][ hiyuura | v. tea time ][

หลังจากมีเทรลเลอร์...ไอ้ของจริงมันก็มา...อยากบอกว่า...ไม่ต้องมีคำ บรรยายอื่นใดนอกจาก...กรุณาอ่านคำเตือนสำหรับคนทั่วไปอย่างน้อยสองครั้ง... ก่อนจะอ่านต่อ...ว่าแล้วก็...แปะค่ะ TTvTT/ 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Welcome to Ordinary Life
Pairing: 10069
Rating: PG-15 (อ่านไม่ผิด...จริงๆนะ)
Warning: AU, crack, het
Note: ฟิกนี้...แอบทำร้ายจิตใจคนแต่ง ฮือ TTvTT'''

คำเตือนสำหรับบุคคลทั่วไป: สำหรับคนที่เคยชินกับภาพพจน์สุดหล่อเลว เทวดาเปื้อนเลือด พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ อภิมหาบุรุษเสะราชา เสี่ยขรา~ สุดยอดความ SM โหด โฉด แหล โฮสต์ หื่น ฯลฯ ของคุณเบียคุรัน กรุณาทำใจก่อนอ่าน เพราะฟิกนี้เสะที่ท่านจะพบคือไอ้หล่อไร้สาระธรรมดาๆ(ที่ไม่ธรรมดา)คนหนึ่ง

บางครั้ง...มันก็เริ่มต้นด้วยความมืด...บ่อยครั้ง...ที่มันชัดเจนราวกับ มันจริงแท้อยู่ที่นั่น...กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปนเปกับกลิ่นหอมรัญจวนที่ ทำให้เขาเสพติดอย่างมิอาจขาด...สองแขนเรียวที่โอบกอดเขาเอาไว้...ทำราวกับ ยินยอมพร้อมใจ แม้นัยน์ตาแสนสวยคู่นั้นมันจะส่งบอกแต่คำกระซิบสาป...กับจุมพิตครั้งแล้ว ครั้งเล่า...ที่พันผูกพวกเขาเข้าด้วยกันราวกับทั้งเหยื่อและผู้ล่าที่ติด อยู่ด้วยกันบนใยแมงมุม...

เสียงหัวเราะที่ไร้อารมณ์ขันดังแว่วในความเงียบ...พร้อมกับรอยยิ้มที่เหยียดเย้ยบนริมฝีปากสวย...

“ฆ่าผม...สักทีสิครับ คุณเบียคุรัน” และเสียงนั้นก็กระซิบ...ซ้ำๆ...ซ้ำๆ...แว่วอยู่อย่างนั้น...ราวกับไม่ยอมเงียบเสียงวิงวอนไป...


Welcome to Ordinary Life
สวัสดี ชีวีปุถุชน 1

“โอยาคาตาซาม่า~~~~~~~~~!!!”

เสียงแหกปากเต็มสตรีมสุดวอลลุ่มอันลือเลื่องเป็นเอกลักษณ์ของซานาดะ ยูคิมุระดังสะท้านยามสายของหอพักชายมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งของแผ่นดิน แฮมเบอร์เกอร์อย่างสมควรได้ดีกรีพลังสุดหูรูด และถ้าหากพลังเสียงนั้นแปรเปลี่ยนเป็นมวลวัตถุได้...ไอ้มวลวัตถุที่ว่าคงจะ อัดก๊อปปี้ไอ้คนที่กำลังนอนกินบ้านกินเมืองตื่นสายสบายแฮจนบี้เละติดกำแพง เป็นวอลเปเปอร์ลายใหม่ของหอไปได้

เจ้าของนัยน์ตาสีอเมทิสต์คมสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบคว้าหยิบเอาอาวุธที่พกเอาไว้ไม่เคยห่างตัวจากใต้หมอน

อัล-กออีดะห์บุก!!!

“สายัณห์สวัสดิ์ ในที่สุดก็ตื่นจนได้นะ เบียคุรัน ว่าแต่...ภาษาญี่ปุ่นนี่เขาต้องพูดว่า โอฮาโยะหรือว่าคอนนิจิวะกันล่ะเนี่ย”

นัยน์ตาสีอเมทิสต์หรี่ลงเล็กน้อย เมื่อสายตาของเขาเริ่มปรับเข้ากับแสงจ้าของห้อง ไม่มี...ไม่มีเสียงระเบิด หรือว่าผู้ก่อการร้ายเจ้าของเหตุ 9-11 ที่ไหน จะมีก็แต่เพียง...เสียงระทึกชวนกดปุ่มรัวปล่อยมุโซถล่มของเกมเซ็งโกคุบาซา ร่าที่พ่อเจ้าประคุณเพื่อนร่วมห้องเปิดเสียงกระหน่ำไม่เกรงใจใคร ว่าแต่...เอ๊ะ ไอ้พลังมุโซนั่นมันของเซ็งโกคุมุโซตะหากล่ะ...

“...สปาน่า...ตอนนี้กี่โมงแล้ว”

“อีก 18 นาที 27 วินาทีจะเที่ยงพอดี ดูเหมือนว่าเทอมนี้นายจะทำสถิติสายได้เป็นประวัติการณ์เลยแฮะ”

ไอ้หนุ่มผมบลอนด์ผมแอบเป็นลอนทองม้วนเพื่อนร่วมห้องที่ตอนนี้เรารู้แล้วว่า พี่แกชื่อสปาน่าเอ่ยอย่างไม่ต้องหันไปมองนาฬิกาเลยสักนิด นัยน์ตาสีฟ้าใสจับจ้องหน้าจอ LCD ตรงหน้าอย่างเขม้นมั่น...มือก็กดปุ่มรัวยิกอย่างไม่กลัวจอยคอนโทรลเลอร์จะ พัง เมื่อดาเตะ มาซามุเนะพุ่งเข้าซัดดาบนัวเนียกับเจ้าของเสียงตะเบ็งโอยาคาตาซาม่าอย่างดุ เดือดชวนเลือดคนเล่นพล่าน

“อะไรกัน วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ~” เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์แย้มรอยยิ้มหล่อลาก ชนิดที่สาวใดได้เห็นคงหัวใจหลุดออกมาเต้นตุบๆอยู่ข้างนอกได้ยังไงยังงั้น ซ้ำร้าย...ไอ้สเน่ห์อันร้ายเหลือนี้...ดูเหมือนจะได้ผลแม้แต่กับหนุ่มบางคน เสียด้วย...

แต่ไม่ใช่เนิร์ดบ้าเทคโนโลยีอย่างสปาน่า

“จะวันหยุดหรือเปล่าก็เถอะ แต่คนเราต้องมีนโยบายและนาฬิกาชีวิตนะ อีกอย่าง...” ชายหนุ่มกดปุ่ม pause ก่อนจะหันมาพูดหน้าตาย “เลิกเอาปืนยิงฟองสบู่นั่นยิงใส่หัวฉันซะทีเถอะ มันเสียสมาธินะ”

เบียคุรันยิ้มทะเล้น ก่อนจะยักไหล่ แล้วทิ้งตัวกลับลงนอนบนเตียงนุ่ม “สปาน่าคุงเนี่ย~ ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลยนะ สงสัยคนอย่างนายคงจะไม่เคยมีความรักกับเขาอย่างที่คนอื่นเขาว่าจริงๆละ มั้ง~”

“ไม่ได้นอนฝันถึงสาวก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่สนใจอย่างอื่นนอกจากทีวีเกม นะครับ” คนถูกเติมว่า ‘คุง’ ยังอุตส่าห์เปลี่ยนโหมดมาสุภาพตอบ

“…นั่น...สินะ” เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์หรี่ตาลง เมื่อเขาหวนนึกถึงความฝัน...

ฝันนั่น...มันเริ่มต้นขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน...เขาฝันถึงมันครั้งแล้วครั้ง เล่า...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...มโนทัศน์ในฝันที่ดูราวกับเรื่องที่จริงแท้...ร่าง งามตรงหน้าที่อยู่ใกล้...ใกล้จนสามารถสัมผัส...รู้สึกได้ด้วยกายนี้...ริม ฝีปากสวยที่กระซิบพร่ำนามของเขาอย่างแสนหวาน...แม้บางครั้งเสียงหวานที่ เอื้อนเอ่ยจะเจือปนด้วยวจีถ้อยที่ซุกซ่อนเอาไว้ด้วยคำสบถสาปที่แสบสัน... เมื่อยามจุมพิต...มันชวนให้ใหลหลงไม่อาจลืม...ราวกับคนเสียสติที่ได้แต่พร่ำ เพร้อ

ทว่า...สุดท้าย...คำที่ร่างงามในความฝันเอ่ยขอ...กลับมีเพียง...ความตาย...

ความตายเท่านั้น

...ร้องขอความตายจากเขา...คนที่มีอำนาจล้นฟ้า...

คุณเป็นเทวดา...เป็นพระเจ้า...คุณคิดว่าคุณเป็นอย่างนั้นสินะครับ...

ใบหน้าของเจ้าของเสียงกระซิบที่ทำให้ดวงใจนั้นปวดแปลบ...เขายังจดจำมันได้ดี ...ทุกคืน...ทุกคืน...ทุกคืน...ในความฝันนั่น...คนที่ร้องขอเขาอย่างทรมาน แม้จะไม่ยอมให้น้ำตานั้นรินหลั่ง...คือใบหน้า...เดียวกับ...

เธอ...

“…”

มือแกร่งเอื้อมคว้าเอาเสื้อผ้าชุดใหม่กับรองเท้าผ้าใบคู่โปรด ก่อนเจ้าของใบหน้าหล่อคมชวนละลายใจจะเหวี่ยงตัวลุกขึ้น

“…จะออกไปข้างนอก?” สปาน่าถามสั้นๆ ก่อนจะแกะซองอมยิ้มของโปรดฉีกเข้าปาก

คนถูกทักหันมาส่งยิ้มฟีโรโมนกระจายชวนหมั่นไส้ให้

“อืม~ จะไปพิสูจน์ไง...ว่าฉันน่ะ ไม่ได้เป็นเกย์ ♥”


…


โรงอาหาร คณะแพทย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเดียวกัน ณ แดนแฮมเบอร์เกอร์

“ฮาฮิ! หมอนั่นมาอีกแล้วล่ะ มุคุโร่จัง!” หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มอุทานทันทีที่เห็นหน้าหล่อแต่ตอแหลของไอ้ หนุ่มวิศวะที่เสนอหน้า(หล่อโคตรๆ)มากินข้าวที่โรงอาหารข้ามคณะ

“อย่าหันไปมองค่ะ ฮารุ” เสียงหวานเอ่ยอย่างสงบตามแบบฉบับอย่างที่คุณหนูผู้ดีมีสกุลรุนชาติเขาใช้กัน หากแต่ สำหรับคนที่รู้จักแม่สาวงามนางนี้ดีแล้ว...จะสังเกตเห็นว่า...สิ่งที่แอบ ซ่อนอยู่ในความเรียบเฉย...คือความรำคาญอย่างสุดหยั่ง

มือเรียวจับขอบถาดอาหารไว้มั่น...เรือนผมสีน้ำเงินแปลกตายาวคลอเคลียบั้น ท้ายกลมกลึงสะบัดไปมาอย่างน่ามอง เมื่อยามสาวเจ้าใส่รองเท้าส้นเข็มเดินตรงไปข้างหน้าอย่างเชิดรั้น

“วันนี้คุณเบลเฟกอล พ่อครัวที่แสนดีของโรงอาหารเรา อุตส่าห์ทำข้าวอบสับปะรด ฉันยังอยากรับประทานอาหารมื้อนี้ให้อร่อย”

“แต่ว่า ฮารุว่า...”

ยังไม่ทันที่เพื่อนสาวจะได้เอ่ยอะไรต่อ...

“มุคุโร่จา~~~~~~~~ง”

เสียงเรียกของไอ้บ้าหน้าหล่อก็ดังก้องโรงอาหารคณะอย่างสุดแสนจะเรียกร้อง ความสนใจ และ...ก็คงจะเรียกร้องความสนใจได้เป็นอย่างดีเสียด้วย...ในเมื่อ...ไอ้คน เรียกมันหล่อเหลาชวนเอาน้ำลายหกเสียขนาดนั้น

ไวยิ่งกว่าลิงภูเขาปีนต้นมะพร้าว  ร่างสูงในชุดแจ๊คเก็ตลำลองสีเทาขาวก็ตรงดิ่งราวกับพุ่งหลาวเข้ามายังสองสาว ที่ยังคงถือถาดรอเดินหาที่นั่ง

“ให้ฉันถือให้เธอนะ”

แย้มรอยยิ้มหวานโปรยสเน่ห์ที่ทำเอาสาวใดที่ได้เห็นหน้าแดงสุกก่ำ ก่อนจะดึงเอาถาดไปจากมือของเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินดื้อๆอย่างนั้น แล้วหันไปบอกกับกลุ่มที่นั่งกินข้าวกันอยู่ที่โต๊ะใกล้ๆ

“มุคุโร่จังจะกินข้าว ดูเหมือนพวกเธอจะกินเสร็จแล้วนี่ ถ้ายังไง ช่วยลุกออกไปทีจะได้ไหม”

ไอ้ข้าวที่ว่าเขากินกันจะเสร็จ...ได้ข่าวว่ายังโซ้ยกันไปไม่ถึงครึ่ง...

“นี่...นาย...” ฮารุทำท่าจะพูดแทนเพื่อน แต่ว่า...

“ด้วยความยินดีเลยค่ะ” กลุ่มหญิงสาวที่นั่งกันอยู่ตรงนั้น กลับยินยอมลุกให้ราวกับเจอวาจาประกาศิต ต่างคนต่างเหล่แม่สาวผมสีน้ำเงินอย่างสุดแสนจะอิจฉา ก่อนจะต่างคนต่างรีบจรลีคว้าถาดอาหารเดินห่างออกไป แต่ไม่ห่างเกินกว่าคนแถวนั้นจะได้ยินเสียงกรี๊ด ‘อร๊ายยยยยยยยยย ดารา~~~!!!’

เบียคุรันวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ ก่อนจะทำท่าเชื้อเชิญให้สาวเจ้านั่ง

ร่างงามหรี่ตาลงอย่างไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดผมเบาๆ “ฉันจะยกถาดนั้นให้คุณละกัน เธอไปหาที่นั่งก่อนนะ ฮารุ เดี๋ยวฉันไปเอาถาดใหม่แล้วจะตามไปค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก~~” มือแกร่งคว้าข้อมือบางเอาไว้แทบจะทันทีทันใด “ฉันกับมุคุโร่จัง เรากินถาดเดียวกันได้ ♥” ยังไม่ทันขาดคำ...เจ้าตัวก็ดึงเอาร่างบางให้ลงมานั่งบนตักเรียกเสียงอูอาจาก คนรอบข้างให้ดัง...

“มุคุโร่จัง เอ้า~ อ้า~~~~ม”  

และดังกว่า...

“นี่ คุณ...”

และดังสนั่นราวกับสนามเชียร์มวย

ผัวะ!!!  โครม!!!

“ขอโทษนะคะ ฮารุ เดี๋ยวฉันจะซื้อใช้ให้ใหม่” แม่สาวผมทรงจุกสับปะรดยิ้มหวาน หลังจากที่คว้าเอาอาหารจานซุปจากถาดของเพื่อนสนิททุ่มใส่หัวชี้ทรงร่วมสมัย สีพิสุทธิ์ดังหิมะตกใหม่ สับปะรดอบสีเหลืองทองสุกอร่ามร่วงกราวลงจากลูกสับปะรดหั่นครึ่งที่บัดนี้ เอียงกะเร่เท่อยู่บนหัวของพ่อเจ้าประคุณกล้วยไม้รูปงาม

หญิงสาวลุกขึ้น จูงมือเพื่อน ก่อนจะเดินสะบัดหนีไปอย่างไม่หันมาชายตาแล

แก๊ง!!!

เป็นคุณผู้ดูแลคนดีศรีภารโรงลุสซูเรียที่ทำหน้าที่เก็บจานใช้แล้วอยู่แถว นั้นที่หันมาเคาะช้อนเข้ากับจานที่ใครบางคนเลียจนเกือบๆสะอาดที่ว่า...

“ยกที่ 169 ของเทอมนี้ โรคุโด มุคุโร่เป็นฝ่ายชนะฮร้า~~~”

เอ้า เฮ~~~!!!  

“…” เบียคุรันได้แต่มองตามทรวดทรงองค์เอวงามๆ กับบั้นท้ายกลมกลึงน่าลูบไล้อย่างเงียบกริบ..............ก่อนที่ภาพของร่าง งามเย้ายวนที่ถูกเขาจับล่ามโซ่ตรึงเอาไว้เมื่อคืนก่อน...คืนก่อนหน้า...และ ก่อนหน้าไปอีกในฝันนั้นจะปรากฎเด่นชัดขึ้นมาในหัวสมอง...

ไอ้หนุ่มวิศวะรูปหล่อเหยียดรอยยิ้ม ก่อนจะเลียริมฝีปากเบาๆ “หึ ยังไงเธอก็จะต้องเป็นของฉันแน่ มุคุโร่จัง~”

แล้วจะได้รู้กันว่า...รสชาติเธอจะเยี่ยม...เหมือนไอ้ข้าวอบสับปะรดที่ร่วงกราวลงมาติดปากนี่หรือเปล่า...


TBC?

 
หมดกันมาก...หมดกันแล้ว ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานบ้าที่ไหนมันเข้าสิง ป๋าขรา...ยูระขอโทษ...ขอโทษค่ะ แต่...ยูระอดไม่ได้ (กร๊ากกกกกกกกกกกกกก)

จะมีต่อดีหรือไม่...เอ่อ....ให้คนอ่านตัดสินกันเอาเองเถอะค่ะ ฮือๆๆ ป๋าขรา~~ TTvTT

ปล. เขียนตอนกลางคืน กำลังง่วง แอบแ้ป้กชอบก๊ล~ =v=;;; 

ปลล. อะไรก็เกิดขึ้นได้ ถ้ามีปาปริก้า /me ว่าแล้วก็ขอสักคำ (ฮา)