][ hiyuura | v. tea time ][

วันนี้เอาฟิกสั้นสองตอนจบที่เขียนด้วยความอยากเสื่อมและระบายแค้นเหตุบางอย่าง (สาเหตุอยู่ท้ายเอนทรี่ค่ะ XD~) ล้วนๆมาลง จริงๆแล้วกะเขียนตอนเดียวจบแหละค่ะ แต่...ชักขี้เกียจแล้ว กร๊ากกกกกกกกกก

และแล้ว...ในที่สุดก็เขียนฟิก DFF ไทยออกมาจนได้ เสื่อมไม่เสื่อม...เชิญรับชมกันได้เลยนะคะ (ฮา)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Frionella: ตำนานรักกุหลาบป่า
Pairing: Tidus/Frioniel  Frioniel/Tidus
Rating: PG-13
Warning: AU, BL, OOCness

คำเตือนสำหรับบุคคลทั่วไป: ฟิกนี้เสื่อมและไร้สาระมากถึงมากที่สุด ผู้มีหัวใจอ่อนแอโปรดระวังค่ะ!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++   

Frionella: ตำนานรักกุหลาบป่า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีเด็กสาวเวอร์จิ้นไร้เดียงสา เธออาศัยอยู่กับบิดามารดาอย่างมีความสุข จนกระทั่ง...เมื่อเด็กสาวอายุได้ 12 แม่ผู้อ่อนหวานของเธอก็ตายลง พ่อของเด็กสาว...ใช้ชีวิตต่อมาด้วยความว้าเหว่...หลายปีผ่านไป...ความว้าเหว่ก็ทำให้เขาได้พบรักกับแม่หม้ายแสนงามผู้เป็นประหนึ่งแสงสว่าง หลังจากนั้นไม่นาน...พ่อของเด็กสาว...ก็แต่งงานใหม่กับหญิงหม้ายผู้เลอโฉมนั้น

หญิงหม้ายมีลูกติดมาด้วยสองคน แต่พ่อของเด็กสาวผู้ไร้เดียงสานั้นหาได้รังเกียจ หญิงหม้ายใจดี...รักและดูแลเด็กสาวราวกับแม่แท้ๆ และพี่สาวที่ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือดทั้งสองก็เอ็นดูเธอเช่นกัน หากแต่...เวลาผ่านปี พ่อของเด็กสาวก็ตายลง ทิ้งบ้านและมรดกเอาไว้ให้กับหญิงหม้ายด้วยหวังให้เจ้าหล่อนดูแลลูกสาว ทว่า...ความเปลี่ยนแปลง...ก็ได้เริ่มกระจ่างชัดจากเพลานั้น

เด็กสาว...ถูกใช้ให้ทำงานเยี่ยงทาส คลุกเขม่าก้นครัว แลเย็บปักถักร้อยซ่อมแซมสิ่งของทุกอย่างราวกับจบสารพัดช่าง แต่กระนั้นก็ดี...เธอก็ยังเอาใจใส่ และรดน้ำดูแลต้นกุหลาบป่าที่เธอและบิดาเคยช่วยกันปลูกเอาไว้ ทะลุถนอมดูแลมันอย่างดี ไม่ต่างจากเวอร์จิ้นของตัวเอง...

ไม่นาน...นามที่แท้จริงของเด็กสาวก็ถูกลืมเลือนไป เมื่อคนในบ้านเริ่มเรียกขานนามของเธอว่า...

‘ฟรีโอเนลล่า’

ชีวิตของฟรีโอเนลล่า...กลายเป็นชีวิตของสาวใช้นับแต่นั้น ทั้งแม่และพี่สาวทั้งสองก็หาได้สนใจเธออีกไม่ ทว่า...ชีวิตของฟรีโอเนลล่าหาได้เงียบเหงา เธอยังมีสัตว์ต่างๆที่รายล้อมเป็นเพื่อน...สัตว์ตัวน้อย...ที่พูดได้ราวกับเรื่องราวของเทพนิยาย...

“ฟรีโอเนลล่า วันนี้ดูท่าทางไม่แจ่มใสเลย อย่าทำหน้ายังงั้นซี่~ เลดี้น่ะ ต้องยิ้มเอาไว้นะ” ลิงน้อยที่บอกฟรีโอเนลล่าว่าตัวเองชื่อ ซีดาน โหนตัวลงมาจากกิ่งไม้ใหญ่ เจ้าจ๋อส่งยิ้มทะเล้นให้ หากแต่ก็เป็นความทะเล้นที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน

“นั่นสิ ฟรีโอเนลล่า เรื่องสนุกมีมากมาย อย่ามัวแต่เศร้าไปเลยนะ!” หนูนาที่มาอยู่จนกลายเป็นหนูบ้าน นามว่า บัทซ์ เอ่ยขึ้นอย่างเริงร่า

ฟรีโอเนลล่ายิ้มแล้วมองสัตว์ทั้งสองอย่างเศร้าๆ “ได้ยินมาว่า เร็วๆนี้ที่พระราชวังจะจัดงานเลี้ยงเต้นรำ แล้วหญิงสาวผู้โชคดีก็จะได้เต้นรำกับเจ้าชาย เห็นท่านแม่สนอกสนใจใหญ่ เสียดาย...แต่ชั้นคงไม่ได้ไป” สาวเจ้าถอนหายใจ “ช่างเถอะ ชั้นไปลอกท่อก่อนนะ”

ซีดานกับบัทซ์มองสาวเจ้าลากอุปกรณ์ลอกท่อจากไปเงียบๆ ก่อนจะหันมามองหน้ากัน

“นี่ บัทซ์...”

“เออ ซีดาน...”

รอยยิ้มแบบที่เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนปรากฎบนใบหน้าของลิงน้อยและหนูนาบ้าน

“ชั้นก็คิดอย่างที่นายคิดน่ะแหละ!” สองหน่อเอ่ยขึ้นพร้อมกัน “ได้เวลางานสายสืบแล้ว~~~”

ว่าแล้วจ๋อน้อยก็ถีบตัวเองขึ้นบนยอดไม้ แกว่งตัวเข้าหาหน้าต่างบานที่ใกล้ที่สุด ขณะที่หนูนาบ้านวิ่งเข้าซอกรูตรงไปยังห้องของแม่เลี้ยงใจร้ายทันที

…

“ประกาศจากพระราชวัง ขอเชิญนกคานารีที่งดงามที่อยู่ทั่วทุกหัวระแหงในราชอาณาจักรแห่งนี้ ไม่ว่าจะงามน้อยกว่าข้าก็ดี งามไปกว่าข้าแม้มันจะเป็นไปไม่ได้ก็ด้วย มาร่วมงานเลี้ยงฉลองที่พระราชาผู้มีผิวคล้ำของเราได้จัดขึ้น เพื่อบังคับให้เจ้าชายผู้ขี้แยได้มีโอกาสหาคู่ชู้ชื่นประหนึ่งผีเน่าโลงผุในฤกษ์งามยามดีที่โหรสาวแก่อัลตี้แห่งเมืองได้มั่วนิ่ม เอ๊ย ทำนายขึ้นมาแล้ว ขอให้ผู้ได้รับประกาศทุกคนโปรดทำใจ และมาร่วมฉากการแสดงอันงดงาม ที่กำลังจะเปิดม่านขึ้นในคืนวันพรุ่งนี้ด้วยนะ ลงชื่อ ราชเลขาผู้งดงาม คุจา”

คุณนายแม่แห่งแสงอ่านประกาศที่ได้รับมาอีกครั้งด้วยสีหน้านิ่งและน้ำเสียงสุดแสนจะเรียบเฉย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคุณลูกสาวทั้งสองอย่างเคร่งขรึม

“นี่เป็นโอกาสอันดีที่ครอบครัวเราจะได้สนองคุณชาติและความกรุณาของเทพธิดาคอสมอส ลูกทั้งสองจะต้องไปร่วมงานนี้ แต่งตัวด้วยชุดที่สวยที่สุด และมัดใจเจ้าชายให้ได้”

“ชั้นไม่สนใจ” คลาวด์ พี่สาวคนโตเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเนิบ ดวงตาสีท้องฟ้าของเธอจ้องคุณแม่...จ้องผ่านคุณแม่...ไปด้วยอารามสุดเบื่อและแสนจะเนือยโลก

“อะไรก็ช่าง” สควอล ลูกสาวคนรองตอบได้ตายสนิทพอกัน มิหนำซ้ำในใจคุณเธอยังคิดบ่นอยากให้แม่ไปพูดกับกำแพงแทนเสียอีก

“แต่นี่เป็นการทำเพื่ออาณาจักรคอสมอส” คุณแม่ไลท์ยังคงเอ่ยต่อไปด้วยความนิ่ง

“…”

“…”

“ลูกคนใดคนหนึ่งจะได้เป็นราชินีของอาณาจักรในอนาคตด้วยนะ”

“เสียเวลา”

“ไร้สาระ”

“…………………”
 
คุณแม่ไลท์จ้องหน้าลูกสาวทั้งสองด้วยความนิ่ง ก่อนที่สองมือจะกระชากคอเสื้อคุณลูกทั้งสองคนละข้าง ด้วยหน้าที่ยังนิ่ง จะผิดก็แต่เขาบนหมวกเกราะที่เปลี่ยนชี้มาอย่างข่มขู่ที่ด้านหน้า และออร่าที่ทะมึนอย่างประหลาดแม้ว่าคุณแม่เธอจะกำลังเรืองแสง คุณแม่ไลท์ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็บเฉียบไม่ต่างจากภูเขาน้ำแข็ง

“แม่สั่งให้ลูกไปงาน นี่ถือเป็นภารกิจนะ”

ลูกสาวทั้งสองพยักหน้าพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

พลัน เมื่อคุณแม่ได้รับคำตอบที่น่าพอใจแล้ว ก็ปล่อยมือจากลูกๆสุดที่รัก “เอ้า ไปเตรียมเสื้อผ้าได้แล้ว เผื่อมีอะไรที่ต้องเย็บต้องซ่อมจะได้ให้ฟรีโอเนลล่าจัดการ”

คลาวด์กับสควอลพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเดินอย่างมึนๆออกจากห้องไป

“…ถ้าไม่ได้เงิน ก็ให้ฟรีโอเนลล่าไปแทนซะก็สิ้นเรื่อง” คลาวด์บ่นเบาๆ เมื่อเดินเลยห้องของคุณแม่ผู้เจิดจ้าออกมา

“……SeeD อย่างชั้นน่ะ วิ่งรอเงินเดือนออกอย่างเดียวเท่านั้นแหละ” สควอลตอบ ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันไป

…

“เขาว่างานเต้นรำเลือกคู่ให้เจ้าชายแน่ะ” เจ้าหนูนาบ้าน (หนูบ้านนา?) บัทซ์เอ่ยขึ้นทันทีที่มันกลับมารวมตัวกับคู่หูต่างสปีชีส์ที่ลานกว้างมีบ่อน้ำหลังบ้าน

เจ้าลิงน้อยซีดานกอดอก “แบบนี้นี่เอง ถ้าได้ไปงานนี้ ฟรีโอเนลล่าก็จะมีลุ้นไม่ต้องเป็นเวอร์จิ้นอีกต่อไปกะเขาซะที” ว่าพลางพยักหน้าหงึกหงัก “สักครั้งหนึ่งในชีวิตของเลดี้ก็ต้องอยากพบเจ้าชายละนะ”

“แต่ฟรีโอเนลล่าไม่มีชุดสวยๆ” บัทซ์ว่า “ตอนนี้ชุดที่เคยมีก็เก่าหมดแล้ว จะไปงานได้ยังไงล่ะ”

“โธ่เอ๋ย นายนี่มันไม่รู้อะไรเอาซะเลยนะ” เจ้าลิงจ๋อยิ้ม “ปกติเวลาสาวจะไปงานน่ะ เขาก็ต้องอยากใส่ชุดใหม่กันทั้งนั้นแหละ เอาหูมานี่”

พอเจ้าหนูนาบ้านกระเถิบเข้าไปใกล้เจ้าลิงน้อย เจ้าลิงก็กระซิบแผนสร้างความประทับใจให้เลดี้ เจ้าหนูนาบ้านได้ฟังก็เริ่มยิ้ม และแล้ว...ทั้งสอง...ก็แยกย้ายกันไปหาข้าวของที่จำเป็น

…

ฟรีโอเนลล่าเพิ่งทำการลอกท่อเสร็จ กลิ่นสาบเหม็นโฉ่วลอยคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ สัตว์น้อยใหญ่ที่ได้กลิ่นพากันสำรอกราวกับได้กลายพันธุ์เป็นเผ่าสี่กระเพาะ และเหล่าบุปผาก็เริ่มพากันเหี่ยวเฉาด้วยกลิ่นอันรุนแรงเลวร้ายสุดจะเหลือประมาณ หากแต่ ก่อนที่กุหลาบป่าแสนรักจะต้องมีอันเป็นไปตามพืชพรรณอื่นที่รายล้อมนั้น ฟรีโอเนลล่าก็สำเหนียกว่า ควรจะรีบอาบน้ำทำความสะอาดให้เร็วที่สุด แม้ว่า...

การมีสภาพสกปรกเน่าเหม็น จะทำให้แม่เลี้ยงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเธอไปได้ชั่วระยะใหญ่ๆก็ตาม

ทว่า...แม้หลังจากขัดสีฉวีวรรณให้ผิวนวลละอออ่องแล้ว ก็หาได้มีวี่แววของสองคู่ซี้ต่างสปีชีส์ที่มักจะมาอยู่เป็นเพื่อนคุยกับเธอหลังเลิกงานเลย

“บัทซ์...? ซีดาน...? หายไปไหนกันนะ?” สาวเจ้าเรียกหา มือหนึ่งก็ถือกระป๋องน้ำ อีกมือก็ถือผ้าขี้ริ้ว

ระหว่างที่มองหาหนึ่งจ๋อ หนึ่งหนูบ้านนาอยู่นั้นเอง เสียงนิ่งแกมเอ็ดของแม่เลี้ยงก็ดังมาให้ได้ยิน

“คลาวด์! สควอล! ตั้งใจฟังครูเซซิลสิลูก นี่ถือว่าเป็นภารกิจนะ!”

“ไม่เป็นไรครับ ของแบบนี้ต้องค่อยๆฝึก เต้นรำไม่ใช่เรื่องง่าย” เสียงหวานของ ‘ครูเซซิล’ ดังลอยมา

ฟรีโอเนลล่าขยับเข้าไปแอบดูผ่านรูกุญแจด้วยความอยากรู้อยากเห็น

คุณครูเซซิลผู้มีกริยางดงามอ่อนหวานสมกุลสตรีแม้จะทาลิปสติกสีม่วงแร่ดกำลังแสดงลำดับการย่างก้าวสเตปใหม่ให้กับสองพี่น้องที่กำลังทำหน้าเหมือนเบื่อโลก

“เอ้า ก้าวตามครูนะ ควิก-ควิก-สโลว์-สโลว์-ควิก” 

อย่างช้าๆ...แทนที่พี่สาวทั้งสองในห้อง ฟรีโอเนลล่าเริ่มขยับตาม “ควิก-ควิก-สโลว์-สโลว์-ควิก” สาวน้อยผู้ซื่อใสขยับตัวไปตามจังหวะเพลงราวกับกำลังเริงระบำ หากแต่...

“ควิก-ควิก-สโลว์-สโลว์-ควิก”

เพียงเพราะเคลิบเคลิ้มในจังหวะเสียงเพลงมากเกินไป ทำให้สาวน้อยลืมระวังเก็บเสียง...

แอ๊ด...

“ฟรีโอเนลล่า มาทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ” แม่เลี้ยงไลท์เปิดประตูออกมาดู ก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำแข็งจะปราดไปยังราวบันได “ยังขัดราวบันไดได้ไม่เจิดจ้าอย่างที่แม่ต้องการเลยนะ”

“เอ้อ...คือ...” ฟรีโอเนลล่าพยายามคิดหาข้อแก้ตัวสารตะ แต่ด้วยความสุดแสนจะอ่อนโลกกับท่าทางละล่ำละลักทำให้แม้แต่คนตาถั่วก็มองออกได้หมด

ผู้ที่เข้ามาช่วยเหลือคือคุณครูเซซิลผู้แสนอ่อนหวาน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณผู้หญิงไลท์ ถือว่าเธอผู้นี้มีความสามารถ ผมจะสอนเพิ่มอีกคนโดยไม่คิดชั่วโมงก็ได้ครับ” คุณครูคนสวยยิ้ม “มาเรียนด้วยกันก็ได้นะ”

“ถ้างั้นก็ให้ครูเซซิลสอนฟรีโอเนลล่าละกัน” คลาวด์เอ่ยขึ้นอย่างหัวหมอ หลังจากทำเบลอไม่สนใจชีวิตอยู่ได้หลายชั่วโมง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของโจโกโบะสีทองระดับ SSS ก็ตื่นขึ้น

“ถ้าท่านแม่อยากให้ราวบันไดสะอาด เดี๋ยวพวกเราเช็ดให้เองก็ได้” สควอลรีบเสนออย่างสุดแสนจะมีน้ำใจด้วยใบหน้านิ่ง ก่อนจะรีบเดินสวนหยิบกระป๋องน้ำไปจากฟรีโอเนลล่า สาวเท้ายาวๆออกไปจากห้อง

คลาวด์เห็นช่องทางหนีก็ไม่รอช้า แย่งผ้าขี้ริ้วจากมือฟรีโอเนลล่า แล้วตามน้องสาวออกไปแบบติดๆ

“…………” คุณแม่ไลท์มองลูกสาวทั้งสองเนียนเดินจากไปอย่างสุดจะหาคำพูดอะไรมาพูดทัน

“เอ้า งั้น...เรามาเรียนกันต่อนะ ^^ ”

แต่ดูเหมือนว่า คุณครูเซซิลจะยังมีอารมณ์สอนต่อ...ล่ะครับ พี่ท่าน...

แม่เลี้ยงไลท์ถอนหายใจ เอาเถิด ยังไงฟรีโอเนลล่าก็ไม่มีชุดจะใส่ไปงาน คงไม่ทำให้ท้องพระโรงแห่งอาณาจักรคอสมอสต้องมัวหมองหรอกน่ะ...

…

มาจะกล่าวบทไป ถึงทีดัส บุตรแห่งเจคต์ โปเซดำ เจ้าผู้ครองนครอันสุขศรี เพิ่งรู้ข่าวหาคู่ ตกใจแทบสิ้นสมประดี ยิ่งเห็นต.เตี่ยว ราคียิ่งติดตา...

“โอ๊ยยย ท่านราชเลขาคุจา จะเข้ามาในห้องข้าก็แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนสิ” เจ้าชายน้อยโวยวาย ก่อนจะรีบซุกซ่อนดวงตาสีน้ำทะเลสดใสไว้หลังหมอนใบเขื่อง

“อะไรกันครับ เจ้าชาย นี่มันเครื่องแต่งกายแฟชั่นสุดล้ำสมัยที่ข้าออกแบบเองเชียวนะ มันคือ...” ราชเลขาสะบัดเรือนผมสีเงินฟูนุ่ม “‘พีค๊อก’ ไงล่ะ”

“พ...พีค๊อกอะไรกัน นั่นมันเตี่ยวชัดๆเลยนะครับเพ่! เตี่ยวอ๊ะ! เตี่ยวเหล็ก! =[]=!!”

“เสียมารยาทน่ะ องค์ชาย บอกว่าพีค๊อกก็พีค๊อกสิ” คุจาว่า พลางสำรวจเล็บมือที่เพิ่งไปทำสีมาใหม่

“ไม่เตี่ยวเหล็กก็กระจับล่ะ!”

“พีค๊อก!”

“เตี่ยวเหล็ก!”

“พีค๊อก!”

“เตี่ยว—ท่าน...มีธุระอะไรก็รีบว่ามา” ที้ด โปเซดำถอนหายใจ พลางพยายามใช้มือควานหาสเปรย์ดับกลิ่นที่จะต้องใช้ดับกลิ่นเตี่ยวอย่างเกลี้ยงเกลาหลังคุจาออกไป อย่างน้อยๆ ตอนนี้เขาก็ควรจะรีบๆให้ภาพเสียสายตานั้นให้ออกไปจากห้องให้เร็วที่สุด!

คุจาสะบัดผม “อา...เข้าเรื่องกันสักที ก็อย่างที่รู้ๆกันนะครับ หลังจากป่าวประกาศออกไปแล้ว คืนพรุ่งนี้คานารีน้อยจากทั่วราชอาณาจักรก็จะทะยอยกันมา องค์ราชาอยากให้องค์ชายเลือกสรรหญิงงามสักคนจากเหล่านางที่มาร่วมงานนี้ เพื่ออภิเษกสมรสเป็นเจ้าหญิง และราชินีของมหานครเราในอนาคต”

“เจ้าพ่อบ้านั่น ตัดสินใจเอาเองอยู่เรื่อย”

“แต่องค์ราชาเจคต์ทำเพื่ออนาคตที่สดใสนะครับ” ราชเลขาแอบป้องปากหัวเราะโฮะๆ

“ท่านคุจา...”

“ครับ?”

“ข้าจะยอมไปร่วมงาน ตามที่ตาแก่นั่นอยากก็ได้ แต่...”

“แต่...?”

“ข้าไม่อนุญาตให้มีคนสวมพีค๊อกเข้ามาในงานนะ”

“…………” คุจายิ้มหวาน

“อะไรอีกล่ะ?”

“ตะกี้...เจ้าชายพูดว่า ‘พีค๊อก’ แล้วนะ”

และแล้วราชเลขาคนงามก็หัวเราะเยาะเย้ยด้วยความสะใจในชัยชนะของค่ำคืน (ฮา)

เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป จะเสื่อมแค่ไหน...ติดตามต่อได้...ใน...ฟรีโอเนลล่า ตอนต่อไป...

To Be Continued…

เตือนแล้วนะคะว่ามันเสื่อม...จริงๆคือก่อนหน้านี้พยายามเขียนฟิกฟรีโอนีลxทีดัสแบบดีๆ แต่เหมือนมันจะไปไม่รอด...บวกกับหลังๆพ่อโนะบาระถูกล้อเลียนจนใกล้ๆว่าจะเสะไม่ขึ้น...ก็เลยจับมาเสื่อมซะเลย

งานนี้ใครจะเสื่อมกว่าใคร เสื่อมไต เสื่อมถึงใจหรือไม่....ติดตามได้ใน Part 2 ตอนจบนะคะ กร๊ากกกกกกกกกกกก

แสตนกุหลาบ~~~~~~~~~~!!!

เสื่อมวันละนิด จิตแจ่มใส กร๊ากกกกกกกกกกกกกก

/me หนีสหบาทาแม่ยกฟรีโอคุง (ฮา)

แหม...รักดอกจึงหยอกโนะบาระเล่นหรอกนะคะ

แหม~~ เป็นเหยื่อง่ายจริงๆเลย อุฮิ~ ♥

ปล. จริงๆอยากเรียกฟรีโอนีเอลล่า (Frioniella) แต่ชื่อมันยาวไปนะเนี่ย =v='''