][ hiyuura | v. tea time ][

หลังจากเรื่องยาวจบไปได้หนึ่งเรื่องในรอบหลายปี 

ในที่สุดก็เข็นเรื่องยาวออกมาอีกเรื่องจนได้ค่ะ

ถ้าคราวที่แล้วเขียนเพราะความหล่อป๋าเบียกระแทกตา

งั้นคราวนี้ก็ต้องบอกว่าความโมเอะ หล่อเฮียแสนค่ะ กร๊ากกกกกกกก

ว่าแล้วก็...ไม่รอช้า...ขอแปะทิ้งไว้เลยดีกว่าค่ะ!!! >w<  

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกนี้ไปเผยแพร่ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Castle Down
Pairing: Xanxus/Squalo
Rating: PG-13 for now
Warning: AU, BL

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++    

—Prologue—

“พระราชาสวรรคตแล้ว!!!”

“พระราชาสวรรคตแล้ว!!!”

“พระราชาสวรรคตแล้ว!!!”

เสียงตะโกน...ส่งบอกข่าว...จากปากต่อปาก...ส่งผ่านเรื่องราว...ไวราวสายลมที่กรรโชกพัด...ประกาศแห่งความโศกเศร้าถูกติดเอาไว้ทั่ว...ทิวธงถูกชักลงจากยอดเสา และอาภรณ์ผ้าก็ถูกผลัดเปลี่ยนเป็นสีดำ เมื่อเปลวเทียนชีวิตสุดท้ายแห่งขัตติยาต้องดับวูบลง...ในค่ำคืนหนึ่งที่ขัตติยานั้นไม่อาจก้าวข้ามพ้น...หากแต่สิ้นลม...สิ้นใจลงบนที่บรรทมอย่างสงบ...ในความเงียบที่ชวนให้อาลัย

แสงเทียนสว่างวูบทั่วเขตพระราชฐาน หากแต่หาใช่แสงที่ชวนให้ปีติ...เหล่าข้าราชบริพารที่ภักดี ตลอดจนเชื้อพระวงศ์ต่างพากันโศกศัลย์กับการสิ้นรัชสมัย...

นกกาสีทะมึนส่งเสียงกรีดร้องน่าหวาดหวั่น...สยายปีกสีดำบินบนแผ่นฟ้าก่อนรุ่งสางจะมาเยือน...เจ้านกกาที่มีนัยน์ตาสีเดียวกับอัญมณีที่ไร้สิ้นแม้หยาดน้ำตาที่รินหลั่ง...

นัยน์ตาสีโลหิตหรี่ลง ก่อนมือแกร่งจะดึงผ้าม่านสีเดียวกับดอกลาเวนเดอร์ให้ปิดลงก่อนที่แสงสุริยาแรกจะทันได้ลอดผ่านผ้าม่านนั้นเข้ามาในห้อง ห้องของเขา...หวนกลับคืนสู่ความมืดที่ไม่ต่างจากราตรีกาลก่อนหน้า หากแต่...ชายหนุ่มรู้ว่า...ความมืดที่ครอบครองเป็นเจ้าของแห่งของเขาแห่งนี้...จะคงอยู่ได้ไม่นาน...

เขาเอนกายลงพิงพนักเก้าอี้ ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดี เนื่องด้วยคนที่มาเยือนนั้นสวมรองเท้าบู๊ทหนัก ประกอบกับที่ผู้มาเยือนนั้นไม่เคยคิดที่จะสำรวมสงบเสียงแม้ในยามข่าวกษัตริย์สวรรคตเพิ่งแพร่สะพัดให้เข้าหู เสียงของดาบเงินอาวุธประจำกาย...แม้ยามซ่อนคมอยู่ในปลอกหนัง...จึ่งได้กระทบส่งเสียงเคร้งๆให้ได้ยินก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึง

บางที...ชีวิตของคนที่เกิดมาในตระกูลขัตติยา...แม้สูงส่ง แต่ก็น่าสมเพช...

นัยน์ตาคมสีโลหิตหรี่เล็กลง เมื่อประตูไม้สักสลักลวดลายสวยงามหน้าห้องถูกเปิดออกอย่างที่ผู้มาเยือนไม่สนใจที่จะเคาะประตูก่อน และความมืด...ก็มลายหาย เมื่อแสงจากเชิงเทียนที่ผู้มาเยือนถือเข้ามาส่องให้ความสว่างในห้อง แสงนวลสีเหลืองอมส้มต้องเรือนผมยาวสีดุจเดียวกับโลหะเงินเป็นประกายสว่างราวกับแสงที่เล่นกับคมของดาบคมกริบที่ถูกชักออกจากฝัก เส้นไหมยาวลื่นเลื่อนตกลงราวกับเงินเหลว เมื่อยามชายผู้นั้นคุกเข่าลงค้อมศรีษะ

“ถวายบังคม ฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญ”

ผู้เกิดมาในตระกูลขัตติยา...ไม่มี...แม้โอกาสที่จะเศร้าเสียใจกับการตายของบิดาที่เป็นกษัตริย์องค์ก่อนหน้า...

เพียงเพราะ...เมื่อราชาองค์เก่าสวรรคต...ก็ถึงเวลาเถลิงราชย์ของราชาองค์ใหม่...

เมื่อพิธีทุกอย่างพร้อมอย่างเป็นทางการ...

หากแต่ก่อนหน้านั้น...

“สควอโล่...” เจ้าของนัยน์ตาสีโลหิตเอ่ย น้ำเสียงของเขาทุ้มลึก แสงไฟจากเชิงเทียนต้องดวงหน้าของเขา...เผยให้เห็นบาดแผลบนดวงหน้าดุดูองอาจผิดกับอายุที่ยังคงเหลือเป็นรอยแผลเป็น “ฉันได้ยินข่าวว่าเคหาสน์ของลอร์ดเบเนดิกต์ถูกไฟไหม้”

เจ้าของเรือนผมสีเงินยวงเงยหน้าขึ้น และหากแสงจากเปลวไฟมิได้เล่นตลก เขาคิดว่าเขาเห็นรอยยิ้มบางปรากฎบนริมฝีปากของราชันย์ผู้ประทับบนเก้าอี้ 

“ข่าวการสวรรคตของพระราชาองค์ก่อนเป็นข่าวใหญ่กว่าเรื่องที่เคหาสน์ของขุนนางกระจอกถูกไฟไหม้แน่นอน” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ใส่ใจที่จะใช้คำราชาศัพท์แม้นยอมถวายตัวเป็นทาสรับใช้คนตรงหน้า หากแต่สายตาของคนตรงหน้าที่จ้องมองมาอย่างไม่เอ่ยถามทำให้เขาตัดสินใจเพิ่มเติมคำลงท้ายทิ้งท้าย “...พะยะค่ะ”

คราวนี้รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ขันปรากฎบนริมฝีปากของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีปีกกา “วิสเคานท์วอลแตร์กับเคานท์เนโร...”

คิ้วเรียวมุ่นขึ้นเล็กน้อย...หากแต่ชายหนุ่มนาม ‘สควอโล่’ พยักหน้า “แล้วจะจัดการให้” คนตรงหน้าได้คืบจะเอาศอก แต่เมื่อเขาได้สาบานตนแล้วว่าจะอยู่เคียงข้างและภักดีต่อคนผู้นี้...เขาก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธ

ราชันย์องค์ใหม่ขยับเอนตัวเท้าคางบนเก้าอี้ด้วยทีท่าสบายกว่าเก่า มือใหญ่หยิบเอาแก้วเชมเปญเปล่ายื่นออกตรงหน้า

เจ้าของเรือนผมสีเงินลุกขึ้น หยิบเชมเปญชั้นดีที่เมื่อครู่ก่อนหน้าวางเคียงกันกับแก้วใบใสออกมารินให้คนตรงหน้าอย่างรู้งาน

“ดี ไอ้พวกสวะที่มันคิดจะเป็นเสี้ยนหนามของฉัน...กำจัดพวกมันให้หมด”

TBC

ก็...อย่างที่รู้ๆกันค่ะ...เพราะเป็น prologue มันจึงได้สั้นกระจึ๋งฉะนี้...สำหรับตอนหน้า รับรองว่ายาวกว่านี้แน่นอนค่ะ

ฟิกนี้กะว่าจะไม่เขียนให้ยาวมาก จะพยายามเขียนไม่ให้เกิน 10 ตอน เพราะถ้ายาวแบบ Opheliac อีก ยูระคงนอนตายแน่ๆค่ะ TTvTT''' 

(แต่ก็ไม่แน่ค่ะ เพราะยูระเคยเขียนจากที่คิดจะเขียน 2 ตอนยาว 15 ตอนยังมีมาแล้ว =v=;; )

เอ้อ...ก็...ก่อนที่จะมีคนท้วง...เรื่องนี้เป็น Alternate Universe นะคะ เพราะฉะนั้น...ในเรื่องนี้ เราเขียนให้ สควอโล่แก่กว่าแซนซัส ค่ะ (อนึ่ง เพื่อความสะดวกของพล๊อต) ^^;; 

ก็...ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ล่วงหน้านะคะ เพิ่งเคยเขียน XS ที่ไม่ใช่ฟิกรั่วจริงๆครั้งแรก ยังไงๆก็ขอฝากฟิกเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ m(_ _)m

ปล. แอบเสียวว่ามันจะกลายเป็น SX กร๊ากกกกกกกกกก //โดนรุมสกรำ (ฮา)

ปลล. ยังไม่ลืม 10069 นะค้า~~ ♥