][ hiyuura | v. tea time ][

ก่อนอื่น...คิดว่าหลายคนคงเห็นแล้ว แต่ในกรณีที่ใครยังไม่เห็น...เปลี่ยนธีม(อีก)แล้ว...ใครยังไม่เห็นจากแร่ดกลายเป็นแร่ดกว่า กรุณากด F5 ค่ะ 

สำหรับเอนทรี่นี้...ฟิกรั่วที่หลายคนรอคอยมันกลับมาแล้ว...คำเตือนสำหรับตอนนี้คือ...อย่าเชื่อในสิ่งที่คุณอ่านจนกว่าจะอ่านจบค่ะ กร๊ากกกกกกกกกกกก ว่าแล้วก็...แปะ X3~

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Welcome to Ordinary Life
Pairing: 10069
Rating: PG-15 (อ่านไม่ผิด...จริงๆนะ)
Warning: AU, crack, het

Previous Chapter: | Chapter 1 | Chapter 2 |

คำเตือนสำหรับบุคคลทั่วไป: สำหรับคนที่เคยชินกับภาพพจน์สุดหล่อเลว เทวดาเปื้อนเลือด พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ อภิมหาบุรุษเสะราชา เสี่ยขรา~ สุดยอดความ SM โหด โฉด แหล โฮสต์ หื่น ฯลฯ ของคุณเบียคุรัน กรุณาทำใจก่อนอ่าน เพราะฟิกนี้เสะที่ท่านจะพบคือไอ้หล่อไร้สาระธรรมดาๆ(ที่ไม่ธรรมดา)คนหนึ่ง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เรื่องของเรื่องแรกสุดที่ทำให้เธอคิดว่าเขาบ้า...มันเริ่มมาจากตอนนั้น...

วันอันสดใสหนึ่งที่เสียงออดหมดชั่วโมงของทั้งสองคณะที่บังเอิญมาใช้ตึกเรียนรวมร่วมกันดังขึ้น และเหล่านักศึกษาต่างก็ทยอยพากันออกมาจากห้อง และเธอ...ก็พบเขาที่ระเบียงทางเดิน...เขา...ที่เป็นดังเดือนมหาวิทยาลัย... เทพบุตรรูปงามที่ไม่ว่าใครๆก็หมายปอง...เขาเดินตรงมาที่เธอ และเรียก...ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแสนหวาน

“นี่...มุคุโร่จัง...” เขาแย้มรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนให้กับเธอ...คนที่ไม่เคยคิดจะสนใจจริงจังกับชายใด หากแต่น้ำเสียงและรอยยิ้มของเขาหยุดเธอเอาไว้ได้...เธอนิ่งฟังเขาราวกับต้องมนตรา สองแขนเรียวเล็กยังคงโอบกอดหนังสือเล่มหนาเอาไว้ “ฉัน...ฝันเห็นอีกโลกหนึ่งอยู่เสมอเลยล่ะ”

เรื่องพร่ำเพ้อถึงโลกคู่ขนานที่เขาพูดอยู่เสมอ หลายๆคนก็ฟังอย่างสนใจ...บางคนก็ทนฟังไปเพียงเพราะจะได้จ้องมองใบหน้าหล่อคมราวเทวา และบางคน...ก็คิดแต่ว่าเทวดารูปงามผู้นี้เสียสติ

“ฉันฝันเห็นเธอ” อาจจะเป็นคำเกี้ยวที่ฟังดูเก่า “และในฝันนั้น เธอกับฉัน...”

หญิงสาวตั้งใจฟัง นัยน์ตาสีไพลินจับจ้องคนตรงหน้าอย่างเงียบๆ และ...

“เป็นเกย์ ♥”

เธอก็ทุ่มหนังสือเล่มหนาใส่หน้าหล่อๆของไอ้เผือกบ้ามันทันที

ตุบ!!!

นั่น...เป็นเรื่องที่เกิดขึ้น...นานพอสมควรแล้ว...

Welcome to Ordinary Life
สวัสดี ชีวีปุถุชน 3

สายฝน...สาดเทลงมาไม่หยุดหย่อน...เม็ดฝนร่วงกราวลงมาจากฟากฟ้าสีทึบเทาแสนหม่นหมอง...เมฆดำทะมึนมหึมาบดบังตะวันที่เคยจรัสฟ้าจนมิดไม่เหลือเค้าความสว่าง และนครอันงดงามใต้นภาของแดนธงชาติดาวห้าสิบสองดวงก็เจิ่งนองไปด้วยน้ำและโคลนเลนจนปริ่มถนน

แท่ด...แท่ด...แท่ด...แท่ด...

เสียงความพยายามสตาร์ทรถครั้งที่ 169 ของค่ำคืนนั้นดังอยู่ไม่นานนัก ก่อนจะถูกกลบไปกับความดังของสายฝนเย็นเยียบที่สาดลงมากระทบหลังคารถออสตินที่เคยขาวสะอาดแต่บัดนี้เพนท์ใหม่เป็นสีสับปะรดน่ารัก เจ้าของรถสีเด่นได้อีกคันที่ว่าถอนหายใจ ก่อนจะฟุบลงกับพวงมาลัยอย่างหมดหวัง

“เฮ้อ~ เจ้าบัมเบิลบีเพื่อนยาก ทำไมนายต้องมาดื้อแพ่ง ไม่ยอมไปไหนเอาตอนนี้ด้วยนะ”

เจ้ารถ ‘บัมเบิลบี’ ที่ว่าจอดนิ่งสนิท แถมไม่ว่าเจ้าของคนดีจะพยายามพูดเกลี้ยกล่อมมันยังไง ก็ดูเหมือนว่าบัมเบิลบีไม่คิดแม้แต่จะเปิดวิทยุร้องเพลงตอบ

บางที...แบตเตอรี่อาจจะหมด

เบียคุรันเคาะพวงมาลัยรถเล่นตามนิสัยอยู่ไม่ค่อยจะสุขเวลาครุ่นคิด นัยเนตรสีอเมทิสต์กวาดมองออกไปยังสภาพแวดล้อมนอกหน้าต่างบานใสที่น้ำฝนเกาะ จะว่าไป...เขาเคยผ่านแถวนี้มาก็หลายครั้งอยู่ แต่เพิ่งจะเคยสังเกตเห็นว่ามีกระท่อมไม้หลังเล็กๆอยู่แถวท่าเรือนี่ด้วย บางที...อาจจะเป็นโรงเก็บเครื่องมือช่าง...

“นายรออยู่ตรงนี้ดีๆละกัน” เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์เอ่ย ก่อนจะปลดกลอนลงจากรถ ล็อคกุญแจเสียดิบดีเรียบร้อย มือแกร่งเสยเอาเรือนผมที่เพียงแค่วินาทีที่ก้าวออกมาก็ถูกสายฝนเย็นจู่โจมเสียจนเปียกลู่ลงแต่ยังมิวายไม่เสียทรงชี้ตั้งราวกับยืมเจลใส่ผมของคลาวด์ สไตร์ฟ ณ FFVII: AC มาใช้ก็มิปาน ก่อนชายหนุ่มจะย่ำน้ำโคลนตรงไปยังกระท่อมไม้หลังเล็กๆนั่น

ถ้าเขาโชคดี...บางทีอาจจะมีแบตเตอรี่ดีๆสักลูก...

ที่น่าแปลกใจ และอาจจะเรียกได้ว่าเป็นความโชคดีของเขาก็คือ...ประตูของกระท่อมไม้ไม่ได้ใส่กุญแจเอาไว้

แอ๊ด...

ชายหนุ่มค่อยๆเปิดประตูออก และ...

สิ่งที่เขาพบอยู่ในกระท่อมก็ทำให้เขาต้องประหลาดใจ

นัยน์ตาสีอเมทิสต์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างที่เปียกปอนของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีไพลินที่เขาฝันถึงอยู่ทุกคืน...แม้ว่าในฝัน...พวกเขาจะมีสภาพ...ที่แตกต่างออกไป

“มุคุโร่จัง?”

เอี๊ยด~~~~

เสียงประตูไม้ที่มีบานพับเก่าไม่ได้ใส่จารบีลั่นเอียดอาด เมื่อถูกลมแรงกรรโชกพัด ก่อนที่...

กึง...!!!

มันจะปิดลง...ทิ้งพวกเขาทั้งสองเอาไว้ในห้องเล็กๆที่มีเพียงแสงไฟจากตะเกียงไฟฟ้าเก่าๆที่ถ่านใกล้จะหมด

ท่ามกลางแสงไฟที่กระพริบใกล้จะดับ เงาที่ทอดยาวไปตามกำแพงของชายหนุ่มย่างกรายเข้าไปใกล้ร่างที่เปียกปอนสั่นเทาของหญิงสาว...

“มุคุโร่จัง...ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” ร่างสูงเอ่ยถาม มือแกร่งเลื่อนเข้าสัมผัสดวงหน้านวล แล้วก็แทบจะสะดุ้งชักมือกลับ...แทบจะ...ชายหนุ่มรีบถอดเสื้อแจ๊ตเก็ตตัวนอกออก ก่อนจะคลุมเอาร่างบอบบางนั้นเอาไว้ ถึงเสื้อของเขาจะเปียก...แต่ก็ยังน้อยกว่าอาภรณ์ที่หญิงสาวนั้นสวมใส่...เพียงเพราะ...ที่เขาสัมผัส...

ผิวกายของเธอนั้นเย็นเยียบไม่ต่างจากน้ำแข็ง

นัยน์ตาสีท้องฟ้าเหลือบมองเสื้อแจ๊คเก็ตตัวใหญ่ที่อีกฝ่ายเอามาคลุมให้ ก่อนจะเลื่อนไปมองคนที่ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ แพขนตายาวสวยหรี่ปรือลงเล็กน้อย “ทำไมฉันถึงได้หนีคุณไม่เคยพ้นสักทีนะ” หากแต่ความหนาวเย็นก็ทำให้เธอต้องจำยอมรับเสื้อนั่นเอาไว้

คำพูดของหญิงสาวทำให้รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าคมคายชั่วขณะ ใต้แสงไฟสลัว...นัยเนตรสีอเมทิสต์คู่เดิมดูเหมือนจะทอประกายแตกต่างออกไป...ราวกับไม่ได้ จ้องมองสิ่งใด...นอกจากอะไรบางอย่างที่อยู่แสนไกล...และไม่อาจเอื้อมมือไปคว้าจับมันได้...เพียงเพราะคำพูดนั่น...มันทำให้เขานึกถึง...

“ทำไม...คุณถึงไม่ยอมปล่อยผมไปเสียทีละครับ...”

รอยยิ้ม...กับเสียงหัวเราะที่แสนชิงชัง...ที่กรีดแทงหัวใจให้เจ็บแสบได้ทุกครั้ง...ในความฝันนั่น...

“เพราะฉันรักเธอ...ละมั้ง...”

กับคำตอบของตัวเอง...ที่ฟังดูแสนจะเย็นชาและไร้ความรู้สึก...

ไม่รู้ว่าความจริง...ความฝันในความฝัน...หรือว่าแค่คำลวงที่โป้ปด...

เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์เอนตัวลงพิงผนังไม้สีหลุดลอกบ่งบอกความเก่า เสียงของสายฝนภายนอกยังคงดังผ่านซีกไม้เข้ามากระทบโสตหู มือแกร่งทำที...ราวกับอยากจะขยับไปกอบกุมมือเล็กขาวซีดของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆนั้น...หากแต่...มันกลับหยุดนิ่งอยู่กับที่ เงาดำนิ่งสนิท...ภายใต้แสงไฟ

“ฉันไม่ได้โกหกเธอ” ร่างสูงเอ่ย คำพูด...ราวกับจะบอกทั้งกับอีกคนหนึ่งที่อยู่ในมโนฝัน...และร่างบอบบางที่นั่งสั่นเทาอยู่ข้างๆ

“มุคุโร่จัง...ฉันมองเห็นอีกโลกหนึ่งจริงๆนะ”

ดวงหน้าหวานสวยหันกลับมามองชายหนุ่มข้างๆ...เรื่องนี้...เธอได้ยินมาไม่รู้กี่ครั้ง...คนตรงหน้าเอาแต่พร่ำเพ้อพูดถึงเรื่องนี้จนหลายๆคนพากันคิดว่าเขานั้นเป็นบ้า และเธอเอง...ก็เคยคิดแบบนั้นเช่นกัน แต่...อะไรบางอย่าง...อาจจะเป็นมนตร์ขลังในบรรยากาศหรืออะไรอย่างอื่น...ที่ทำให้อยากจะลองรับฟังดูอีกสักครั้ง

“แล้วในโลกนั้น...คุณกับฉัน...”

รอยยิ้มหวนกลับคืนมายังใบหน้าหล่อคม ชายหนุ่มโพล่งออกมาได้อย่างหน้าไม่อาย “ทำอะไรๆกันไม่ว่างเว้นเหมือนกระต่ายกำลังผสมพันธุ์เลยล่ะ ♥”

ชิ้ง------------------------------

“…”

น่าแปลก...

ไม่มี...ไม่มี...หนังสือที่จะทุ่มใส่หัว...ไม่มีมีดหมอคมกริบที่เล็งจะกระซวกให้รู้ซึ้งถึงตับไต จะมีก็แต่...

รอยยิ้มแสนยวนเย้า

“คึหึหึ อย่างนั้นเหรอคะ” ริมฝีปากสีหวานคลี่เหยียดรอยยิ้มยวนยั่ว มือบางกอบกุมมือใหญ่เอาไว้ ก่อนจะดึงเข้ามาให้สัมผัสกับหน้าอกนุ่มนิ่ม “ถ้าอย่างนั้น...ตอนนี้คุณยัง...จะอยากลองไหมละคะ”

เจ้าของใบหน้าหล่อคมแย้มรอยยิ้มตอบ “เธอนี่...จริงๆแล้วเร่าร้อนกว่าที่ตาเห็นอีกนะนี่” ลิ้นเปียกลากเลียริมฝีปากตัวเองอย่างนึกสนุก ชายหนุ่มดึงเอาร่างบางให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก ก่อนจะประกบริมฝีปากแลกจุมพิตดูดดื่ม...มือแกร่งค่อยๆลากไล้ไปตามเรียวขาขาว...สูงขึ้นไป...ขึ้นไป...ก่อนจะผลุบหายเข้าไปใต้กระโปรง...สัมผัสเอา...

Hello, Kitty~~ Lalala~~ lalala~~
Hello, Kitty~~ Lalala~~ lalala~~

เสียงนาฬิกาปลุกเฮลโหลคิตตี้สีชมพูหวานจ๋อยดังสนั่นห้องพักหอหญิงชั้นเจ็ดของราชินีสับปะรด ดาวคณะแพทย์คนสวยลุกพรึ่บจากเตียงด้วยความตกใจ ใบหน้างามซีดเผือดและชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อราวกับถูกใช้ให้ไปประจำโรงหมอที่ซาอุดิอาระเบียยังไงยังงั้น

Hello, Kitty~~ Lalala~~ lalala~~
Hello, Kitty~~ Lalala~~ lalala~~

เสียงนาฬิกาเฮลโหลคิตตี้ยังคงดังต่อไปโดยหญิงสาวไม่มีท่าทีจะลุกไปกดปิดเสียง จนกระทั่งมือใหญ่นุ่มนิ่มของเพื่อนร่วมห้องกดปุลงบนปุ่มบนหัวของเจ้านาฬิกาคิตตี้แสนคิกขุนั้น

OHAYO!!!

เจ้านาฬิกาคิตตี้ร้องทักทายวันใหม่ด้วยเสียงดัง ก่อนที่สาวใหญ่ปริญญาโทเพื่อนร่วมห้องเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์สว่างจะเดินไปดูอาการแม่รุ่นน้องคนสวยที่ปกติไม่เคยตื่นสาย

“มุคุโร่จัง เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ หน้าซีดเชียว หรือว่าไม่สบาย” มือใหญ่แต่นุ่มนิ่มสัมผัสหน้าผากมน ตรวจวัดหาไข้ “ตัวร้อนนิดๆนี่...พี่ลาอ.ให้ไหม”

“ม...ไม่เป็นไรค่ะ รุ่นพี่แกมมิล่า” คนยังตกใจไม่หายเอ่ยเสียงแหบแห้ง ใบหน้านวลขึ้นสีระเรื่อดังกุหลาบเมื่อยามนึกถึงความฝันน่าอายเมื่อครู่

ป...เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!!!

หญิงสาวกำผ้าห่มแน่น แต่หากใบหน้าสวยก็ยังแดงก่ำไม่เลิกด้วยความอับอาย เมื่อยิ่งคิด...ภาพในความฝันที่เจ้าตัวบอกว่าเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดจะยิ่งเด่นชัดขึ้นราวกับจะตอกย้ำให้เป็นความทรงจำที่มิอาจลืม

ใครจะไปทำแบบนั้นกัน!!!

มุคุโร่กัดริมฝีปากอย่างนึกเคืองทั้งตัวเองและไอ้หนุ่มหล่อที่มาระรานแม้ในฝันนั่นไม่หาย

แกมมิล่า สาวไฟแรง(สูง) นักศึกษาแพทย์ปริญญาโทหัวเราะหึหึอย่างรู้ทันด้วยความชาญสนามและประสบการณ์(อกหัก) เมื่อเห็นท่าทีของแม่สาวรุ่นน้องเพื่อนร่วมห้อง

“ความรัก...มันก็แบบนี้แหละจ้ะ มุคุโร่จัง”

แม่สับปะรดคนสวยสะบัดผ้าห่มพรึ่บ “ก็แค่ฝันร้ายเท่านั้นแหละค่ะ” ก่อนจะเดินเชิดคว้าเอาชุดคลุมอาบน้ำกับผ้าขนหนูสับขายาวขาวเรียวราวนางแบบเปิดประตูเข้าห้องน้ำไป

…

“เอ่อ...พี่มุคุโร่”

เด็กหนุ่มร่างเล็กวัยมัธยมปลาย เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยจะแน่ใจว่าควรจะพูดดีไหม แต่เนื่องด้วยแอลกอฮอล์ล้างแผลที่สาวเจ้ากำลังชุบสำลีทาให้ มันจะได้รับการ...ย้ำคิดย้ำทำมากเกินกว่าที่ควรจนแผลที่เคยเจ็บแสบบัดนี้มันชาจนหนาวยะเยือกไปถึงสันหลังแปลกๆ มันทำให้เด็กหนุ่มต้องเอ่ย ก่อนที่ฟันของเขาจะเริ่มกระทบกันอย่างที่ไม่ต้องปิดฮีตเตอร์ในห้อง

“พ...พี่มุคุโร่ครับ...”

แต่ดูเหมือนว่า...เสียงเรียกของเจ้าปลาน้อยจะไม่ได้รับคำตอบรับจากคุณพี่คนสวยเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง...มือเรียวใช้ปากคีบจับสำลีลากไปลากมาบนแผลถลอกของคนไข้ประจำของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอย่างเลื่อนลอยด้วยความเคยชิน...จนกระทั่ง...

สำลีชุ่มแอลกอฮอล์มันลื่นหลุดจากปากคีบ

“โอ๊ยยย!!!”

และปากคีบโลหะก็จิ้มกับแผลของคนไข้ที่ว่าเต็มๆ

“โอ๊ยๆๆๆๆๆ”

สึนะเอามือกุมแผล...ไอ้ที่ว่าไม่เจ็บจนชา...ตอนนี้มันเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด

ตอนนั้นแหละ ที่สาวเจ้าได้สติ นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้น

“ส...สึนะโยชิคุง ข...ขอโทษจ้ะ พอดีพี่มัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย” หญิงสาวรีบเอ่ยขอโทษ ก่อนจะรีบจัดการกับแผลของสึนะอย่างรวดเร็วและตั้งใจ

“ม...ไม่เป็นไรครับ” สึนะหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะแอบสั่นน้อยๆ เมื่อคิดว่า ถ้าจู่ๆวันใดวันหนึ่ง สาวเจ้าเกิดเผลอขึ้นมาจริงๆ แล้วแผลเขาหนักกว่ากะอีแค่ล้มจักรยาน เขาจะยังมีชีวิตรอดหรือว่าจะโดนส่งไปห้องดับจิตเลยหรือเปล่านี่ แต่ก็นั่นแหละ...ที่เขามาใช้บริการโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งนี้บ่อย ก็เพราะว่านอกจากใกล้บ้านแล้ว...ค่าใช้จ่ายยังถูกกว่าโรงพยาบาลอื่นอีกหลายเท่า สำหรับครอบครัวที่ย้ายมาตั้งถิ่นฐานที่ต่างประเทศ และต้องกินเงินเดือนตำรวจแล้ว...นับว่าประหยัดไปได้มาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขานั้นซุ่มซ่ามและได้แผลมาเป็นประจำ

“แต่จริงๆนะ สึนะโยชิคุงมาให้พี่ทำแผลประจำทำให้ได้เจอกันบ่อยก็จริง แต่พี่ว่า...ถ้าได้เจอกันข้างนอกพี่จะดีใจมากกว่านะ”

ดูเหมือนว่าเขาจะได้เชื้อเฟอะฟะนี่มาจากดีโน่ คาบัคโรเน่ ญาติผู้พี่ของเขา เพราะทั้งพ่อและแม่ของเขาก็ดูเหมือนจะไม่มีใครได้แผลบ่อยขนาดนี้

สึนะหัวเราะแหะๆ “ต...ต้องขอโทษที่รบกวนพี่มุคุโร่ประจำนะครับ”

“เอ้า เสร็จแล้วจ้ะ” หญิงสาวยิ้มน้อยๆ “วันนี้ถือซะว่าเป็นคำขอโทษ ไม่คิดค่าใช้จ่ายละกัน”

“ม...ไม่เป็นไรหรอกครับ จริงๆเพราะผมซุ่มซ่าม...” แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น สาวเจ้าก็เอ่ยขึ้นตัดบท

“ไม่เป็นไรหรอก แค่แผลเล็กๆแค่นี้เอง ยังไม่จำเป็นต้องใช้มีดผ่าตัดหรืออะไรเลยนะ”

สึนะรีบพยักหน้างุด เอ่ยขอบคุณ ก่อนจะรีบแจ้นออกมาอย่างรวดเร็ว

สัญชาตญาณการเอาตัวรอด...แม้จะมีเพียงน้อยนิดเพียงไรก็ตาม...อย่างน้อยๆ เขาก็รู้ว่าควรจะอยู่ให้ห่างเอาไว้...เวลาพี่มุคุโร่อารมณ์ไม่ดี

บางที...อาจจะเป็นช่วงวันนั้นของเดือนก็ได้นะ...

มุคุโร่ถอนหายใจ ก่อนจะจัดการทำความสะอาดและเก็บอุปกรณ์ นัยน์ตาคู่สวยชำเลืองมองนอกหน้าต่างอยู่ค่อนครู่ วันนี้ดูเหมือนว่าจะอากาศดี บางที...เธอควรจะออกไปเดินเล่นสูดอากาศเสียบ้าง อาจจะทำให้ลืมเรื่องความฝันบ้าๆนั่นก็ได้

…

กรรมของเวรและเวรของกรรม...พยากรณ์อากาศไม่ว่าจะชนชาติหรือประเทศใดมันก็มิอาจเชื่อถือได้ อันว่าหมอดูนั้นคู่กับหมอเดา และเมื่อกรมอุตุเขาคิดจะพยากรณ์สั่วๆ มันก็ออกมามั่วได้ทันตา...

เมื่อฝนฟ้าไม่เป็นใจ...จากอากาศแจ่มใสตะวันสว่างเจิดจ้า...จู่ๆสายฝนก็สาดเทลงมาราวกับฟ้ารั่วเขื่อนกักน้ำสวรรค์แตก

กึก...กึก...กึก...กึก!!!

หากเป็นหญิงสาวธรรมดาทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาวใกล้วันปจด.แดงเดือด คงจะอดกรี๊ดออกมาด้วยความหัวเสียในความซวยชวนโมโหบวกจิตตกมิได้ เมื่อเรือนผมที่ได้รับการสระไดร์ใส่ครีมบำรุงอย่างดีเพื่อลุคที่ดูดีไม่มี สะดุดในยามเช้าต้องมาเปียกปอนเสียทรงสนิทด้วยห่าฝน ซ้ำร้าย...ผืนดินที่ย่ำเหยียบยังกลายเป็นโคลนตมสกปรกจนสาวที่ใส่ส้นเข็มใดก็ ให้ไม่คิดจะปลื้มยิ่งนัก

แต่ ไม่...โรคุโด มุคุโร่ไม่ได้กรีดร้อง และก็ไม่ได้เป็นวันนั้นของเดือน...แต่เธอก็เปียกปอนตั้งแต่หัวจรดส้น...ส้นเข็มที่เคยเดินบนพื้นแข็งดังก๊อกๆเหยียบลงบนพื้นแฉะเละเจิ่งนองไปด้วยน้ำ... แม้จะเป็นราชินีที่สามารถตบคนได้ด้วยส้นรองเท้า แต่การจะวิ่งหลบฝนนั้นสุดแสนจะเป็นไปอย่างยากลำบาก ผมทรงสับปะรดรากไทรเปียกลู่ราวกับถูกรดน้ำมากเกินไปจนเฉา หญิงสาวนึกสบถอย่างแสบสันในใจถึงความสังหรณ์อับโชคตั้งแต่เพลาเริ่มต้นของ วัน

แต่ดูเหมือน...จะมีโชคหลงเหลืออยู่ในความอับโชค...

ท่าเรือที่เธอเหมือนจะเคยเดินผ่านมาบ่อยๆนี่...เธอไม่เคยจำได้เลยว่ามันจะมีกระท่อมไม้เล็กๆอยู่ใกล้ๆ...หญิงสาวลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่อย่างน้อยก็ยังหาที่หลบฝนดีๆได้...ส้นเข็มก้าวย่ำไปตามพื้นที่เจิ่งนอง...ตรงไปยัง กระท่อมนั้นทันที...

…

ครืน...

เสียงฝนฟ้าคะนองบอกให้รู้ว่า...พายุข้างนอกจะไม่ยอมสงบลงง่ายๆ ในความมืดสลัว...หญิงสาวค้นพบตะเกียงไฟฟ้าเก่าๆที่โชคยังดีที่มันใช้งานได้ เธอเปิดมัน และนั่งแหมะลงที่มุมห้อง...รอคอย...ให้เวลาผ่านไป...

แต่แล้ว...

แท่ด...แท่ด...แท่ด...แท่ด...

เสียงของรถยนต์ที่โลกภายนอก บ่งบอกว่ามีใครบางคนที่มีรถอยู่ใกล้ๆ เธอทำท่าจะลุกขึ้น ว่าจะขอโดยสารกลับ แต่ทว่า...

“เฮ้อ~ เจ้าบัมเบิลบีเพื่อนยาก ทำไมนายต้องมาดื้อแพ่ง ไม่ยอมไปไหนเอาตอนนี้ด้วยนะ” เสียงที่คุ้นหูทำเอาหญิงสาวตัวแข็งทื่อ

อีตาบ้านั่น...!!!

“นายรออยู่ตรงนี้ดีๆละกัน”

เสียงย่ำเท้าย่ำใกล้เข้ามาทุกทีๆ...หญิงสาวกระแซะเบียดตัวเข้าไปยังมุมห้อง ราวกับหวาดกลัวว่าจะมีเจสันถือขวานโผล่เข้ามาจากประตูหน้าได้ พลัน...

แอ๊ด...

ประตูหน้าก็เปิดออก...

“มุคุโร่จัง?”

เอี๊ยด~~~~

เสียงประตูไม้ที่มีบานพับเก่าไม่ได้ใส่จารบีลั่นเอียดอาด เมื่อถูกลมแรงกรรโชกพัด ก่อนที่...

กึง...!!!

มันจะปิดลง...ทิ้งพวกเขาทั้งสองเอาไว้ในห้องเล็กๆที่มีเพียงแสงไฟจากตะเกียงไฟฟ้าเก่าๆที่ถ่านใกล้จะหมด

หญิงสาวเบียดตัวชิดกำแพงไม้ซีกให้มากขึ้นราวกับจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกับกำแพงได้ด้วยความประหวั่นใจ

นี่มัน...เหมือนกับในฝันไม่มีผิดเพี้ยน!!!

…

เบียคุรันเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ เมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวที่เปียกมะล่อมะแล่กตั้งแต่หัวจรดเท้า

“มุคุโร่จัง...ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ ภายใต้แสงไฟสลัวจากตะเกียงไฟฟ้าที่กระพริบจะดับแหล่มิดับแหล่ เงาของชายหนุ่มทอดยาวออกไปบนผนังราวกับปีศาจที่เยื้องกราย หญิงสาวพยายามจะขยับหนีให้ห่างจากร่างของเทพบุตรรูปงามที่ใกล้เข้ามาทุกทีนั้น...

...และยิ่งดูประหม่าหนัก เมื่อแจ๊ตแก็ตสีเข้มถูกส่งมาให้

“มุคุโร่จัง หนาวแบบนี้ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะ”

หญิงสาวกอดเข่าตัวเองแน่น และเอาแต่เพียงจ้องมอง...ปฏิเสธ...อย่างดื้อรั้น หากแต่คนตรงหน้ากลับเอาเสื้อตัวใหญ่นั่นคลุมโอบไหล่บางอย่างที่สุภาพบุรุษพึงกระทำ ใบหน้าหล่อคมแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้ ก่อนเขาจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ

“ทำไมฉันถึงได้หนีคุณไม่เคยพ้นสักทีนะ” มุคุโร่บ่นอุบอิบ ก่อนจะพยายามกระเถิบหนีอย่างที่ไม่ให้เป็นที่สังเกต ใช่...เธอจะให้อีตาบ้านี่รู้ไม่ได้ว่าเธอกำลังตื่น

แต่...ความเคลื่อนไหวแม้เล็กน้อยที่สุดของแม่สับปะรดงาม มีหรือจะหลุดลอดสายตาที่ราวกับสแกนนิ่งแนปโปดาร์ของไอ้หนุ่มวิศวะเจ้าของไร่เผือกได้

คนหล่อเลิกคิ้ว เมื่อเห็นทีท่าแปลกประหลาดต่างไปจากทุกทีของหญิงสาว...พลัน สมองอันสุดแสนจะชาญฉลาดและเปี่ยมไปด้วยอิเมจิเนชั่นก็เริ่มประมวลผล...

เขา...และเธอ...อยู่กันสองต่อสองในกระท่อมไม้เก่า...

เขา...และเธอ...ติดอยู่ด้วยกันในกระท่อมนี้จนกว่าพายุฝนนี่จะสงบลง เพราะมองยังไงไอ้ห้องที่มีแต่ฟางนี่ก็ไม่มีวี่แววของแบตเตอรี่สำหรับบัมเบิลบีเพื่อนรัก

เขา...และเธอ...จะอยู่ด้วยกันไปอีกหลายชั่วโมงเพราะดูเหมือนว่าพายุฝนนี่จะไม่ยอมหยุดลงง่ายๆ...

เขา...และเธอ...ชายหญิงอยู่กันสองต่อสอง...กับทีท่าที่แปลกไปของมุคุโร่จัง...

หรือว่า...

นัยน์ตาสีอเมทิสต์เบิกกว้างขึ้น

หรือมุคุโร่จัง...จะกลัวใจตัวเอง!!!?

อา...น่ารักจริงๆเลยน้า~~ มุคุโร่จังเนี่ย~~ ♥

แต่เอาเถอะ...บางที...ถ้าเขาชวนเธอคุยอะไรบ้าง บางทีเธออาจจะประหม่าน้อยลง...และเลิกเห็นเขาเป็นไอ้บ้าสักทีก็เป็นได้...

“มุคุโร่จัง...ฉันมองเห็นอีกโลกหนึ่งจริงๆนะ”

นั่น...เป็นคำแรกที่ไอ้คนไม่อยากให้สาวเห็นเป็นคนบ้าพูด...

หญิงสาวเหล่มองเขาอย่างดูแคลน ก่อนริมฝีปากสวยจะเหยียดรอยยิ้มหยัน

“อ๋อ เหรอคะ แล้วในอีกโลกหนึ่งนั่น คุณกับฉัน...” ตอนนี้เธอชักไม่รู้แล้วว่าเธอหรือเขากันแน่ที่บ้า แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ดี คำพูดที่เธอเอ่ยออกไปดูเหมือนจะหลุดลอยออกมาง่ายดายเหมือนกับในความฝัน...ฝันที่เธอคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้...และราวกับชะตาเล่นตลก...ในหัวของเธอ... ภาพลามกพวกนั้นเล่นตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าวนไปวนมาเป็นฉากๆจนใบหน้าสาวเจ้าอดขึ้นสีระเรื่อไม่ได้ และดูเหมือนจะยิ่งทวีอาการหนัก...เมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนดอกกล้วยไม้ที่น่าจะเป็นกลิ่นกายของเขาลอยมาให้ได้กลิ่นชัดเจนกว่าเก่า...จากเสื้อแจ๊ตแก็ตตัวหลวมที่เขาเอามาให้เธอยืมใส่กันหนาวนั่น...

และคำตอบของเขา...

“ทำอะไรๆกันไม่ว่างเว้นเหมือนกระต่ายกำลังผสมพันธุ์เลยล่ะ ♥”

เผียะ!!!

ปัง!!!

เสียงประตูกระท่อมเปิดอ้าออก ปล่อยให้หยาดวรุณใสเย็นสาดเข้ามาในกระท่อมที่มีแต่ฟาง รองเท้าส้นเข็มเปื้อนโคลนพาเอาร่างของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินหวนกลับไปยังโลกใต้นภาที่พิรุณกำลังสาดโปรย

“ฉันยอมออกไปตากฝนดีกว่าอยู่กับคนโรคจิตอย่างคุณ!!!”

เสียงตะโกนของคุณเธอลอยหวือเข้ามาในกระท่อมแข่งกับเสียงคำรามของฟากฟ้า ก่อนที่สาวเจ้าจะวิ่งหายไป โดยไม่ลืมที่จะทิ้งรอยฝ่ามือประทับเอาไว้บนใบหน้าอันหล่อเหลาของไอ้หนุ่มวิศวะเจ้าของรถสีบัมเบิลบี

…

“38 องศา” แกมมิล่าเอ่ย หลังจากมองตัวเลขที่วัดได้จากปรอทวัดไข้ “คิดยังไงถึงได้วิ่งตากฝนกลับมาฮึ เนี่ย มุคุโร่จัง”

“นั่นสิคะ มุคุโร่จัง รอให้ฝนหยุดก่อนก็ได้ ดูสิ ไข้สูงแบบนี้จะไปเรียนไหวได้ยังไง” ฮารุเอ่ยกับเพื่อนสนิทที่ตอนนี้นอนซมอยู่บนเตียงเป็นคนป่วยแทนที่จะได้ไปเรียนวิชาชีพหมอ

“...” ร่างงามเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินไม่ยอมตอบคำถามแรกของแกมมิล่า หญิงสาวเพียงแต่เอ่ยอย่างไม่ค่อยจะมีเรี่ยวแรง “ฝากเลคเชอร์พรุ่งนี้ด้วยนะคะ ฮารุ”

ยังไม่ทันที่ฮารุจะได้เอ่ยอะไร...

แอ๊ด...

ประตูก็เปิดออก พร้อมๆกับร่างสง่าของอ.ประจำหอหญิงที่เดินตรงเข้ามายังข้างเตียงผู้ป่วย

“โรคุโด ได้ข่าวว่าวิ่งตากฝนมา คนเรียนแพทย์แท้ๆ ทำไมถึงได้ทำอะไรบ้าบิ่นแบบนี้ หือ!!!”

“ใช่ คนเป็นหมอน่ะ สุขภาพตัวเองก็สำคัญนะ” แกมมิล่าเอ่ยขึ้นบ้าง ก่อนจะหยิบเอาผ้าขนหนูผืนเล็ก กะจะเอาไปชุบน้ำมาช่วยลดความร้อนให้กับรุ่นน้อง

“เดี๋ยวฮารุทำเองค่ะ รุ่นพี่แกมมิล่า” ฮารุอาสา ก่อนจะหยิบผ้าผืนเล็กที่ว่าเดินไปทางห้องน้ำ แกมมิล่ายิ้มน้อยๆ ด้วยความเอ็นดูแม่สาวผมบ๊อบคนขยัน ก่อนที่...

Rrrrrrr…

เสียงโทรศัพท์มือถือของคุณเจ๊แกเองจะดังขึ้น

“อ๊ะ ขอโทษนะคะ เดี๋ยวฉันมา รบกวนฝากดูแม่จอมดื้อด้วยนะคะ อ.สควอล่า” แกมมิล่าเอ่ย ก่อนจะเดินออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก “ฮัลโหล~ ยูโน่คุงเหรอจ๊ะ...”

สควอล่าพยักหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปดูหน้าแม่ลูกศิษย์หัวดื้อ นัยน์ตาสีน้ำแข็งจับจ้องนัยเนตรสีไพลินราวกับพยายามจะเค้นหาความจริง เพียงเพราะสควอล่ารู้ดีว่า...ลูกศิษย์คนโปรดของเธอ...ไม่มีทางวิ่งฝ่าฝนมาดื้อๆทั้งที่ไม่มีเหตุผล

หากแต่...

“อาจารย์คะ...ทำไมอาจารย์ถึงได้แต่งงานกับอาจารย์แซนซัสละคะ”

อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย...จู่ๆ...คำถามก็หลุดลอย...มาจากริมฝีปากของคนที่ไม่คิดว่าจะถามคำถามนี้ที่สุด

…

“ฮะๆๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราจะลงทุนทำกันขนาดนี้นะนี่” ยามาโมโตะ ทาเคชิ สมญาไซเบอร์ ยาติมัส ไพรม์หัวเราะเบาๆ ขณะเจ้าตัวกับไอ้เพื่อนซี้นีโอรันช่วยกันลากกล้องส่องทางไกลแบบพิเศษที่แอบจิ๊กมาจากภาคดาราศาสตร์เอาไปตั้งอยู่ตรงสนามหญ้าหน้าหอหญิง

ดูเหมือนว่าปฏิบัติการลักขโมยกล้องจากห้องดาราศาสตร์ในยามวิกาลนี้...จะเป็นไอเดียของใครอื่นไปไม่ได้นอกจากไอ้หน้าหล่อที่ถูกสาวเจ้าฝากรอยฝ่ามือไว้แทนรอยรักเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหยกๆ

“ก็ฉันเป็นห่วงมุคุโร่จังนี่นา~” เบียคุรันว่า ก่อนจะตั้งกล้องเตรียมพร้อมจะส่องไปยังห้องของสาวเจ้า คราวก่อน...ใช้แผนบุกโดยไม่ดูภูมิศาสตร์ให้ดีก่อน ทำให้หลงไปยังห้องสุดแสนจะมีภาพชวนเซ็นเซอร์ด้วยโมเสกเนื่องด้วยความสยดสยอง แม้แต่คนอย่างเบียคุรันก็ยังอดแอบตัวสั่นไม่ได้ เมื่อคิดถึงภาพชวนเสียสายตาของแม่สองสาวยามเปลือยกายผลัดกันทาน้ำมันสมุนไพรนั่น ฉะนั้น...งานนี้ต้องเช็คดูก่อนว่าถูกห้องหรือเปล่า...

ยามาโมโตะหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้าไปลองส่องทดสอบความคมชัดของภาพจากลำกล้อง...

และคราวนี้...ดูเหมือนว่า...องศาที่เบียคุรันตั้งเอาไว้จะ...ถูกต้องมากมิใช่น้อย...

…

ฮารุจัดการเอาผ้าชุบน้ำเย็นเรียบร้อยแล้วก็เตรียมจะเดินกลับเข้าไปในห้อง... หากแต่...แสงวิบวับอะไรบางอย่างที่กระแทกตาสาวเจ้าจากทางหน้าต่างห้องน้ำ ทำให้ชีอดสงสัยมิได้...

ด้วยความเป็นสาวคล่องตัวทำอะไรฉับไว ฮารุวิ่งไปหยิบเอากล้องส่องทางไกลที่คุณพ่อเธอส่งมาให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วออกมาและส่องกลับไปยังแสงวิบวับประหลาดชวนข้องใจนั้น และ...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!! คนโรคจิตค่า~~~~!!!”

…

ซาวาดะ อิเอมิทสึ...สารวัตรใหญ่สน.เมืองไม่ใหญ่มากแห่งหนึ่งของแดนแฮมเบอร์เกอร์กำลังเซ็งจัด...เขากำลังนั่งตบแมลงหวี่เล่นพลางหาวหวอดๆ ไม่รู้ว่าเพราะหนังจอห์นนี่ เดปป์ Public Enemies ที่เหมือนใกล้จะออกโรงอยู่วันสองวันที่จบลงด้วยมหาโจรดีลลิงเจอร์ถูกรุมยิงเสียพรุนจนต้อง Bye-bye, Black Bird หรือเปล่า ทำให้พวกอาชญกรมันพากันเงียบกริบจนตำรวจต้องว่างงานนั่งหง่าวไปวันๆกันช่วงนี้...

หนุ่มใหญ่วัยกลางคนทำท่าจะเปลี่ยนจากตบแมงหวี่มาเป็นสัปหงก...พลัน...

กริ๊ง~~~~~~~~!!!

เสียงโทรศัพท์ประจำสน.ก็ดังขึ้น...

…

เอี๊ยด~~~ กึง!!!

เสียงประตูห้องขังในเรือนจำประจำท้องถิ่นปิดลงท่ามกลางค่ำคืนที่ตำรวจแก่ควรจะว่างงาน...ไอ้สองหนุ่มหน้าระรื่นถูกส่งเข้าห้องขังทั้งหน้ายังยิ้มด้วยความงงและเหรอหรา พวกเขาถูกจับพร้อมของกลาง...อันได้แก่กล้องที่ขโมยมาจากแผนกดาราศาสตร์...

ยามาโมโตะ ทาเคชิ กับ เบียคุรัน มองหน้ากัน

“...ฮะๆๆ นี่พวกเรา...ติดคุกจริงๆหรือเนี่ย~~”

เบียคุรันมองกุญแจมือตัวเอง ก่อนจะหันไปมองซี่ลูกกรงโลหะแสนแน่นหนาของกรงขังแล้วก็ยิ้ม...

“ยาติมัส...นายรู้วิธีออกไปจากคุกไหม”

ทันใดนั้นเอง!!! ชายหนุ่มก็ทรุดลงกับพื้นด้วยทีท่าเจ็บปวดราวกับจู่ๆก็มีกระแสไฟฟ้าแล่นปลาบเข้ามาในสมองให้ปวดหัวแปลบ

ยามาโมโตะมองเพื่อนที่เมื่อครู่ยังดีๆอยู่ แต่จู่ๆก็มีอาการเหมือนไมเกรนขั้นร้ายแรงเข้าแทรกด้วยความตกใจ “เฮ้! เบียคุรัน เป็นอะไรรึเปล่า!?”

คนที่ทรุดลงไปไม่มีทีท่าจะลุก หากแต่ดูเหมือนจะยิ่งปวดหัวหนักมากขึ้น ยามาโมโตะไม่รอช้า วิ่งไปเขย่าลูกกรงทันที

“เฮ้~~!! ผู้คุม! ใครก็ได้ ช่วยมาดูที เพื่อนผมดูเหมือนจะไม่สบายหนัก!!!”

…

เวลาเดียวกันนั้นเอง...

โกคุเดระ ฮายาโตะที่ได้ข่าวว่าสองในสามของแก๊งสามช่าของพวกเขาถูกตำรวจจับข้อหาทำลามกอนาจารยามวิกาลก็เตรียมตัวจะไปประกันตัวไอ้พวกบ้าทั้งสอง หากแต่...

ข่าวล่ามาไวที่จู่ๆก็ฉายพรึ่บออกเป็นข่าวด่วนทางทีวีก็เรียกความสนใจ เมื่อนักประกาศข่าวสาวสวยช่องทีวีท้องถิ่นอ่านข่าวด้วยเสียงสุดจะระทึกโสตหู

“ข่าวด่วนพิเศษค่ะ ท่านผู้ชม เมื่อไม่กี่นาทีมานี้ ดูเหมือนว่าจะมีการแหกคุกที่อุกอาจที่สุดในรอบหลายปีของเมืองอันแสนน่าเบื่อของเรา กระทำการโดยสองหนุ่มนักโทษคดีอนาจาร หนึ่งในนั้นเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาโดดเด่นเป็นพิเศษ และอีกหนึ่งเป็นหนุ่มเชื้อสายญี่ปุ่นหน้าตาดี ตอนนี้ทางตำรวจกำลังพยายามตามจับกลับมา...”

โกคุเดระ ฮายาโตะอ้าปากค้าง เมื่อรูปของไอ้สองเพื่อนเกลอที่ถ่ายมาดูราวกับนายแบบนิตยสารลอกเลียนชุดนัก โทษปรากฏหราขึ้นมาบนทีวีตรงหน้า

เบียคุรัน...ยามาโมโตะ...จากคดีลามกอนาจารเล็กๆ...ตอนนี้กลายมาเป็นข่าวดังประโคมใหญ่ที่เรียกความสนใจคนในเมืองได้ยิ่งกว่าพลุแตก

มะเร็งที่ถือไว้จะสูบร่วงหล่นจากมือของชายหนุ่ม โกคุเดระ ฮายาโตะล้มโต๊ะ

“ไอ้พวกบ้าเอ๊ยยยยยย!!!”


TBC


ตอนนี้เป็นตอนของสาวๆ เลยไม่ค่อยจะฮาเท่าไหร่ เอาเป็นว่า...ถือว่าพักยกจากความบ้าในตอนที่แล้วละกันนะคะ กร๊ากกกกกกกกกก

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ล่วงหน้าเช่นเคยค่ะ ♥

ปล. ตอนนี้...ยาวได้อีก... =v=;;;

ปลล. เหมือนมีคนอยากให้รวมเล่มฟิกนี้ เอาจริงเหรอคะ 555+