส์ แน่นอนว่ากรุสำรองคือฟิก eng ที่เขียนไว้ใน LJ

แปล(ฟิกตัวเอง)มาลงแบบสดๆร้อนๆ...งานนี้มาเป็น crossover นะคะ

สำหรับรูปประกอบฟิก...เพื่อนฝรั่งยูระเขาวาดไว้ค่ะ หาชมได้...ที่ LJ ของ itakoaya นะคะ

แล้วจะเห็นว่า We were smoking on crack จริงๆค่ะ กร๊ากกกกกกกกกกก

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ 

Title: Reminiscence
Fandom: Katekyo Hitman Reborn! x Black Butler
Pairing: Byakuran/Mukuro & Sebastian/Ciel 
Rating: PG-15
Warning: BL, crack, crossover 

Note: Written from conversation with itakoaya and avishi 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++  

Reminiscence

เมื่อยามหลับตานิทราลง...ในบางครั้ง...เขาฝัน...

แม้ว่าร่างจริงจะถูกกักขังไว้ในคุกน้ำที่มืดมิดและห่างไกลจากแสงสว่าง ทว่า...แม้แต่วิธีสุดท้ายในการพันธนาการของเหล่าวินดีเช่ ก็ไม่สามารถจะกักขังอิสรภาพของความคิดที่ไม่อาจถูกผูกมัดของเขาเอาไว้ได้ เมื่อยามที่ร่างของเขาหลับใหล...ดวงจิตนั้นหาได้นิ่งหลับ...หากแต่ท่องเที่ยวไป เขาเดินเล่นผ่านความฝันของผู้นิทราอื่น ที่ซึ่งความฝัน...แยกได้ยากเหลือเกินว่า...ฝันนั้น...เป็นแค่ความทรงจำเก่าๆหรือว่า...ภาพลวงตา

เขาท่องเที่ยวไปในยามหลับ...และในนิทราที่ลึกล้ำเสียยิ่งกว่าความตายนั้น...เขาจมดิ่งลง...ในความทรงจำของตัวเขาเอง...ความทรงจำที่เก่าเกินกว่าที่กายเนื้อจะจดจำได้

ในฝันเหล่านั้น...เขาเป็นเพียงแค่เด็กตัวเล็กๆ...หากแต่นัยน์ตาทั้งสองของเขากลับเป็นสีไม่เข้าคู่ของท้องฟ้าสีครามและทับทิมสีแดงเสียแล้ว แม้ว่าจะยังไม่มีตัวอักษรในนัยน์ตาสีแดงข้างที่ดูคุ้นเคยเหมือนกับตอนนี้... มันแปลก และอาจจะเป็นเหตุผลที่เด็กๆรุ่นราวคราวเดียวกันไม่กล้าที่จะเข้าใกล้เขา แต่ในตอนนั้น...เขาหาได้ใส่ใจ...เขาได้นัยน์ตาสีฟ้ามาจากแม่...และนัยน์ตาสีแดงมาจากพ่อ

และอย่างน้อยๆ...เขาก็รู้ว่าพันธสัญญาระหว่างคุณพ่อและคุณแม่ของเขาเหนียวแน่นพอที่เขาจะแสร้งทำเป็นเด็กไร้เดียงสา...แสร้งที่จะเชื่อว่า...ทั้งพ่อและแม่รักกันมาก...มากเหลือเกิน ดวงวิญญาณของแม่ของเขา...เป็นของพ่อของเขาแต่เพียงผู้เดียว และพ่อของเขาเอง...ก็จะยึดมั่นในสัญญาและซื่อสัตย์ต่อแม่ของเขาเสมอ...ตราบใดที่ตราสัญญายังคงอยู่

คุณแม่ของเขาเป็นเจ้าของคฤหาสน์ สืบทอดนามและตำแหน่ง ‘ท่านเคานท์แฟนธ่อมไฮฟ์’ คุณพ่อของเขาเป็นพ่อบ้าน...พ่อบ้านปีศาจ...ที่ทำได้ทุกอย่าง...ไม่ว่าอะไรก็ตาม...ตราบใดที่มันเป็นคำสั่งของคุณแม่

“เยส มายลอร์ด” คือสิ่งที่พ่อของเขาตอบเสมอ

แม่ของเขาพูดเสมอว่า...ยิ่งเขาโต...เขาก็ยิ่งเหมือนคุณพ่อเข้าไปทุกวัน...และมุคุโร่ดีใจที่เขาเหมือนคุณพ่อ...คุณพ่อที่มากด้วยความสามารถคนนั้น หากแต่...ก็ยังมีหลายสิ่งที่เขารู้ว่าเขาได้มาจากคุณแม่...นั่นคือ...นัยน์ตาที่มีสีเหมือนกับท้องฟ้า...เรือนผมสีเดียวกับนัยน์ตา และ...ความรักที่เขาและแม่มีต่อช็อคโกแลต

ช็อคโกแลตที่คุณพ่อทำอร่อยที่สุด

เหล่าคนรับใช้ที่ทำผิดพลาดไปเสียทุกเรื่องสร้างความสนุกสนานให้เขามากพอ...ทุกความผิดพลาดน่าขัน...มากจนถึงบางครั้งอาจเรียกได้ว่าน่าสมเพช...แต่มันก็ทำให้เขาหัวเราะ...เขาสนุก...จนลืมที่จะถาม...ถึงคำถามที่ว่าด้วยปริศนาการเกิดมาของเขา...ด้วยเหตุที่พ่อแม่ของเขาเป็นผู้ชายทั้งคู่ 

บางครั้ง...เมื่อเขาปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงในความฝันพวกนั้น...บางสิ่งบางอย่างที่เขาคิดว่าเขาได้ลืมเลือนไปเสียสนิทแล้ว...ดูราวกับจะเด่นชัดขึ้น...ทำให้เขาจดจำได้อีกครั้ง...

เขาฝันถึงวันสดใส...เมื่อตะวันส่องฟ้า และพ่อแม่ของเขาพาเขาออกไปข้างนอก...ไม่ใช่แค่เพียงเพื่อที่จะเดินเล่น มันเป็นฤดูใบไม้ผลิ และเหล่าบุปผชาติก็ออกดอกบานสะพรั่งสวย เขาจำได้ดีถึงกลิ่นหอมของบุปผา เมื่อยามที่แม่ของเขาแบ่งช็อคโกแลตกับเขากินกันคนละครึ่ง ขณะที่พ่อของเขา...แต่งตัวในชุดสูทพ่อบ้านเรียบร้อยเหมือนอย่างเคย...จับมือเล็กๆของเขาจูงเดิน

วันนี้...เขาจะได้พบกับคุณครูสอนพิเศษ

คุณแม่จิเอลยืนยันว่าเขาควรจะได้รับการศึกษาที่ดีและเหมาะสม และคุณพ่อเซบาสเตียน แม้ว่าจะมีความสามารถมากมายหลายอย่าง แต่ก็ไม่มีเวลามากพอจะสอนเขาได้ทุกเรื่อง เมื่อมีงานมากมายและเจ้านายที่เอาแต่ใจที่ต้องรับใช้

มุคุโร่จดจำครูสอนพิเศษคนแรกของเขาได้ดี...เพราะนอกจากเป็นคนแรกแล้ว เขายังเป็นคนสุดท้าย น่าแปลกที่ครูสอนพิเศษของเขา...ยังหนุ่มอยู่มาก แล้วก็หน้าตาดีมากๆเช่นกัน เขามีเรือนผมสีขาวเหมือนกับหิมะ...กับนัยน์ตาคมที่ราวกับจะมองทะลุสิ่งที่มองได้สีเดียวกับดอกไวโอเลต และรอยยิ้มของเขา...ก็น่าแปลกเช่นกัน มันเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนกับเทวดา ทว่ากลับให้ความรู้สึกไม่น่าไว้ใจอย่างน่าประหลาด...รอยยิ้มที่คุณพ่อของเขาต้องภูมิใจ

เห็นได้ชัดว่าคุณพ่อเป็นคนเลือกครูสอนพิเศษให้เขา

เรื่องน่าพิศวงเกี่ยวกับครูสอนพิเศษของเขาอีกเรื่อง...คงจะเป็นเรื่องที่ว่า...มุคุโร่ไม่เคยถามชื่อของครูสอนพิเศษของเขาคนนั้น แต่เขาจำได้ว่า...คุณครูที่ดูเหมือนเทวดาคนนั้นบอกเขาว่าให้เรียกเขาว่า ‘มาสเตอร์’

ดังนั้น...เขาก็คือ ‘มาสเตอร์ [1]’ มุคุโร่ตัวน้อยพยักหน้า

และจากวันนั้น...เด็กน้อย...ก็เริ่มที่จะเรียนรู้และเข้าใจทีละนิด...ถึงความลับเกี่ยวกับปริศนาการกำเนิดของตัวเขา...

…

“มุคุโร่คุง~~~~”

เสียงเรียกนามของเขาดังแว่วให้ได้ยินอยู่ข้างหู...มันฟังเสนาะโสตอย่างน่ารำคาญดีเสียนี่กระไร...ผู้ใช้มายาลืมตาขึ้นแทบจะทันที เสียงที่แสนจะคุ้นเคยนั่นชัดเจน...ชัดเสียยิ่งกว่าเสียงเดียวกันที่เรียกนามของเขาในความฝัน 

ริมฝีปากสวยคลี่รอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์แทบจะทันใด

“ฝันดีรึเปล่า หรือว่าฝันถึงฉันกัน หือม์?” เจ้าของเสียงหัวเราะเบาๆ มือแกร่งเลื่อนไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนที่เปลือยเปล่า นิ้วยาวเกี่ยวเอาเส้นไหมยาวสีน้ำเงินสวยมาพันเล่น

ดูบอบบาง...น่าทะนุถนอม

บางที...เขาอาจจะไม่เหมือนคุณพ่อเซบาสเตียนมากเท่าที่เขาเคยเหมือน

เบียคุรันยิ้ม ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้...จุมพิตเบาๆบนริมฝีปากนุ่ม

ความอ่อนโยนที่เป็นดังโหมโรงเสแสร้งของความทรมานที่แสนหวาน

“พร้อมสำหรับบทเรียนวันนี้หรือยัง?” รอยยิ้มของเบียคุรัน...เป็นรอยยิ้มของเทวดา แต่...ในขณะเดียวกัน มันกลับดูไม่น่าไว้ใจอย่างน่าประหลาด โดยเฉพาะเมื่อมุคุโร่ได้เรียนรู้ถึงรสนิยมซาดิสม์ของอีกฝ่าย “วันนี้ ฉันจะสอนอะไรเธอดีนะ...บทเรียนเกี่ยวกับ ‘การอยู่ในโอวาท’ อีกสักบทสองบทเป็นยังไง?”

รอยยิ้มของมุคุโร่เหยียดกว้างขึ้น เขารู้...ว่าควรจะตอบยังไง...

คำตอบที่แสนน่ารักและประชดประชัน...

“เยส มาสเตอร์ [2]” คือสิ่งที่เขาตอบเสมอ

Fin

[1] master ในที่นี้หมายถึง อาจารย์ ค่ะ
[2] master นอกจากแปลว่า อาจารย์ แล้ว ยังแปลว่า เจ้านาย ได้ด้วยค่ะ

คราวนี้...ไม่น่าเรียกว่าเสื่อมนะคะ...กร๊ากกกกกกกกกกกกก

พ่อ-แม่-ลูก (และครูสอนพิเศษ) น่ารักออก~~ >w< (ฮา)

ปล. จริงๆแล้ว...ถ้าประแจเลข = 87 งั้นเลขคงไม่ซ้ำกับจิเอลแล้ว

ใช่ค่ะ คุณพ่อบ้านเนี่ย คนยุ่นเขาตั้งเลขให้ด้วยนะคะ

Sebastian = 78 (7 = se จาก seven และ 8 คือ ba เอาเต้งๆออกเป็นฮาจิ)

Ciel = 48 (4 -> shi -> ci และ 8 จาก eight ค่ะ)

ปลล. 7848 บันไซสิค้า~~~~~~~~~~~ ♥ ♥ ♥

Note: Offline page (finally) updated!