][ hiyuura | v. tea time ][

มาต่ออย่างไวละว่องค่ะ...ไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไรมาก มันมาตามคำเรียกร้อง...

ว่าแล้วก็...แปะค่ะ เหอๆๆ~~ *---*

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Welcome to Ordinary Life
Pairing: 10069
Rating: PG-15 (อ่านไม่ผิด...จริงๆนะ)
Warning: AU, crack, het

Previous Chapter: | Chapter 1 |

คำเตือนสำหรับบุคคลทั่วไป: สำหรับคนที่เคยชินกับภาพพจน์สุดหล่อเลว เทวดาเปื้อนเลือด พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ อภิมหาบุรุษเสะราชา เสี่ยขรา~ สุดยอดความ SM โหด โฉด แหล โฮสต์ หื่น ฯลฯ ของคุณเบียคุรัน กรุณาทำใจก่อนอ่าน เพราะฟิกนี้เสะที่ท่านจะพบคือไอ้หล่อไร้สาระธรรมดาๆ(ที่ไม่ธรรมดา)คนหนึ่ง

Something ugly this way comes
Through my fingers sliding inside
All these blessings all these burns
I'm godless underneath your cover

เสียงเพลงของ David Usher ดังลอยไปตามลมจากบานหน้าต่างที่เปิดลงรับไอแดดยามเช้าของรถออสตินสีขาวสะอาดทั้งคัน นิ้วยาวเคาะลงบนพวงมาลัยตามจังหวะเพลง ขณะที่สายลมสดชื่นของวันใหม่หยอกล้อเล่นกับเรือนผมสีพิสุทธิ์ที่ต้องประกายแดดที่ดูเหมือนจะเจิดจ้าขึ้นทุกที หากแต่แว่นกันแดด Ray-Ban สีชาที่สวมอยู่กลับช่วยถนอมสายตาของคนขับรถสวนเข้ากับทางตะวันขึ้นได้เป็นอย่างดี

Black, black heart why would you offer more
Why would you make it easier on me to satisfy

รถออสตินทะเบียนตัวเลขล้วน 10069 ราวกับจงใจสั่งซื้อทะเบียนมาเคลื่อนตัวมาจอดสนิทอยู่ตรงไฟแดงสี่แยก เสียงเพลงยังคงดังจากเครื่องเสียงไม่หยุด จนหญิงสาวเจ้าผิวสีโกโก้ของรถกระบะที่จอดอยู่อดจะหันมามองหน้าคนขับไม่ได้...

I'm on fire I'm rotting to the core
I'm eating all your kings and queens
All your sex and your diamonds

และเธอก็ยิ้ม...รอยยิ้มแสนจะยวนเย้าราวกับจะเชิญชวนว่า ‘เดี๋ยวเราไปต่อที่อื่นกันดีไหม พ่อหนุ่ม’

รอยยิ้มชวนละลายปรากฏบนใบหน้าหล่อคมราวเทพบุตรจนหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะใจเต้นระส่ำ หากแต่...เมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีขาว รสออสตินก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อคนขับเหยียบคันเร่งอย่างไม่คิดจะใส่ใจรีรอแม่สาวร้อนสวาท

All your sex and your diamonds
All your sex and your diamonds

เจ้าของรอยยิ้มเทพบุตรขับรถเข้ามายังย่านชอปปิ้งที่เป็นที่นิยมของเหล่านักศึกษาในละแวกนั้น ก่อนจะเทียบรถเข้าที่ข้างบาทวิถีที่ให้จอดชั่วคราวได้ นิ้วยาวคีบถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นรอยสักบอกความแบดที่ใต้นัยน์ตาสีอเมทิสต์คมข้างหนึ่ง หากแต่...

ชายหนุ่มเลื่อนกระจกลง

“ไง ยามาโมโตะ โกคุเดระคุง ออกมาเดินเล่นแต่เช้าเลยนะ พวกนาย”

“เฮอะ! ถ้าไม่เป็นเพราะเจ้าบ้านี่ อยู่ๆก็บอกว่าอยากกินซูชิ ฉันคงไม่ต้องถ่อออกมาถึงนี่หรอก” เจ้าของเรือนผมสีเงินเอ่ย นัยน์ตาสีมรกตหรี่ลงอย่างไม่พอใจ ก่อนเจ้าตัวจะทิ้งแท่งมะเร็งลงบนพื้นแล้วขยี้ให้ดับด้วยรองเท้า

“ฮะๆๆ ฉันก็ไม่ได้บอกให้นายมาเป็นเพื่อนซะหน่อยนี่ โกคุเดระ” เจ้าของเรือนผมสั้นสีดำสนิทหัวเราะ ก่อนจะหันไปถามพ่อเทพบุตรรถออสติน “ว่าแต่ นายมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

“ขับรถเล่นน่ะ” เบียคุรันยิ้ม ก่อนจะปลดกลอนขึ้น “ขึ้นมาไหม”

บางที...สิ่งที่ตาเห็น...อาจจะไม่ใช่อย่างที่คิดก็เป็นได้

“โอ้โฮ~ รถนายนี่เจ๋งเป็นบ้าเลยนะเนี่ย ฮะๆๆ” ยามาโมโตะ ทาเคชิหัวเราะร่า เมื่อขึ้นมานั่งอยู่ข้างที่นั่งคนขับ หลังจากใส่เข็มขัดนิรภัยอย่างที่คนรักษากฎจลาจล เอ๊ย จราจรพึงทำแล้ว

สำหรับเด็กมหาวิทยาลัยแดนแฮมเบอร์เกอร์แล้ว...หากไม่ใช่เด็กสปอยครอบครัวมีเงินถุงเอาไว้ให้ถลุงเป็นถัง ส่วนมากมักจะต้องประหยัดค่าใช้จ่ายในการใช้ชีวิตมหาชนชาวหอพัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมื่อหลายคนจำเป็นต้องออกค่าเทอมหรือแม้กระทั่งหาเลี้ยง ตัวเองแล้ว...ไอ้คนที่มีรถเป็นของตัวเองขับ...ดูเหมือนว่าจะเป็นที่โดดเด่นสะดุดตาและชวนให้ชาวบ้านไม่หมั่นไส้ก็ร้องอูอาเสียนี่กระไร

“ว่าแต่ ไอ้คันนี้มันกลายร่างเป็นออโต้บอทส์หรือดีเซ็พติค่อนกันล่ะ”

Target 80: ยามาโมโตะ ทาเคชิ ไอ้หนุ่มจากแดนอาทิตย์อุทัย ตัดสินใจมาเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยที่อเมริกาเพียงเพราะอยากจะมาดินแดนที่เป็นต้นกำเนิดของเกมสุดรักสุดโปรดอย่างเบสบอล เป็นคนสบายๆ ลากไปเฮไหนก็เฮนั่น ลากไปบ้ายังไงก็บ้าด้วยซะอย่างนั้น กำลังตกหลุมรักอย่างตะกายขึ้นมาแทบไม่ขึ้นกับอ.สควอล่า อ.เสียงแปดหลอดสุดเฮี้ยบผู้คุมหอพักหญิง คติประจำตัว ณ ปัจจุบัน…ไม่มีอะไรจะชัดเจนไปกว่า ‘ผมรักเมียเขา’ ชื่อ login ในวงการ: Yatimus_Prime80 (ยาติมัส ไพรม์ 80)

“ไอ้บ้า~~~~~~~!!!” ไอ้หนุ่มมะเร็งขัดขึ้นมาทันที “มันต้องออโต้บอทส์เซ่!! ดีเซ็พติค่อนมันก็สะบัดเราร่วงลงไปแล้ว!!” เจ้าตัวว่า พลางหยิบเอาสติ๊กเกอร์ออโต้บอทส์มาแปะติดที่ข้างหน้าต่างฝั่งตัวเองทันที

Target 59: โกคุเดระ ฮายาโตะ ไอ้หนุ่มลูกครึ่งยุ่น-อิตาเลียน อัจฉริยะสมองใสทางการเรียน เรื่องทฤษฎีนี้แม่นยิ่งกว่าใคร สิ่งที่พบเห็นพกติดตัวได้ตลอดเวลาอย่างน่าพิศวงคือกระดานไวท์บอร์ดกับปากกาเมจิกจำนวนมากที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเอาเก็บไว้ที่ไหน มักจะมีเรื่องเหนื่อยกับพฤติกรรมไร้สาระของไอ้บ้าอย่างยามาโมโตะกับเบียคุรันเป็นประจำ คำที่มักได้ยินลอยมาก่อนตัวเสมอมักจะเป็น “ไอ้พวกบ้า~~~!!!”  สูบบุหรี่จัด ชื่อ login ในวงการ: 59emon (โกคุเอมอน)

วันต่อมา...เบียคุรันเอารถออสตินสีขาวสะอาดไปทาสีใหม่เป็นสีเหมือนกับบัมเบิลบี

“สีสับปะรดไงล่ะ ♥”

Target 100: เบียคุรัน นามสกุลหนุ่มหล่อมักเป็นความลับ (เดี๋ยวมีคนไปเปลี่ยนใช้ตาม) หนุ่มหล่ออันดับ 1 ที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนมันก็หล่อละลายใจเหมือนเทพบุตร...เหมือนดารา...เหมือน...อะไรก็ช่างเถอะ แต่เอาเป็นว่า ส่วนมากแล้วไม่ว่าใครเจอรอยยิ้มละลายใจเข้าไปก็มักจะอ่อนระทวยขากลายเป็นเยลลี่ แต่เพราะเหตุนี้...จึงทำให้เป็นที่หมั่นไส้ของหลายๆคน รูปสมบัติพร้อม พ่อรวย เรียนเก่ง แต่สาวที่ชอบกลับเห็นมันเป็นเพียงไอ้บ้า (ซึ่งมันก็จริง) ชื่อ login ในวงการ: N30RAN100 (นีโอรัน 100)

สิ่งแรกที่สาวเจ้าแม่นักศึกษาแพทย์คนสวยเอ่ย ทันทีที่เห็นรถ ‘สีสับปะรด’ จอดรออยู่หน้าหอตัวเอง พร้อมกับไอ้หนุ่มหล่อที่ยืนเก๊กพิงรถอยู่คือ...

“อเมริกัน”

“แต่มุคุโร่จา~~~~ง ฉันเป็นคนอิตาเลียน~~~~ ♥”

สาวเจ้าไม่พูดอะไร หากแต่ปิดประตูหอใส่หน้าเขาทันที

ปึง!!!

นั่น...เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 เดือนก่อน...   


Welcome to Ordinary Life
สวัสดี ชีวีปุถุชน 2


(โกคุ: อ่านมาจะครึ่งตอนแล้ว ทำไมชื่อเรื่องมันเพิ่งจะมาโผล่ตรงนี้ฟระ!?
ยามะ: ฮะๆๆ เอาน่า...คนแต่งเขาอยากให้มันอยู่ตรงนี้ก็ตามใจเขาหน่อยละกัน
เบีย: จะอยู่ตรงไหนก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ ตราบใดที่เรื่องนี้ฉันก็ได้แอ้มมุคุโร่คุง~~ ^^

ยูระ: งั้นก็ลองใช้ชีวีปุถุชนดูสักตั้งนะคะ ป๋า กร๊ากกกกกกกกก)

ครืด...

ทันทีที่เสียงประตูหน้าห้องเลื่อนเปิดออก...

ฟ้าว~~~~!!!

ชอล์กบอกยี่ห้ออ.รุ่นหัวโบราณก็ถูกขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว...ด้วยการคำนวณที่แม่นยำ...หรืออาจจะบอกว่าเป็นความเคยชินที่น่ากลัว...อาจารย์ฟิสิกส์ผู้มีแผลเป็นเต็มตัวเหมาะไปเป็นนักเลงปากซอยหรือหัวหน้าแก๊งอันธพาลที่ซับเวย์ใต้ดินที่ไหนสักแห่งเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงดุดันชวนคนในห้องผวา

“เบียคุรัน...แกมาสายชั่วโมงฉันอีกแล้ว สวะ”

ฤทธิ์ชอล์กบินอ.แสนศักดิ์ เอ๊ย แซนซัส เป็นที่ลือเลื่องกันทั้งบางตั้งแต่อลาสกาลงไปถึงก้นกะทะคองโกว่า... แม่นยิ่งกว่าผีบอกหวย ไม่เคย...ไม่เค๊ย...ไม่เคย...จะมีใครหลบอาญาสิทธิ์แห่งชอล์กบินเมื่ออ. ฟิสิกส์ผู้เชี่ยวชาญด้านโปรเจ็กไทล์ท่านนี้คิดจะปาชอล์กแสกหน้ามันผู้นั้น...หากทว่า...

ฟ้าว~~~~!!!

ร่างสูงเจ้าของใบหน้าหล่อคมกลับสามารถเอี้ยวตัวหลบชอล์กที่พุ่งตรงมาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์นั้นได้ด้วยท่าหลบเดียวกับนีโอหลบกระสุนของสมิธใน The Matrix

อ.แซนซัสจ้องมองชอล์กที่พุ่งกระแทกข้างฝาจนเป็นรูนั้นด้วยความอึ้ง

ชอล์กบินที่ไม่เคยพลาดนั่น…!!!

นีโอรัน เอ๊ย เบียคุรันฉีกยิ้มหล่อลากแต่สุดแสนจะยียวนกวนโทโสอาจารย์ท่าน “หึหึ ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลยครับ อาจารย์ ไอ้การโจมตีแบบเดิมๆแบบเนี้ย~ จะโลกไหนก็ชอบขว้างปาข้าวของไม่เปลี่ยนเลยนะครับ”

อ.แซนซัสเอานิ้วนวดขมับ...มันเอาอีกแล้ว...ไอ้ทฤษฎีโลกคู่ขนานงี่เง่าที่เจ้าเด็กบ้านี่มันพยายามจะทำเป็นนักวิชาการรู้มาก เจ้าของนัยน์ตาสีแดงก่ำราวกับเมาเหล้าตลอดเวลาพ่นลมออกทางจมูก

“ไปนั่งที่แกซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไล่แกออกจากห้อง”

ไอ้หน้าหล่อยิ้มทะเล้น ก่อนจะผิวปากอย่างสบายอารมณ์แล้วนั่งลงที่ที่ประจำ...ข้างเจ้าเพื่อนซี้...ยาติมัส ไพรม์

“นายนี่กล้าเป็นบ้า...ไปท้าทายอ.แซนซัสแบบนั้น ดีแกไม่เอาขวดเหล้าที่แกซ่อนไว้ออกมาปาใส่นะ ฮะๆๆ”

“อืมม์...ก็พอๆกับนายนั่นแหละ...ไม่สิ สำหรับนายบางทีอาจจะไม่จบแค่ขวดเหล้าก็ได้นะ” ไอ้หน้าหล่อยิ้มหวาน

โกคุเดระที่นั่งถัดออกไปกระแอมเบาๆ แต่ไอ้เสียงกระแอมที่ว่า มันฟังคลับคล้ายคลับคลาว่า “อ.สควอล่า” ชอบกล

“ฮะๆๆ...ว่าแต่ฉัน...แล้วระหว่างนายกับมุคุโร่จังเป็นยังไงบ้างล่ะ” ยามาโมโตะกระซิบกลับ หากแต่ใบหน้าของชายหนุ่มจอมโบเคะกลับขึ้นสีระเรื่อน้อยๆ

“...ตั้งแต่วันนั้นที่โรงอาหาร มุคุโร่จังก็เอาแต่หลบหน้าฉันตลอดเลย แถมช่วงนี้เธอรีบกลับหอเร็วซะด้วยสิ”

หอหญิงที่คุมโดยอ.สควอล่าที่ได้ชื่อว่าเจ๊ถ่อยสนิทสมกับเป็นเมียอ.แซนซัส เป็นที่ระบือในชื่อเสียงว่า...ไม่มีทางปล่อยให้นักศึกษาชายคนใดผ่านขึ้นไป ได้

“แต่ไม่ต้องห่วง” นัยน์ตาคมสีอเมทิสต์ลืมเปิดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์เป็นที่สุด “ฉันมีความคิดดีๆ~~”


…


เวลา 5:48 PM แดนแฮมเบอร์เกอร์ หลังเลิกเรียน...

“นี่นาย...จะเอาจริงเหรอเนี่ย” ยามาโมโตะ ทาเคชิแหงนหน้ามองความสูงของตึกหอพักนักศึกษาหญิงอย่างประเมินคร่าวๆอีกครั้ง...จะว่าไป...ตั้งแต่เข้ามาเรียนที่นี่ เขาไม่เคยรู้สึกว่าหอพักมันจะสูงขนาดนี้จนกระทั่ง ณ เพลาบัดนี้

“ไม่เข้าถ้ำเสือ...จะได้แม่เสือเหรอ~~” เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์เอ่ยอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะถลกแขนเสื้อตัวเองขึ้น “แต่ถ้านายจะถอนตัว ฉันก็ไปหามุคุโร่จังคนเดียวล่ะ~” เจ้าตัวว่าพลางสปริงตัวขึ้นคว้าราวเหล็กของบันไดหนีไฟหลังตึก

ยามาโมโตะหัวเราะแห้งๆ “ฮะๆๆ...เอางั้นเลยนะ” แต่แล้ว...เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นเรือนผมสีเงินยาวสลวยที่จะเป็นของใครอื่นไปไม่ได้ที่บานหน้าต่างข้างบน แววตาของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไป

“ก็...ช่วยไม่ได้ละนะ ปีนก็ปีนสิ ฮ่ะๆ” ว่าแล้วเจ้าตัวก็โหนราวบันไดตามเบียคุรันขึ้นไปอีกราย

เวลาเย็นวันนั้น...อิริเอะ โชอิจิ...ไอ้หนุ่มนักศึกษาวิศวะเฟรชชี่วัยละอ่อนลืมสมุดจดเอาไว้ที่ห้องด้วยความว่าพรุ่งนี้มีควิซเก็บคะแนนทำให้เจ้าตัวลงทุนเสี่ยงกับโรคปวดกระเพาะอันเป็นวิถีประจำวิ่งกระหืดกระหอบกลับไปเอาสมุดที่ว่า ก่อนคุณยามนามแสงระวีที่ฟังชื่อแล้วน่าจะเป็นคนไทย (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขาไว้หนวดเหมือนนายจันทร์ หนวดเขี้ยว) จะปิดตึก

โชอิจิถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้สมุดจดเอาไว้ในมือ...และเขากำลังจะเดินกลับหอ อย่างน้อยๆ...อ.โคโรเนลโล่ที่เป็นอ.คุมหอชายก็ใจดีกว่าอ.สควอล่ามาก แถมยังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการโทรศัพท์หาแอร์โฮสเตจสาวที่ข่าวว่าเธอชื่อรัล มิลจิ แต่...สิ่งที่โชอิจิไม่เคยคิดก็คือ...

“ส...สไปเดอร์แมน!!!” ไอ้หนุ่มเฟรชชี่อ้าปากค้าง เมื่อเห็นเงาคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นยอดมนุษย์กระโดดโหนไต่ไปตามกำแพงตึกหอพักนักศึกษาหญิง...ไวละว่องราวกับยิงสไปเดอร์เวบช่วย

“ฮะๆๆ จริงๆมันก็ไม่ยากอย่างที่คิดนะเนี่ย” ยามาโมโตะ ทาเคชิ หรือชื่อในวงการไซเบอร์ว่า ยาติมัส ไพรม์ เริ่มรู้สึกใจชื้นขึ้นเป็นกอง เมื่องานปีนป่ายหอนักศึกษาหญิงไม่ได้เป็นไปอย่างยากลำบากตามที่แอบหวาดๆเอาไว้ทีแรก แต่ถึงเขาจะรู้สึกเริ่มสนุกกับมัน แต่เป้าหมายของเขากับเบียคุรันนั้นต่างกัน...

ตะกายสูงขึ้นไปจากชั้น 3 ไปถึงชั้น 4 ยามาโมโตะ ทาเคชิก็มาถึง...ห้อง...ที่เมื่อครู่เขาเห็นผมสลวยสวยเก๋ของอ.สควอล่า...

ชายหนุ่มยิ้มกับตัวเอง ก่อนจะพยายามสอดส่ายหาเจ้าของเรือนผมยาวงามน่าสัมผัสที่ว่า...

“รู้สึกเหมือนเป็นสไปเดอร์แมนเลยแฮะ”

“ถ้าอย่างนั้น วันนี้สไปเดอร์แมนจะตกตึก”

และดูเหมือนว่าอ.คนสวยที่ว่า...จะกำลังจ้องหน้าเขาเขม็งอยู่พอดี

“แกไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในหอพักหญิงของเรา ไปสวัสดีพยายมซะ ไอ้หนู!!!” ว่าแล้วชีก็ถองสไปเดอร์แมนร่วงลงมา

ฟิ้ว~~~~~

อิริเอะ โชอิจิอ้าปากค้าง พระเจ้าช่วยกล้วยทอดจิออตโตะ!!! สไปเดอร์แมนตกตึก!!!

ไม่จริ๊ง~~~~!!!!!

นี่ฉันกำลังจะเห็นคนตายหรือนี่!!!

โชอิจิกรี๊ดเงียบ!!!

ยามาโมโตะ ทาเคชิถูกส้นตีนสควอล่าถีบร่วงลงมาจากชั้นสี่ พลังถีบนั้นหนักหนาราวกับโดนฉลามหัวค้อนพุ่งเอาค้อนเข้าทุบใส่ ไอ้หนุ่มโบเคะร่วงแผล็วอย่างสิ้นท่า ก่อนจะ...

ตึงงงง!!!

ลงมานอนแทบด่าวดิ้นอยู่ที่พื้น...ขายาวที่บิดเสียรูปยังคงกระดิกตุบ แต่ทว่า...ความทรมานของชายหนุ่มก็สิ้นสุดลง...เมื่อนังยามแสงระวีที่หลงรัก และเชื่อฟังอ.แซนซัสเดินเอาโต๊ะมาทุ่มใส่ให้ไอ้หนุ่มใจกล้ามันได้ไปสบาย...

แต่...เดี๋ยวก่อน...!!!

Rewind…กรอกลับ...

ยัง! ยังครับ ท่าน! ยามาโมโตะ ทาเคชิยังร่วงลงมาไม่ถึงพื้น! และแสงระวีก็ยังหิ้วโต๊ะมาไม่ถึง...โกคุเดระ ฮายาโตะ ไว! ไวกว่า! ไอ้หนุ่มรักมะเร็งฉายาโกคุเอมอนคว้าเปลช่วยชีพมาจากไหนมิทราบ กางรอรับไอ้เพื่อนรักตัวก่อเรื่องเอาไว้...

ดึ๋ง~!!!

ยามาโมโตะร่วงลงบนเปลช่วยชีวิตพอดิบพอดี...กระเด้งเล่นอยู่ตรงนั้นสองสามรอบ ก่อนจะแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก...

อา...รอดชีวิต...

กลับไปยังเบียคุรัน...

หากเทียบกับชั้น 4 แล้ว...เป้าหมายของไอ้เผือกรูปงามมันอยู่สูงกว่ายาติมัส ไพรม์มากนัก...ชายหนุ่มปีนป่ายได้ไวยิ่งกว่าลิงกังตรงขึ้นไปยังชั้น 7 อันเป็นชั้นบนสุดที่รู้มาว่าเป็นห้องพำนักบรรทมของราชินีสับปะรดแสนงามนามโร คุโด มุคุโร่ ชายหนุ่มแย้มรอยยิ้ม เมื่อเจ้าตัวประสบความสำเร็จเหวี่ยงตัวเองขึ้นมายืนบนชานระเบียง

ผ้าม่านสีชมพูอ่อนจางของหอหญิงพลิ้วไสวในสายลมสนธยาที่โชยพัด...

กลิ่นหอมอ่อนๆของสมุนไพรลอยมาจากในห้อง

เบียคุรันขยับรอยยิ้มแบบที่เรียกได้ว่าหล่อที่สุด...หล่ออภิมหาหล่อ...หล่อ ลาก...หวังจะมัดใจสาว...มือใหญ่เสยเอาเรือนผมตัวเองเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไป...แล้วค่อยๆพลิกม่าน...

ที่หลังม่านนั่น...

ผิวกายเปลือยเปล่าต้องแสงสุดท้ายของตะวันที่กำลังจะลาลับ...ผ้าขนหนูนุ่มนิ่มถูกปลดเปลื้องออกจนหมด...กลิ่นหอมของน้ำมันสมุนไพรลอยเอื่อยไปกับสายลมพัด...เมื่อเงาของชายหนุ่มรูปงามราวเทพบุตรสาดเข้ามาจากระเบียงหน้าต่าง

นัยน์เนตรสีอเมทิสต์เบิกกว้าง...

นี่...

นี่มัน...

นางสาวหัวสีสตรอเบอร์รี่กุลิโกะ คิชิเนียกับนางสาวเกนคิชิร่างล่ำกำลังผลัดกันทาผิวกายของกันและกันด้วยน้ำมันอบสมุนไพร!!!

ผิดห้อง!!! ผิดห้องนี่หว่า!!! ผิดห้องชัดๆเลย!!!

ยังไม่ทันที่ไอ้เทพบุตรเผือกรูปงามจะทันได้ย่องหนีออกไป...คุณสองสาวเธอก็หันมาสบตากับผู้บุกรุกทันที

“อร๊ายยยยยยยยยย~~!!! หล่อจังเลยอ่ะ เธอ~~~~!!!” แม่นางกุลิโกะแผดเสียงแหว

ขณะที่แม่นางคิ้วจุดนั้นดวงหน้าขึ้นเป็นสีระเรื่อ “…ล...หล่อ...หล่อพระเจ้า...พระเจ้า…พระเจ้า...”

“……” สัมผัสได้ถึงกลิ่นไอหื่นที่ลอยกรุ่นอวลมาจากคุณเธอทั้งสอง ไอ้หนุ่มวิศวะก็เงยหน้าขึ้นมองฟ้า ก่อนจะกระซิบคำรักที่แสนหวาน...

“มุคุโร่จัง...ฉันรักเธอนะ”

ฟิ้ว~~~~~~~~

และทิ้งตัวเองลงมาจากตึกทันที…

หลังจากทำการเช็ดแว่นและมั่นใจว่าแว่นสายตาของตัวเองหาได้ขุ่นมัวใดๆแล้ว อิริเอะ โชอิจิก็หยิบแว่นตาของตนขึ้นมาสวม แต่ทว่า...สิ่งที่เขาเห็น...

พระเจ้าช่วยกล้วยทอดจิออตโตะ!!! ฉันยังเห็นคนฆ่าตัวตายอีกหรือนี่!!!

ไม่...ไม่...ไม่จริง!!!

ไอ้หนุ่มเฟรชชี่กรีดร้อง ก่อนจะรีบวิ่งโดยไม่กลัวว่าจะปวดท้องกลับเข้าหอพักตัวเอง หวังว่าจะคลุมโปงและสวดมนต์ทั้งคืนให้วิญญาณที่เห็นจงเป็นสุขและไม่มาหลอกหลอนเขา...วันนี้...และวันต่อๆไป...

…

8:25 PM วันเดียวกัน

แชทรูมมหาวิทยาลัย ห้องคุณสุภาพบุรุษ...

N30RAN100 has signed in!
Yatimus_Prime80 has signed in!
59emon has signed in!

Yatimus_Prime80: ไง พวกเรา
N30RAN100: ออนกันเร็วจริงนะ ^^
59emon: ก็ไม่ได้อยากจะออนนักหรอกน่า
Yatimus_Prime80: เอาน่าๆ แต่วันนี้ตื่นเต้นดีนะ ฮะๆๆ
59emon: ตื่นเต้นกะผีสิ! ถ้าฉันมาไม่ทัน แกเละเป็นโจ๊กไปแล้วเฟร้ยยย!!!
Yatimus_Prime80: แต่ฉันก็รอดมาแล้วนี่ ฮะๆๆ
N30RAN100: ใช่ อย่างน้อย ยาติมัสก็ได้เจออ.สควอล่า~
Yatimus_Prime80: พูดก็พูดเหอะ นีโอรัน นายกล้าโดดลงมาได้ยังไง แถมยังไม่เป็นไรเลยอีกตะหาก ตกใจเลยนะเนี่ย ฮะๆๆ
59emon: …เขาว่าคนบ้าฆ่าก็ไม่ตายนี่ท่าจะจริงสินะ
N30RAN100: โกคุเอมอนคุงนี่พูดตรงดีนะ ^^
Yatimus_Prime80: ไว้คราวหน้าค่อยลองใหม่เนอะ นีโอรัน ฮ่าๆๆ
N30RAN100: มันแน่อยู่แล้ว ถ้าไม่ได้แต่งงานกับมุคุโร่จัง ฉันยังไม่ยอมตายง่ายๆ~ หรอก~~ ♥
59emon: ไอ้พวกบ้าเอ๊ย~~~~~~!!!

59emon has signed out!

Yatimus_Prime80: พวกเราพูดอะไรผิดเหรอ
N30RAN100: พูดเรื่องจริงจะผิดได้ยังไง ^^
Yatimus_Prime80: ฮะๆๆ นั่นสิๆ

แชทรูมมหาวิทยาลัย ห้องคุณสุภาพสตรี...

HaruHaru86 has signed in!
MissPine@pple69 has signed in!

HaruHaru86: มุคุโร่จัง วันนี้เห็นหรือเปล่าคะ
MissPine@pple69: เห็นค่ะ ฮารุ เห็นเต็มสองตาเลย

39SQUALA39 has signed in!

HaruHaru86: อ๊ะ สวัสดีค่ะ อ.สควอล่า
MissPine@pple69: ถีบได้งดงามมากค่ะ อาจารย์
39SQUALA39: *ตัวหนา* นี่!!! ถ้าพวกมันมาอีกฉันจะถีบมันลงไปให้หมดเอง!!!
HaruHaru86: ว้าว~~~ สุดยอดไปเลยค่ะ อ.สควอล่า!!!
39SQUALA39: *ตัวหนา* โรคุโด ถ้าเธอมีอะไรให้ช่วยบอกฉันได้เลยนะ
MissPine@pple69: ขอบคุณมากค่ะ อ.สควอล่า แต่ฉันเอง...ก็เตรียมเครื่องมือสำหรับศึกษาอนาโตมี่เอาไว้พร้อมแล้วล่ะค่ะ *คึหึหึ
39SQUALA39: ...ฉันภูมิใจในตัวเธอมากนะ ราตรีสวัสดิ์ เด็กๆ
MissPine@pple69: ราตรีสวัสดิ์ค่ะ อาจารย์
HaruHaru86: ราตรีสวัสดิ์ค่า อ.สควอล่า~~!!!

39SQUALA39 has signed out!
MissPine@pple69 has signed out!
HaruHaru86 has signed out!

PiNkGl1Co has signed in!
W0nd3RG3N has signed in!

PiNkGl1Co: นี่ เกนจัง คนเมื่อตอนเย็นนี่หล่อเนอะ อร๊ายยยยย อยากได้มาทำผัวจัง~~~ >////<
W0nd3RG3N: หล่อ...เหมือนพระเจ้าเลยล่ะ....พระเจ้า =,,,,,,,,=


TBC


ตอนนี้ยาวสะใจดีไหมคะ รู้สึกยิ่งเขียนยิ่งเมามันส์มาก 555+

ก็...ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์อีกเช่นเคยนะคะ ^^

ว่าแล้วก็..... *หนีไปหัวเราะที่โลกพระจันทร์*

David Usher - Black black heart v.2.0