][ hiyuura | v. tea time ][

*ลากสังขารโทรมๆกลับเข้ามา* จริงๆแล้ว...ตอนแรกกะจะเข้ามาอัพฟิกใหม่...แต่ต้องบอกว่า...ไม่ไหวจริงๆค่ะ เจออากาศร้อนๆเข้าไปแล้วไมเกรนกำเริบ...จะเขียนอะไรก็ไม่ค่อยลื่น OTL!!!

แต่ยังระลึกได้ว่าไม่อยากให้บลอกน้อยๆแห่งนี้ร้าง...ไอ้เราก็เลยไปหาขุดฟิกเก่าที่เคยแปะเอาไว้แต่ใน LJ มาลง...บางคนที่เคยแวะไปอาจจะเคยอ่านแล้ว แต่ถือซะว่า...ดีกว่าไม่อัพอะไรเลยนะคะ ฮือ TTvTT

อย่างน้อยๆ...ยูระแถม Preview ที่จะรวมเล่มของ Black Rose ให้สักท่อนละกันค่ะ TTvTT/

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Flowers
Pairing: Byakuran/Mukuro (10069)
Rating: PG-13
Word Count: 407
Warning: BL, crossdressing

Note: Originally written in English

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

เบียคุรันรักดอกไม้...ดอกไม้นั้นงดงาม นุ่มนวล และบอบบาง...เช่นเดียวกับชีวิตมนุษย์ที่สามารถปลิดทิ้งง่ายดายเพียงแค่สะบัดมือ หากแต่...เขาก็ยังรักที่จะชมเหล่าบุปผาบาน และเขาจะแย้มยิ้มให้กับบุปผาเหล่านั้นราวกับเทวดาผู้เป็นมิตร...ผู้ซึ่งรู้ว่าอีกไม่นานความงามอันแสนสั้นเหล่านั้นจะต้องพบกับจุดจบ

เขาจะแย้มยิ้มอย่างเบิกบานเมื่อเขาพิศดูเหล่าบุปผา เอ่ยกล่าวนามแห่งบุปผชาติอันมีความหมายล้ำเลิศนั้น...ว่านหางจระเข้ คือสิ่งเดียว...กับความเจ็บปวดขื่นขมสุดพรรณา แล้วเขาจึงเอ่ยต่อ...ถึงเดซี่ป่า ผู้ซึ่งความหมายคือคำถามที่ว่า... ‘เธอรักฉันไหม’ แล้วเขาก็จะเย้ยเยาะความเป็นนิรันดรแห่งอามารันคือบานไม่รู้โรย และหัวร่อต่อความริษยาของพุ่มไม้ป่าที่มีหนามอันคมแหลม เมื่อเขาหันเลี้ยว...และก้าวอย่างงามสง่าไปตามทางเดินแห่งความปรารถนาของบุปผานามจอนควิล 

และเมื่อเขามาถึงห้อง...นั่งอย่างแสนเงียบงันบนขอบหน้าต่าง...อีกบุปผาหนึ่งก็บานสะพรั่ง หากแต่...แม้ด้วยนามหลายหลากแสนไพเราะ...ที่เทวดาผู้พิสุทธิ์สามารถเอ่ย เหมือนว่าเขากลับไม่อาจเลือกได้เลยว่านามกรใดควรแล้วจะนำมาเรียกความงดงามที่สะกดเขาไว้ราวกับต้องมนตร์นั้น

เพราะดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่สามารถเลือกได้ว่า...มันควรจะเป็นดอกบัว...สัญลักษณ์แห่งความพิสุทธิ์...เพราะนัยน์ตาที่ไม่เข้าคู่กันที่เอาแต่จ้องมองไปข้างหน้านั้น...ช่างดูว่างเปล่า...เลื่อนลอย

หรือจะเป็น...กุหลาบสีแดงสด...ที่เหมือนกับกลีบปากที่แสนหวานราวกับเปี่ยมไปด้วยบาปที่เขาเกิดรักที่จะจุมพิตอยู่บ่อยครั้ง 

ทว่า...บุปผาไร้นามกลับไม่เคยตอบสนอง ราวกับเป็นเพียงเปลือกนอกที่ว่างเปล่าของโฉมงามผู้ซึ่งดวงวิญญาณนั้นจากไปนานแล้ว...ผู้ซึ่งไม่เคยต่อว่าอะไรแม้จะถูกเขาจับสวมใส่กระโปรงอิสตรี...หรือเล่นเกมกรีดและเย็บกลับให้เข้าที่ในบางโอกาส แต่เกมที่ว่า...หลังๆกลับช่างเหมือนยิ่งกว่าแค่ชวนน่าเบื่อ...เพราะว่า...ไม่เคยเลยสักครั้ง...ที่จะมีเสียงกรีดร้องดังเล็ดลอดมา

และ...เบียคุรันก็รู้ดีถึงเหตุผลว่า...ทำไม...

ก่อนที่เขาจะนำร่างงามออกมาจากที่คุมขังอันเลวร้าย เขาได้ฆ่าแล้วซึ่งวิญญาณผู้ชาญโลก ร่างกายยังคงมีชีวิต...มีความอบอุ่น...และลมหายใจ...หากแต่ เมื่อไร้ซึ่งวิญญาณ...ร่างนั้นก็เป็นเพียงแค่ตุ๊กตาน่าพิสมัยที่มิอาจเขยื้อนขยับ...ตุ๊กตาที่มาพร้อมปัญหาที่ว่า...นามกรใด...แห่งบุปผาที่ควรแล้วจะนำมาเรียกแต่งตั้ง

กล่าวกันว่า โรคุโด มุคุโร่ ได้ท่องเที่ยวไปในหกเส้นทางวัฏจักรของวัฏสงสาร...จากนรกสุดทุกข์ระทมถึงสวรรค์ชั้นวิมานฟ้า บางที...วิญญาณของเขาอาจจะกลับสู่ร่างในวันหรือสองวัน...บางทีอาจจะนานกว่านั้นสักหน่อย แต่เบียคุรันก็จะรอ...เพื่อที่เมื่อมุคุโร่กลับมา...เขาจะได้ถามอย่างแสนดีว่า...อีกฝ่ายต้องการนามจากบุปผาใด...

หากแต่...ก่อนที่ปัญหาจะได้รับการแก้ไข...เบียคุรัน...จะมีสับปะรดในชุดกระโปรงสาวน้อย...นั่งรอคอยอยู่บนขอบหน้าต่างห้องอย่างเงียบงัน

—Fin—

เอิกส์ ต่อไป...เป็นรายการ Preview ตอนที่ 4 ของรวมเล่ม Black Rose ค่ะ เป็น Side Story ก่อนที่เบียคุรันจะมาเจอมุคุโร่ เอามาแง้มให้อ่านก่อน เพราะ...สารภาพตรงๆ...ด้วยอาการและงานสุม ณ ปัจจุบัน อาจจะออกไม่ทันช่วงมีนาค่ะ กว่ายูระจะได้หยุดเรียนมีเวลาว่างจริงๆก็คงเมษาโน่น

ถ้าออกรวมเล่มไม่ทันยังไง...อาจจะเอามาลงให้อ่านในบลอกกันก่อน แล้วค่อยสอบถามความเห็นเรื่องรวมเล่มอีกทีเหมือน Opheliac นะคะ TTvTT'''

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ล่วงหน้าค่ะ m(_ _)m

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Black Rose 04: Bloody White Angel
Pairing: Byakuran/Mukuro (10069)
Rating: R~NC-17 but PG-13 for the preview
Warning: AU, BL, blood, vampirism, yaoi

Note: Just a Preview Version

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

ว่างเปล่าราวหยาดน้ำตาที่มาแต่ละครตลก
สรรพสิ่งไม่จีรัง...ไร้ความหมาย
รอยยิ้มอ่อนโยนได้...แม้เพียงเสแสร้ง
หากสิ้นไร้ศรัทธาในพระเจ้าแล้ว
เทวดา...คงจอมปลอม...และไม่มีในโลก

—Side Story—
Bloody White Angel

เสียงระฆังเงินดังแว่วหวาน...ระฆังวิวาห์แกว่งไกว...ร้อยบุปผาประดับโถงพิธี...สะพรั่ง...สดสวย เจ้าบ่าวรูปงามในชุดสูทสีขาวประดับกุหลาบสีแดงที่อกเสื้อยืนนิ่ง...รอคอยเจ้าสาวของเขาอยู่บนผืนพรมสีทับทิมที่ปูลาด ระฆังเงินดังเหง่งหง่างยามต้องลมเย็นสะบัดไหว แสงแรกของตะวันส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกสี...ทอทอดลงบนพื้นหินอ่อนที่ทาบทับด้วยกำมะหยี่ นัยน์ตาสีอเมนทิสต์เหม่อมองภาพจิตรกรรมบนหลังคาโบสถ์...นิ้วยาวลูบไล้อัญมณีกลมเกลี้ยงบนแหวนแต่งงานที่จะแลกทั้งที่ไม่เคยคิดจะใส่ใจ...

ระฆังเงินดังเหง่งหง่าง...แกว่งไกว...เสียงบอกเวลาวิวาห์ดังครั้งแล้วครั้งเล่า...ดวงตะวันค่อยเคลื่อนสูงขึ้นประดับฟ้า...กลิ่นบุปผาฉลองงานวิวาห์หอมหวานอบอวลไปทั่ว...กุหลาบแดงถูกปลดจากอกเสื้อ...หล่นร่วงลงบนพรมกำมะหยี่ที่แดงฉาน ก่อนจะถูกเหยียบย่ำให้กลีบงามนั้นร่วงโรย...เจ้าสาวไม่อาจมางานวิวาห์แล้ว...เพียงเพราะชุดแต่งงานสีขาวของเธอ...แปดเปื้อนไปด้วยโลหิตที่แดงก่ำสียิ่งกว่าไวน์ในงานฉลอง

เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์ฟังเสียงสุดท้ายของระฆังที่แกว่งไกว...หวานแว่วสะท้อนเมื่อยามสุริยาลอยสูงชูสีฟ้า...หวานนัก...เช่นเดียวกับกลิ่นบุปผาสีสันลานตาที่กลบกลิ่นคาวของโลหิตได้เนียนมิด

“Arrivederci, bella sposa.” ลาก่อน...เจ้าสาวแสนสวย...เธอผู้ซึ่งชีวิตแสนเปราะบางดังกุหลาบที่แดงฉาน...เมื่อยามเหยียบย่ำให้บอบช้ำและร่วงโรย...เธอ...ผู้ซึ่งชีวิตและความรักที่เธอมอบให้เขาแสนไร้ค่า...เพียงเพราะเธอเชื่อว่า...เขาเป็นเทวดาที่จะประทานความสุขนิรันดรให้เธอได้ ทั้งๆที่โลกใบนี้...

หาได้มีสิ่งใดเป็นนิรันดร

เสียงกุบกับของรถม้าที่มาถึงตามเวลาเรียกความสนใจของนัยน์ตาสีอเมนทิตส์ให้ละจากกลีบกุหลาบที่ถูกขยี้บนผืนพรม ที่หน้าประตูโบสถ์ที่เปิดอ้า...ปรากฎร่างผอมบางของเด็กหนุ่มในชุดสูทสีเทาทึบแทนที่จะเป็นเจ้าสาว

“ได้เวลาแล้วครับ...ท่านเบียคุรัน” เด็กหนุ่มเอ่ย พลางเปิดประตูรถม้าออกรอ

ชายในชุดสูทขาวไร้มลทินขยับรอยยิ้ม “งานที่สั่ง...จัดการเรียบร้อยแล้วสินะ เลโอคุง”

“ครับ” เด็กหนุ่มรีบพยักหน้ารับ “ตามที่ท่านเบียคุรันสั่ง...ผม...”

“ดีมาก” เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์เอ่ยตัดบท “ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่มีธุระอะไรที่เมืองนี้อีกแล้ว...”

เพราะไม่มีความจำเป็นต้องหวนกลับมาอีก...

“ไปกันเถอะ...เลโอคุง”

แล้วประตูไม้ของโบสถ์ก็ปิดลง...ทิ้งแหวนแต่งงานที่ประดับอัญมณีแสนสวยให้เคียงคู่กับกลีบกุหลาบที่ถูกเหยียบย่ำจนย่อยยับ...อยู่เบื้องหลัง

To Be Continued in...
Black Rose 04: Bloody White Angel

หล่อเลวบันไซ ไม่หล่อไม่เลว ไม่ใช่อิป๋า...

ไม่หื่นจนออกนอกหน้า ไม่ใช่คุณเบียคุรันค่ะ กร๊ากกกกกกกกกก  

ปล. ถ้าเห็นเปลี่ยนเฮดบลอกบ่อย อย่าสงสัยค่ะ ตอนนี้ขอเปลี่ยนกลับมาใช้ธีมเก่าก่อนนะคะ

เนื่องจากทาง Pixiv เขากำลังรณรงค์กันไม่ให้นำรูปออกมาใช้ในเวบไซต์อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ ถือว่าช่วยๆเขากันหน่อย ^^;;

ปล2. แต่ถ้าเคนชิโร่กลับมาวันไหน.......วันนั้นก็......สนุกสนานค่ะ กร๊ากกกกกกกกกกกก XD~

ปล3. ขออภัยที่ยังต้องขอดอง XS กับฟิกรีเควสของหลายๆท่านต่อไปนะคะ TTvTT

 Skillet - Whispers in the Dark