][ hiyuura | v. black & white ][

วันนี้ต้องบอกว่านังยูระขยันมาก...หนึ่งวันสองเอนทรี่... =v=;;

สำหรับเอนทรี่นี้...เป็นฟิกที่เขียนให้พี่ไทคิโดยเฉพาะ...ตามสัญญาที่ดองเอาไว้นานนมพอสมควรแล้ว (ฮา) 

ก็หวังว่าจะถูกใจบ้าง...ไม่มากก็น้อยนะคะ แหะๆ ^^;; 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Smile, Hibari-san
Pairing: 1827
Rating: PG-13
Warning: Semi-AU, BL, mild crack
Written for: p'taiki

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Smile, Hibari-san
(Part 1/2)


หากจะกล่าวว่า มีลฟีโอเล่ เป็นแฟมิลี่ที่ขึ้นชื่อในเรื่องของความฉาวคาวโลกีย์ดีกรีอะฮร้าจับลุงทับทิม แดงถลกขน (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ขนาดยังไม่นับหื่นสว่างโอโม่จิตตัวพ่ออย่างบอสของแฟมิลี่) วองโกเล่เอง ก็ขึ้นชื่อในเรื่องของการเป็นแก๊งที่รวมของคนบ้าห้าร้อย (หรือมากกว่า) จำพวกเอาไว้เช่นเดียวกัน

ตัวอย่างน่ะเหรอ?

1.    หากคุณเข้าไปในห้องทำงานของโกคุเดระ ฮายาโตะ คุณจะพบว่านอกจากกลิ่นมะเร็งอันแสนจะอบอวลชวนไปจองศาลาวัดแล้ว บนผนังห้อง รวมไปถึงเฟอร์นิเจอร์และโต๊ะตู้ต่างสำหรับวางข้าวของล้วนเต็มไปด้วยรูปภาพของพ่อเจ้าประคุณวองโกเล่บอสรุ่นที่สิบที่เจ้าตัวสุดแสนจะเคารพ นอกจากนั้น...บนกำแพง ยังมีรูปถ่ายของพ่อบอสเจ้าของโรงงานซีเล็กทูน่าคนที่ว่าอัดจัมโบไซส์ขนาดเบ้งติดประจาน เอ๊ย ประดับซะเต็มกำแพงอีกด้วย เห็นอย่างนี้แล้ว พาลให้คิดว่า ถ้าเอารูปบอสคนดีศรีจูไดเม๊~~ ขึ้นหิ้งแล้วจุดธูปไหว้วันละสามเวลาได้ มันคงทำไปแล้ว...

2.    สำหรับผู้พิทักษ์แห่งวรุณที่ได้ชื่อว่าเป็นฆาตกรแต่กำเนิดอย่างยามาโมโตะ ทาเคชิ...น่าเสียดายที่หากเปิดประตูห้องของเขาเข้าไปดู คุณจะไม่พบกระดูกคนหรือหูมนุษย์แขวนประดับห้องตามข่าวลือ... (แต่ถ้าเป็นผ้าเตี่ยวที่ซักแล้วตากพาดเอาไว้นี่ไม่แน่) แต่จะเห็นไอ้คนที่ว่าเป็นฆาตกรที่ว่ายืนหวดไม้เบสบอลตีอากาศเล่นวันละสาม เวลา ส่วนไอ้กลิ่นคาวที่ว่าที่ลอยมาจากห้อง คงไม่พ้นกลิ่นตับไตไส้พุงปลาที่เจ้าตัวเอามานั่งสับทำซูชิเล่นแบ่งเพื่อนๆกันในยามว่างอย่างไม่ยอมลืมงานร้านสถาบันเตี่ยผู้พ่อ
 
3.    คุณไม่จำเป็นต้องเปิดประตูห้องทำงานของซาซากาวะ เรียวเฮเพื่อให้ได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์ของเจ้าตัว ที่เลื่องลือว่าค่าบิลมากเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาเหล่าผู้พิทักษ์ของวองโกเล่ เพราะทันทีที่คุณเดินไปเฉียดหน้าห้อง “เคียวโก่~~~~~~~” จะเป็นเสียงตะโกนที่คุณได้ยินเสมอ ตามมาด้วย “สุดหูรูดดดดดดดด” หรือคอมบิเนชั่นเซ็ทแบบไม่ลดทั้งราคาและวอลลู่มของทั้งสองอย่างก่อนหน้า... เล่นเอาบอสเจ้าของโรงงานซีเล็กทูน่าต้องออกนโยบายพกที่อุดถนอมหูสำหรับลูก น้องกันเลยทีเดียว

4.    คุณจะพบว่าไอ้หนุ่มมาดเพลย์บอลในชุดเสื้อลายวัว มักจะถูกสลับตัวกับเด็กคอสเพลย์วัวทั้งตัวที่มีผมทรงแอฟโฟรบ่อยครั้ง อย่างไรก็ดี สิ่งที่คุณพบว่าทั้งเจ้าเด็กแอฟโฟรวัวบ้ากับไอ้หนุ่มเสื้อลายวัวที่ว่านั้นเหมือนกันก็คือ...เมื่อมีลูกเบสบอลลอยหวือด้วยความเร็วขนาดปาหัวหมา แตกมากระทบเข้าอย่างจังเบ้อเร่อที่หน้ามนุษย์รักลายวัวที่ว่า...ทั้งไอ้ หนุ่มมาดเท่ห์และเด็กน้อยน่ารักกวนประสาท จะแหกปากร้องแง้~~ ดังพอๆกัน

5.    เวลาคุณจำเป็นต้องเคาะประตูห้องซาตานเพื่องานธุระ หลังจากทำใจอยู่นานสองนาน คุณจะพบว่า ซาตานที่ว่าไม่อยู่ในห้อง สิ่งที่คุณจะพบ...คือหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่จะนั่งกอดเข่านิ่งๆอยู่ที่มุม ห้อง ก่อนที่เธอจะหันมาจ้องหน้าคุณอย่างหลอนพิกล ก่อนจะบอกคุณด้วยสีหน้าตายสนิทว่า “ท่านมุคุโร่ไม่อยู่ค่ะ”

5A. หลังจากการสอบปากคำอย่างนุ่มนวล...คุณจะทราบจากหญิงสาวว่าซาตานที่ว่ามีนัด เดทกับบอสแฟมิลี่อดีตแก๊งฝ่ายตรงข้าม และเดทที่ว่าอาจรวมถึงการ xxx และ ooo และอะไรอีกหลายๆอย่างที่ฟิกเรทต่ำเยี่ยงฟิกนี้ไม่ควรจะเอ่ยถึง

6.    ผู้พิทักษ์แห่งเมฆา...เป็นคนที่ไร้อารมณ์ขันสิ้นดี สิ่งที่คุณจะได้ยินจากปากของเขามักจะเป็นคำว่า ‘จะขย้ำให้ตาย’ หรือ ‘สัตว์กินพืชที่ชอบสุมหัวรวมกลุ่ม’ เขามีความยึดติดกับเมืองนามิโมริ โดยเฉพาะโรงเรียนมัธยมต้นนามิโมริราวกับผีเจ้าที่สถิตย์ สิ่งที่คุณจะเห็นเขาพกติดตัวไม่เคยห่าง และยังเคยถือเข้าไปในโรงอาบน้ำด้วยก็คือ...ทอนฟาคู่ใจ สิ่งที่คุณมักจะเห็นบินฉวัดเฉวียนอยู่ใกล้ๆคนน่ากลัวที่ว่า คือเจ้านกน้อยขนปุกปุยตัวอ้วนกลมสีเหลืองที่ใครๆต่างก็เรียกมันว่า ‘ฮิเบิร์ด’
 
7.    บอสเจ้าของโรงงานซีเล็กทูน่ากระป๋องคนดีที่หน้าเจื่อนทุกครั้งเวลาผู้ พิทักษ์แห่งวายุทำท่าเหมือนอยากจะซื้อกระถางธูป ณ ปัจจุบัน มีสิ่งที่หวาดกลัวที่สุด 3 สิ่ง

7A. นั่นคือ ครูฝึกพิเศษส่วนตัวของเขา รีบอร์น
7B. ภาพบาดตาของผู้พิทักษ์สายหมอกกับหัวหน้าแก๊งที่มีชื่อเสียงสุดฉาว
7C. และฮิบาริ เคียวยะ ที่ใครๆต่างก็รู้ว่า...ยินยอมมาทำงานให้เจ้าบอสสัตว์ทะเลตัวกระเปี๊ยกนี่ก็ เพราะว่า...มันมีลับลมคมนัยเป็นฉากหลัง

หากจะให้เล่ากันแบบ Inside Edition เรื่องมันคงง่ายแสนง่ายและไม่ยากเกินกว่าที่จะบอกว่า...คนที่เป็นบอสตัวจริง นั้น...แท้จริงแล้ว คือผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ฮิบาริ เคียวยะต่างหาก

เป็นเรื่องที่เดาไม่ยากอย่างสุดหูรูด ในเมื่อปลาทูน่าตัวกระเปี๊ยก หวาดกลัวสายตาคมกริบของนกกินปลาที่ดูราวกับว่าจะกินเขาดิบๆได้โดยไม่ต้องจับ ย่างเกลือก่อนยังไงยังงั้น...

ผลสุดท้ายก็เลยกลายเป็นว่า...หน้าฉากนั้น...วองโกเล่บอสดูเหมือนว่าจะมีราศี ดีมีผู้พิทักษ์สติไม่ค่อยดีพวกนี้ทำตามคำสั่ง แต่หลังฉากนั้น...ดูเหมือนว่า...ปลาทูน่าจะต้องชดใช้ค่าสินบนอะไรบางอย่าง ...และหลายๆอย่าง...ให้กับนกกินปลาโฉดบางตัว

จะบอกว่าฮิบาริ เคียวยะกับซาวาดะ สึนะโยชิเป็นคู่รักหวานชื่นกันอย่างนั้นน่ะหรือ...

อา...ถ้านิยามของคำว่าหวานชื่นปานจะกลืนกิน หมายถึง ไอ้คนคู่(ชั่ว)ชู้ชื่นที่มันชอบกระทำการอุกอาจไม่อายฟ้าดินทุกถิ่นสถานบ้าน ใครเขาแล้วละก็...คำว่า ‘คู่รักหวานชื่น’ สำหรับคู่บอสนามเหมือนปลากับมนุษย์ทอนฟาหน้าเหี้ยม...ก็คงต้องบอกว่า...ยัง สุดแสนจะห่างไกล...

ถ้าให้ถามอีกว่าแฮปปี้ไหมน่ะเหรอ...

สำหรับสิ่งมีชีวิตที่ยังคงหลงเหลือสัญชาตญาณการเอาตัวรอด คงไม่มีใครกล้าตั้งคำถามนี้กับฮิบาริ เคียวยะ... (เว้นแต่ว่า...ชื่อของคุณจะสะกดว่า เบียคุรัน หรือ โรคุโด มุคุโร่)

แต่สำหรับซาวาดะ สึนะโยชิแล้ว...

“ไอ้แฮปปี้มันก็แฮปปี้อยู่หรอกนะ แต่จริงๆแล้ว...ก็อยากให้คุณฮิบาริอ่อนโยนกว่านี้เหมือนกัน เฮ้อ~~”

สำหรับความปรารถนาที่เป็นได้เหมือนดังโยนเหรียญอธิษฐานลงมหาสมุทรกว้างแทน ที่จะเป็นบ่อน้ำพุที่ไหนสักบ่อ...ไอ้คำว่าสมหวังนั้นหรือก็ช่างห่างไกล บอสหนุ่มร่างเล็กวัย 24 จึงได้แต่เพียงทอดถอนใจนอนพลิกซ้ายพลิกขวากอดหมอนข้างลายฮิเบิร์ดที่คุสะคาเบะแอบกระซิบบอกว่าคนหน้าเหี้ยมที่ว่าสั่งร้านเย็บเป็นพิเศษให้เป็นของขวัญ แต่ลำพัง...

อันว่า...คำอธิษฐาน...ต่อให้เล็กจ้อยไร้ความหวังที่สุด...แต่หากยังมีความ หวังอยู่แม้น้อยนิด...บางที...คลื่นลมทะเลอาจจะพาพัดเอาเจ้าจดหมายแห่งความ หวังในขวดน้อยนั้น...ลอยไปจนถึงอีกฝั่งก็เป็นได้...

แต่ไอ้ฝั่งฝันที่ว่านั่นน่ะ...บางที...

อาจจะต้องบอกว่า...

ฝั่งแผ่นดินใหญ่

เรื่องของเรื่องมันเกิด...เพียงเพราะว่าคนคนนี้...

อัลโกบาเลโน่เจ้าของจุกนมสีแดง...ฟง

…

สำหรับคนที่หน้าเหมือนกันยังกับปั๊มออกมาจากแม่พิมพ์เดียวแล้ว ฮิบาริ เคียวยะ เหม็นขี้หน้าฟงเป็นที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากสัญญาสงบศึกอันลือเลื่องของวองโกเล่กับมีลฟีโอเล่...ยังผลให้รังสี นอนทรีนีเซจหมดไปจากโลก และด้วยเหตุผลกลใดสักกล...เหล่าอัลโกบาเลโน่ก็ดูเหมือนจะคืนสู่สภาพต้น...

คิดเสียว่านี่เป็นอีกโลกคู่ขนานหนึ่งละกัน...

ส่วนเหตุผลที่เหม็นหน้าอ.ฟงคนดีน่ะเหรอ? ตอบไม่ยากเลย...

1.    กาลครั้งหนึ่ง...เมื่อราชาแห่งนามิโมริเดินกร่างตามตรอกซอกซอยถนนหวังเก็บ เงินจากผู้คนค่าแผงลอย เขาเดินผ่านร้านราเม็งรถเข็นคันหนึ่ง...ทอนฟากร่างยกสูง...ชายหนุ่มสะบัดผ้า คลุมร้านออก...เพียงเพื่อจะได้พบกับ...หน้าของอาตี๋ที่ตาไม่ตี่จากแผ่นดินใหญ่กำลังโซ้ยราเม็งอย่างมีความสุขอยู่ในร้าน 

“ไฮ้~ ฮิบาริคุง มากินราเม็งด้วยกันไหม” ยิ้มละไมถูกส่งมา พร้อบกับตะเกียบคีบเกี๊ยวซ่าทำราวกับจะป้อนให้เด็กสองขวบยังไงยังงั้น

ผล: ร้านราเม็งถูกฮิบาริ เคียวยะแยกส่วน......บิลค่าเสียหายถูกส่งไปเรียกเก็บกับซาวาดะ สึนะโยชิ ฟงหายตัวไปอย่างลึกลับ ทิ้งเอาไว้แต่ลิงจ๋อบนหัวฮิบาริ

2.     ฮิบาริ เคียวยะตามล่าหวังซัดหน้ายิ้มนั้นให้หายแค้น...ลิงจ๋อกระโดดหนีหายไปตั้งแต่ เมื่อไหร่ไม่รู้ เห็นแต่เพียงหางเปียไวๆที่ท้ายซอย...และเมื่อราชาแห่งนามิโมริวิ่ง(สู้ฟัด) ไล่ตาม สิ่งที่พบคือ...เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่ทำหน้างงๆ ก่อนจะเดินมาดึงขากางเกงของเขา

“ขอบคุณสำหรับซาลาเปานะคะ พี่ชาย”

3.    “ฉันจะขย้ำเจ้านั่นให้ตาย” ฮิบาริ เคียวยะประกาศครั้งที่ 1827 ของวัน เด็กหญิงตัวน้อยจ้องมองเขางงๆ ก่อนจะดึงขากางเกงเขาเล่น โดยไม่หวาดเกรงราชาพญายมแห่งนามิโมริเลยแม้แต่น้อย

4.    ฟงยังคงหลบเลี่ยงทอนฟาไปได้ทุกครั้ง

5.    ที่สำคัญที่สุด...หาได้มีผู้ใดกล้าทักท้วงว่า...หากอ.เจ้าของผมเปียยาวสลวย ผู้นั้นเกิดพลั้งพลาดถูกทอนฟาตะบันหน้าหงายขึ้นมา...ใบหน้าที่พึงจะช้ำชอก ...จักต้องเป็นใบหน้าเดียวกันกับคนฟาดไม่ยั้งนั่นเป็นแน่...

ด้วยเหตุผลสรุปสั้นๆ...เพียงเท่านี้...เรื่องก็คงจะง่ายแสนง่ายที่ผู้อ่านจะ เข้าใจได้ว่า...ทำไมผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ฮิบาริ เคียวยะจึงได้ยกทอนฟาแทบทุกครั้งที่เจอคนหน้ายิ้มจากเมืองจีนผู้นั้น

หากแต่...

เรื่องร้ายแรงที่สุด ที่ถึงกับขนาดต้องเอาวองโกเล่ริงแห่งเมฆาอัดไฟใส่กล่องระเบิดเม่นน้อยน่ารัก เข้าใส่อัลโกบาเลโน่ผมทรงชวนระลึกถึงรันม่าผู้นั้นกันน่ะหรือ...

คงไม่พ้น...

วันที่ซาวาดะ สึนะโยชิได้รับบิลแจ้งหนี้สนนราคานับพันล้าน...ไม่ต้องบอกเลยว่า...ฮิบาริ เคียวยะได้ถล่มเมืองที่ตนเองรักแสนรักไปในราคาที่บอกได้แต่ว่า...คงมีแต่ เพียงเบียคุรั่วบีมเท่านั้นที่จะทำให้ค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาสูงกว่ายอด เลขศูนย์ตัวแดงที่เรียงกันเต็มพรึ่ดเฉกเช่นนี้

และ...ในเมื่อไม่สามารถพูดกับฝาละมีได้อย่างเต็มปากเต็มคำด้วยเกรงอาญารัก หลังประตูที่ลงกลอนสนิท...ร่างเล็กเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำผึ้งจึงได้ตัดสินใจ ...คุยกับคนที่น่าจะเข้าใจได้ง่ายกว่า

“เอ่อ...ต้องขอโทษที่รบกวนนะครับ คุณฟง”

ชายหนุ่มอดีตอัลโกบาเลโน่เจ้าของจุกนมสีแดงแย้มรอยยิ้มละไม ก่อนจะแกะห่อผ้าเปิดฝาปิ่นโตที่พกมาด้วย เสนอไมตรีจิตมาให้

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก สึนะโยชิคุง เกี๊ยวซ่าไหม”

…

สำหรับคนที่หน้าเหมือนฮิบาริยังกับแกะแล้ว การเจรจาเป็นไปด้วยดีกว่าที่คิดมาก...ดูเหมือนว่าอ.ฟงจะยินยอมที่จะเลิก... เอ่อ...เกะกะสายตาฮิบาริ เคียวยะแต่โดยดี...อย่างน้อยๆ...เขาก็จะไม่...

1.    กินเกี๊ยวซ่า หรือซัดโฮกบะหมี่เกี๊ยวอะไรเทือกนั้นต่อหน้าคุณฮิบาริ

2.    ยื่นซาลาเปาให้ชาวบ้าน เวลาคุณฮิบาริอยู่ในรัศมี 15 เมตร

3.    ยิ้มให้ดีโน่ คาบัคโรเน่ เพื่อให้คุณดีโน่เข้าใจผิด มีความหวังเหมือนพายุดอกรักบานกลางเดือนกรกฎาคม

4.    และอีกหลายๆข้อที่สึนะคิดว่าจะทำให้นามิโมริสงบสุขไปได้...อย่างน้อยก็พักหนึ่ง

แต่ทว่า...สิ่งที่ซาวาดะ สึนะโยชิหาได้รู้เลยนั่นก็คือ...สิ่งที่ฟงทิ้งเอาไว้...จะกลายเป็นคำสาปหลอก หลอนให้ตัวเลขศูนย์สีแดงแรงสามเท่าบนยอดหนี้ค้างชำระนั่น...ยิ่งทวีหางเลข ยาวเหยียดออกไป...

.....ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา หลังจากฟงกลับไป.....

โกคุเดระ ฮายาโตะนำเอกสารเข้ามาให้จูไดเม๊~ และพบว่า...

“ท่านรุ่นที่สิบครับ...ทางวาเรียส่งเอกสารนี่มาให้...ตรวจสอบดูแล้วไม่มีวัตถุระเบิดหรือยาพิษอะไร จะลองอ่านดูไหมครับ”

บอสของเขามีอาการเหม่อลอย...

“….”

ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“ท่านรุ่นที่สิบครับ คือว่า...”

และ...

“...แบบนั้น...”

หน้าแดง...

“ท่านรุ่นที่สิบ...?”

ป๊อง~~~~

“……..ถ้าคุณฮิบาริยิ้มแบบนั้น...ต้องดีมากๆแน่ๆเลย...”

ฉ่า~~~~!!!

“อ๋า~~!!! ท่านรุ่นที่สิบ! เป็นอะไรไปครับ!!! ทำใจดีๆไว้นะครับ แย่ละ ตัวร้อนมากๆเลย นี่~~!!! ข้างนอกน่ะ ใครก็ได้ ตามหมอมาเร็ว!!! ท่านรุ่นที่สิบไม่สบาย!!!”

ตึก...ตึก...ตึก...

มีเสียงเอะอะอึกทึกปังปังและ...

“อะไรนะ ซาวาดะไม่สบายเรอะ...ไม่ต้องห่วง ได้เลย ซาซากาวะ เรียวเฮ คนนี้จะใช้พลังแห่งอรุณรักษาให้หายดีเอง...รับประกันสุดหูรูดดดดดดดดดด”

“อะไรของแก ท่านรุ่นที่สิบต้องการหมอ ไม่ใช่ไอ้หัวสนามหญ้าอย่างแก!!!”

“ว่าไงนะ!!?”

“ฮะๆๆ ใจเย็นๆน่า...บางที สึนะอาจจะแค่เป็นลมแดดก็ได้นะ”

…เป็นลมแดดในที่ร่ม...เจริญจริงๆ...พ่อคุณ...

ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมนั้น...จะมีก็แต่โคลม โดคุโร่ที่จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักของบอสแดงฉ่าอย่างเงียบๆ...ก่อนเด็ก สาวจะพยักหน้าหงึกหงักและพึมพำอยู่คนเดียวเบาๆ...

“ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆค่ะ...ท่านมุคุโร่”

นั่น...ถ้าหากว่าเธอกำลังพูดคนเดียวอยู่จริง...


TBC


ทำเป็นสองตอนจบ ติดตามตอนจบได้ในตอนหน้านะคะ...

ยิ้มสิคะ คุณฮิ~ กร๊ากกกกกกกกกกกกกก XD~

ไม่เกี่ยวกะข้างบน แต่เพราะเห็นว่าเอนทรี่สครีม(อย่างมีสาระ?)ข้างล่างมันยาวแล้วเลยไม่ได้เล่า แต่ว่า...วันสองวันก่อน ยูระฝันประหลาดมากค่ะ...

ฝันว่าโดนลากไปเล่นเบสบอลกับอะฮร้ากับลุงซาคุโร่ ที่สำคัญ...พายุมาแบบฉากเบสบอลในหนังทไวไลท์!!! =[]=!!!

......คาดว่า....อีแบบนี้ดิฉันคงต้องเขียนฟิกรั่วมาอีกสักฟิก...อา....รายการไหดองยาวเหยียด =v=;;;

ปล. แต่ไอ้ AU เทรลเลอร์หนังในเอนทรี่ข้างล่างนี้สนใจสุดๆนะคะ กร๊ากกกกกกกกกกกก