[KHR FIC] [10069] Dear My Love
posted on 20 Apr 2009 14:59 by hiyuura in Fanfiction
มันคือ...การเอาฟิกโศกมาลงล้างเสื่อม จะว่า...ฟิกจากอาการเพ้อก็...ไม่รู้สิคะ 555+
เอาเป็นว่า...อยู่ดีๆก็อยากเขียน เหมือนไม่ได้แตะ 10069 นานแล้ว บวกกะคิดถึงมุคุมาก~~ (ฮา)
มันก็เลยออกมาเป็นฉะนี้ละค่ะ แหะๆ ว่าแล้วก็...แปะ ^^;;
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ
Title: Dear My Love
Pairing: Byakuran/Mukuro
Rating: PG-13
Word Count: 832
Warning: Angst, BL, yaoi
Note: Mukuro's POV
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Dear My Love
เคยรู้ไหมครับ...ฤดูร้อนนี้...ผมเกลียดสีสันของเรือนผมคุณ...ใต้แสงตะวัน...มากเพียงไร...
สว่างเกินไป...จนชวนให้ตาพร่า...
สีสันของคุณ...สว่างไสวเกินกว่าที่ผมจะมอง...ได้เต็มตา...เหมือนกับตอนนั้น...เมื่อพยายามเอื้อมมือคว้าเอาแผ่นฟ้า...
คนที่มีชีวิตอยู่ได้...แต่เพียงในเงามืด...
ผมเกลียดคุณ...ผมเกลียดคุณเหลือเกิน...คนที่ทำเหมือนเป็นเทวดา...คนที่บอกว่าจะเป็นแผ่นฟ้า...ของผม...
สรวงสวรรค์ที่เฝ้าถามหา...
คุณรู้บ้างไหม...ผมเกลียดรอยยิ้มของคุณ...มากเพียงไร เมื่อยามใบไม้ร่วงโรยและเหี่ยวเฉา...
เพราะมันเหมือนกับที่ผ่านๆมาทุกครั้ง...
รอยยิ้มของคุณ...มันไม่เคยโรยราไปจากใบหน้า...ราวกับว่าคุณสามารถเมียงมองโลกใบนี้ชราและเหี่ยวเฉา...โดยไม่เคยโศกเศร้าไปกับมัน...
ผมทั้งรัก...และชิงชัง...โลกใบนี้
ผมเกลียดคุณ...ผมเกลียดคุณเหลือเกิน...เมื่ออุ้งมือของคุณสามารถบดขยี้ชีวาให้แห้งกรอบได้เฉกเดียวกับใบไม้ที่แห้งกรัง...ทั้งที่ใบหน้าของคุณนั้น...ยังคงเปื้อน...ด้วยรอยยิ้ม...
เทวดาผู้ลวงหลอก...
ผมไม่เคยบอกคุณ...ใช่ไหมครับ...ว่าผมเกลียดคุณที่สุดในฤดูหนาว...เกลียดเพราะสีขาวมันลานตาไปหมด...เมื่อหิมะโปรยปรายลงจากฟากฟ้า
สีขาว...สีขาว...สีขาว...
สีขาวของคุณ...สีที่สะอาดพิสุทธิ์เหมือนเทวดา...มันเหมาะกับคุณมาก...แต่ก็ไม่เหมาะเลยสักนิด...
ฤาหิมะ...จะหล่นมา...จากสวรรค์...
เจ้าหิมะขาวโพลน...ที่ดูสุดแสนจะพิสุทธิ์...เมื่อยามหยาดโลหิตหยดลงต้อง...มันกลับแดงก่ำเสียยิ่งกว่าสีไหนๆ...
ดังกุหลาบแดงที่เบ่งบาน...
ผมเกลียดคุณ...ผมเกลียดคุณ...ผมเกลียดคุณ...ทั้งรอยยิ้ม...แล้วก็คำกระซิบบอกรักที่จอมปลอมนั่น...
บอก...ว่าคุณรักผม...
รู้ไหมครับ...ว่าผมอยากขอร้องคุณมากเพียงไร...ทั้งที่ริมฝีปากคู่นี้คอยแต่จะเหยียดรอยยิ้มที่เย้ยหยัน...
เย้ยหยัน...เจ้าเย้ยหยันใครเล่า...
หากฤดูใบไม้ผลิมาถึง...เมื่อยามบุปผชาติเบ่งบานราวลืมเลือนวันโรยรา...ปีหนึ่งเวียนมาบรรจบแล้ว...แต่คุณก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ...ไปจากผม
ของเล่นชิ้นนี้...เมื่อไหร่คุณจะเล่นเบื่อกัน...?
อ้อมแขนของคุณ...จะโอบกอดผมไปอีกนานสักเท่าไรกัน...ทั้งๆที่ผมและคุณไร้...ซึ่งความรัก
ปีศาจไม่มีน้ำตา...
ฤาคุณต้องให้ผมร่ำไห้เยี่ยงมนุษา...คุณจึงจะยอมปล่อยผมไปจากอ้อมแขน...
จุมพิตของคุณ...กลิ่นกายของคุณ...
เทวดาสีขาว...นภาสีเลือด...คนสวมหน้ากากจอมปลอม...อ้อมแขนของคุณนั้นแสนอบอุ่น...ต้องให้ผมกระซิบพร่ำวิงวอนสักอีกราตรีกันเล่า...ทั้งที่คำพูดที่หลุดลอยมีแต่คำอวดดี...เยาะหยัน...
สองแขนที่สวมกอดนั่น...
คุณจึงจะยอม...ปล่อยผมไป...
คุณลงโซ่ตรวนแน่นหนาเสียยิ่งกว่าพันธนาการใดอื่น...
นภาของผม...ที่รักของผม...
ทำไม...
“ฆ่าผม...สักทีสิครับ...”
ทำไม...ทำไม...ทำไม...
“ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือไปจากเธอ...มุคุโร่คุง...”
ต้องให้บุปผาร่วงโรยจนหมด...ในฤดูใบไม้ผลิหรือไร...ต้องให้ผมร่ำไห้...ให้คุณเห็นน้ำตาที่ไม่เคยหลั่งอย่างนั้นหรือ...คุณจึงจะรู้...ว่าผม...
“คึหึหึ...รักผมขนาดนั้นเลยเหรอครับ คุณเบียคุรัน”
กระซิบพร่ำ...เอ่ยถาม...เพราะไม่อาจล่วงรู้...
“รักสิ...ฉันรักเธอ...รักจนไม่อาจปล่อยมือจากเธอไปได้...”
หรือบางที...
“ที่รักของฉัน...”
อาจจะรู้ดีที่สุด
“พอเถอะครับ...ฟังแล้วอยากจะร้องไห้...”
ไม่ได้โกหก...คุณ...
ซากุระปลิวโปรยแล้ว...สายลมเย็นหอบพาพัด...กลิ่นหอมของฤดูใบไม้ผลิ...
รู้ไหมครับ...ผมเกลียดคุณมากเพียงไร...
ยาพิษหอมหวานแสนรัญจวนที่รับไว้...คืนแล้วคืนเล่า...
...สุดที่รักของผม...
รัก...จนอยากจะฆ่าคุณ
“ผมก็รักคุณ...”
รักที่สุด...
Fin
เปลี่ยนธีม(เป็นว่าเล่นอีก)แล้ว ใครยังไม่เห็นสีชมพูหวานชวนลานตา กรุณากด F5 ค่ะ ♥
ปล. ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์อีกเช่นเคยค่า~ ^^
ปลล. ความหมายฟิกไม่ค่อยจะเกี่ยวกะเพลง แต่ตอนแต่งกำลังอยู่ในโหมดขุดเพลงเก่ามานั่งฟังค่ะ XP
Yuki no Hana - Mika Nakashima
ชอบเพลงนี้~ ฟังที่กีก็เพราะ~ ♥
สำหรับ10069
เหมือนจะไม่ได้เห็นมุคุในบลอคพี่ยูระนานพอๆ กับที่ไม่เห็นของเสื่อม *โดนถีบ*
XD
งืดดดดดด ปากไม่ตรงกับใจนะจุ๊นังหนู =3= (ป๋าเบียตอนล่าสุดแร่ดมาก... กร๊ากก)
#1 By melody in the world of the tale on 2009-04-20 15:36