][ hiyuura | v. tea time ][

...คลานเข้ามาแปะ...ก่อนจะกลิ้งออกไปทำงานต่อ orz...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Welcome to Ordinary Life
Pairing: 10069, XS
Rating: PG-15 (อ่านไม่ผิด...จริงๆนะ)
Warning: AU, crack, het

Previous Chapter: | Chapter 1 | Chapter 2 | Chapter 3 | Chapter 4 |

คำเตือนสำหรับบุคคลทั่วไป: สำหรับคนที่เคยชินกับภาพพจน์สุดหล่อเลว เทวดาเปื้อนเลือด พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ อภิมหาบุรุษเสะราชา เสี่ยขรา~ สุดยอดความ SM โหด โฉด แหล โฮสต์ หื่น ฯลฯ ของคุณเบียคุรัน กรุณาทำใจก่อนอ่าน เพราะฟิกนี้เสะที่ท่านจะพบคือไอ้หล่อไร้สาระธรรมดาๆ(ที่ไม่ธรรมดา)คนหนึ่ง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อันว่าความรักเป็นเรื่องเข้าใจได้ยาก และไม่สามารถหาทฤษฎีใดมาอธิบายความปรวนแปรไม่คงที่ของรักได้ เพราะความรักเป็นเรื่องของหัวใจ...หาใช่เพียงกระแสประสาทสั่งการจากสมอง...

“ผิดแล้วเฟร้ยยยย~~!!!  หัวใจน่ะ มันเป็นแค่กล้ามเนื้อ เป็นอวัยวะที่ไม่ได้ทำอะไรที่เกี่ยวกับการสั่งการความนึกคิดเลยสักนิด!” โกคุเดระ ฮายาโตะ สมญาไซเบอร์ โกคุเอมอนส่งเสียงแทรกขึ้นมา เมื่อเจ้าตัวเกิดอาการไม่เห็นด้วยกับบทบรรยายอย่างรุนแรง ว่าไม่ว่าเปล่า ไอ้หนุ่มรักมะเร็งคว้าเอากระดานประจำตัวออกมา พร้อมกับปากกาเมจิกอีกประมาณสิบแท่งได้ (กรุณานึกท่าถือเมจิกเป็นท่าถือระเบิดแบบปกติจะได้อารมณ์มาก)

“ฟังนะ หัวใจน่ะ มันก็แค่อวัยวะของมนุษย์ที่แบ่งออกเป็น 4 ห้อง ทำหน้าที่สูบฉีดเลือดไปยังส่วนต่างๆของร่างกาย ผนังของหัวใจประกอบด้วยเนื้อเยื่อสามชั้น...” เจ้าตัวเริ่มร่าย ก่อนจะใช้ปากกาเมจิกขีดๆเขียนๆลงบนกระดานเฉพาะกิจ

“โกคุเดระคุงเนี่ย รู้เรื่องชีวะดีกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย~” ไอ้หน้าหล่อประจำมหาวิทยาลัยเอ่ยชื่นชมอย่างไม่ค่อยจะสนใจจริงๆนัก

“ฮะๆๆ จริงด้วย โกคุเดระ นายนี่...น่าทึ่งเป็นบ้าเลย” ส่วนไอ้หนุ่มจอมเนียนเพื่อนซี้ที่ประกอบกันเป็นแก๊งสามช่าก็พลอยหัวเราะลันล้าตามไปด้วย

“แต่จะว่าไป...” เบียคุรันทำท่าครุ่นคิด “ถ้าพูดว่า ‘ฉันรักเธอหมดสมอง’ มันฟังแล้วไม่น่าปลื้มเท่า ‘ฉันรักเธอหมดหัวใจ’ นี่นา~”

“ฮ่าๆ แต่จริงๆจะจีบสาวมันต้องมีทฤษฎีด้วยเหรอ เพิ่งรู้นะเนี่ย ฮะๆๆ” ยามาโมโตะว่า

โกคุเดระเอานิ้วนวดขมับ ก่อนจะขยับแว่นตาเพิ่มมาดหนุ่มเนิร์ดเล็กน้อย “ไอ้เรื่องแบบนี้จริงๆมันอยู่ที่สามัญสำนึกเฟร้ย! สามัญสำนึก! ฟังนะ วิธีจะจีบผู้หญิงให้ได้ผลน่ะ มันต้องอยู่ที่มาด พวกแกเนี่ย ไม่ว่าจะมองยังไง มุมไหน ทั้งฉาก แหลม ป้าน กลับ กลม ก็เหมือนพวกสติไม่เต็มเต็ง”

“ฮะๆๆ พูดซะเสียเลยนะ โกคุเดระ” ยามาโมโตะหัวเราะ

“เอ...แต่ฉันไม่เห็นเคยได้ยินคนว่าฉันแบบนั้นเลยนะ” เบียคุรันว่า สีหน้าระรื่น

“ฮะๆๆ ก็มีคนพูดแล้วไง ไม่ดีเหรอ”

เบียคุรันยิ้มหวาน “ปกติฉันเคยได้ยินแต่คำว่า ‘หล่อ’ นี่นา~~”

“ไอ้พวกบ้า~~~!!! แกจะฟังไหมห๊ะ!!!” โกคุเดระตบกระดาน “ฟังนะ หล่ออย่างเดียวมันไม่พอ ผู้หญิงบางคนก็มีสมองนะเฟร้ยย ส-ม-อ-งน่ะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนศ.แพทย์ที่เชื่อว่าสมองเป็นอะไรที่มีส่วนสำคัญต่อความคิด และจิตใจมากกว่าหัวใจที่ประกอบไปด้วยกล้ามเนื้อ...”

“โกคุเดระคุงเนี่ย น่าจะไปเรียนแพทย์แทนเนอะ ฉันจะได้ฝากจดหมายไปให้มุคุโร่จังได้บ่อยๆ”

“แต่โกคุเดระไม่ชอบขี้หน้าตาลุงหมอชามาลไม่ใช่เหรอ ฮะๆๆ”

“พวกแกจะฟังม๊ายยยยยยยยย!!!” ไอ้หนุ่มมะเร็งที่ทนความบ้าไม่ไหวทุบกระดานหัก...

...กระดานที่ถูกฝ่ามืออรหันต์ทุบหักไปอย่างน่าเศร้าเรียกความสนใจจากไอ้สองหนุ่มไม่เต็มเต็งที่นั่งหัวเราะเล่นมุขกันราวกับ B1&B2 กล้วยหอมในชุดนอนลายทางได้ เนิร์ดเจ้าอารมณ์ถอนหายใจ ก่อนจะหยิบเอา...กระดานอันใหม่...ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ และเคาะลงบนกระดานเบาๆ

“ฟังให้ดีๆนะเว้ย ชั้นจะพูดแค่หนเดียว แต่สิ่งสำคัญคือ พวกแกต้องแสดงให้เห็นว่าพวกแกมีมาดดีกว่าแค่หน้าตา และไม่ใช่ไอ้บ้าที่จะวิ่งเข้าหาผู้หญิงท่าเดียว”

“แล้วปกติผู้หญิงเขาชอบผู้ชายแบบไหนกันล่ะ” ยามาโมโตะที่คราวนี้หันมาตั้งใจฟังได้เอ่ยถาม

โกคุเดระเงียบไปพักหนึ่ง จุดมะเร็งขึ้นสูบลบมาดเนิร์ด ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะมาดเข้ม

“.......หนุ่มแบดบอยไงล่ะ” เจ้าของนัยน์ตาสีมรกตเอ่ย สูดมะเร็งเข้าปอดอย่างชื่นใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันไปยังไอ้หล่อหน้าทะเล้น “เบียคุรัน ไหนแกลองทำหน้าเลวซิ เลิกยิ้มแบบนั้นเลย แกยิ้มแบบนั้นแล้วเหมือนกะลังคิดอะไรหื่นกามชอบกล”

“แต่ฉันว่าเบียคุรันยิ้มเหมือนจะหลอกเด็กมากกว่านะ ฮะๆๆ” ยาติมัส ไพรม์ได้ทีรีบเสริม

“.............”

เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น...นัยเนตรสีอเมทิสต์คมทอประกายอันตรายราวกับมีดที่คมกริบ...สะกดผู้ที่ได้พบเห็นให้ความเย็นเยียบแล่นวาบไปตามสันหลัง...เมื่อต้องตกอยู่ใต้แรงกดดันแสนตึงเครียดที่ราวกับถูกกดให้จมลงใต้ผิวน้ำ...มันคือ...ภาพพจน์ของปีศาจร้ายที่ซุกซ่อนอยู่ในคราบของเทวดา...

“...........................” โกคุเดระเงียบ

“...........................” ยามาโมโตะเงียบด้วย

“...............................................แกเลิกบทพระเอกกลับไปเป็นตัวโกงเหอะว่ะ” โกคุเดระสรุป ก่อนจะพับกระดานเก็บอย่างเงียบๆ

วันต่อมา...ยามาโมโตะที่พยายามทำมาดแบดบอยเดินไปกระชากคอเสื้ออ.สควอล่า

ผล: ยาติมัส ไพรม์ถูกกระบวนท่ายันเอราวัณคอมโบซ้ำด้วยบาทาลูบพักตร์ยี่ห้อเจ้าแม่สควอล่าเคาน์เตอร์สวนกลับ...ทนต์กระเด็น


Welcome to Ordinary Life
สวัสดี ชีวีปุถุชน 5


(ยูระ: อธิบายทฤษฎียาวเกินไป ชื่อเรื่องขยับลงมาอยู่ข้างล่างอีกแล้วล่ะ โกคุเดระคุง
โกคุ: เฮอะ! ถ้าไม่เพราะไอ้พวกบ้านั่นมันมัวแต่ไม่ตั้งใจฟังมันจะเสียเวลาขนาดนี้รึไง
ยามะ: ฮะๆๆ เอาน่า~ คนอ่านเขาน่าจะชินกันแล้วนะ
ยูระ: นั่นสินะคะ เอ่อ ถ้างั้น...
เบีย: รีบๆเริ่มตอนซะสิ ฉันเบื่อแล้วนะ ยูระคุง~~
ยูระ: ค่า~~ ค่า~~~)

กึง...กึง...กึง...

เสียงเครื่องซักผ้าอัตโนมัติที่ห้องให้บริการซักรีดแบบหยอดเหรียญดังกึงกังเป็นจังหวะ เมื่อเหล่านักศึกษาสาวทั้งหลายแหล่ที่พักอาศัยกันในหอหญิงต่างพากันหอบตะกร้าผ้าเค็มลงมาจัดการทำความสะอาดกันราวกับนัดมารวมกันวันสิ้นสัปดาห์ ต่างคนต่างพากันแยกผ้าใส่ตู้ซักหยอดเหรียญอัตโนมัติ

“...” หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินยืนนิ่งราวกับตกอยู่ในภวังค์คิด ผ้าที่เหลือของเธอใส่ลงไปในเครื่องซักผ้าเรียบร้อยแล้ว หากแต่ฝาเครื่องยังคงเปิดทิ้งไว้...รอคอยเสื้อตัวที่เหลืออีกหนึ่ง...

“เป็นอะไรไปคะ มุคุโร่จัง?” แม่สาวผมบ๊อบเพื่อนสนิทเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าอยู่ๆเพื่อนของเธอก็นิ่งงันไปเฉยๆเสียอย่างนั้น

“...” นัยน์ตาสีฟ้าสวยใต้แพขนตายาวหรี่ปรือลง หญิงสาวมีทีท่าลังเล หากแต่... “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฮารุ แค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย” เธอเอ่ยในที่สุด ก่อนจะหย่อนเสื้อแจ็คเก็ตตัวนั้นลงไปในเครื่องซักผ้าแล้วปิดฝาลง...

ฮารุมองมุคุโร่หยอดเหรียญใส่เครื่องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย

“มุคุโร่จัง เปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมใหม่เหรอคะ”

เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ “เปล่านี่คะ ทำไมเหรอคะ ฮารุ”

“...บางทีอาจจะเป็นของคนอื่นละมั้งคะ แต่...กลิ่นหอมจัง...เหมือนกล้วยไม้เลย”

“…งั้นก็คงเป็นน้ำหอมของคนอื่นจริงๆนั่นแหละค่ะ” มุคุโร่ตอบเสียงเรียบ สะบัดผมแล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ที่จัดเอาไว้สำหรับนั่งรอใกล้ๆ

…

วันสุดสัปดาห์...นอกจากจะเป็นวันที่มหาวิทยาลัยไม่มีการเรียนการสอน (นอกจากตารางเรียนเพิ่มพิเศษ) และเป็นวันซักล้างทำความสะอาดของเหล่าผู้รักสุขอนามัยแล้ว...สำหรับศรีภรรยา บางราย...มันคือวันจ่ายชอปปิ้งเอาข้าวของที่ต้องการมาสต๊อกเอาไว้ให้เพียงพอ สำหรับอาทิตย์ต่อๆไป...

สำหรับศรีภรรยาอย่างคุณเจ๊ถ่อยสนิทอย่างสควอล่าก็ไม่เว้น...ต้องไปจ่ายตลาดเช่นเดียวกัน

การเป็นอาจารย์ประจำหอทำให้คุณเธอไม่ได้กลับบ้านกลับช่องไปจนจบเทอม แต่สำหรับสามีภรรยาที่ทำงานอยู่ ณ สถานแห่งหนเดียวกันแล้ว...เวลาครอบครัว...ไม่ว่าที่ไหนก็เหมือนกัน

แซนซัส...ยังคงอยากกินเนื้อย่างไม่เคยเปลี่ยน แม้ว่างบประมาณครอบครัวเดือนนี้จะถูกนำไปถลุงกับคอลเลคชันสุรายาดองเหล้าจนชวนให้คุณทะนงศรีภรรยาผู้แสนดีของพี่แสนศักดิ์แทบอยากจะเปลี่ยนใจไปทำสเต๊กลาวให้ฝาละมีรับทานแทนตะหงิดๆ หากทว่า...ยังมีเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ชีถึงกับวิ่งไปทุบกระปุกช้างดัมโบ เพื่อเอาเงินที่เก็บหอมรอมริบไว้มาให้สามีที่รักเอาไปซื้อเนื้อชั้นดีมาทำสเต๊กฟ้าประทาน

อ.ฟิสิกส์ผู้เชี่ยวชาญโปรเจ็คไทล์ที่ปกติเคยใช้ซูเปอร์กลูเอาแต่นั่งตูดติดเก้าอี้...วันนี้...เขาตัดสินใจจะไปจ่ายตลาดกับเธอ

แล้วเหตุผลของเขาน่ะรึ...

มันคงไม่พ้นไอ้หนุ่มจอมเนียนเจ้าของสโลแกน ‘ผมรักเมียเขา’ ที่หลังๆชอบมาด้อมๆมองๆอยู่แถวซูเปอร์มาร์เก็ตกระมัง

“นี่ แซนซัส เดี๋ยวฉันมานะ จะไปเอารถเข็น” แม่ฉลามว่า เมื่อเห็นว่าตะกร้าใส่ข้าวของดูออกจะเล็กเกินไปสักหน่อยสำหรับข้าวของที่เขา และเธอช่วยกันหยิบใส่คนละไม้ละมือจนพูนล้น

“เออ ให้ไวนะ“คนหิ้วตะกร้าไม่มีแม้แต่จะเอ่ยคำหวาน หากแต่พอแม่ฉลามเธอเดินฉับๆไปทางที่เก็บรถเข็น สายตาแหลมคมของเจ้าป่าทาร์แสนก็เหลือบไปเห็นไอ้หนุ่มจอมเนียนมันเดินเลียบๆเคียงๆจากวงนอกเข้ามาพยายามจะคลุกวงใน หนอยแน่...ชะหน่อยแน่...ยามาโมโตะ ทาเคชิ ไอ้สวะนี่...ทำคะแนนวิชาตรูได้แค่ผ่าน mean เฉียดฉิวยังไม่พอ ยังคิดจะมาหลีเมียตรูอีก ไอ้แบบนั้นมันน่าโดนแม่ไม้ดับชวาลาสักทีให้รู้ซึ้ง...

โดนมวยแม่ทะนงศรีไปไม่สำเหนียก...เดี๋ยวพ่อจะให้ไอ้สวะลิงเจี๊ยกมันได้สำนึก...  

ยามาโมโตะ ทาเคชิ สมญาไซเบอร์ ยาติมัส ไพรม์เนียนผลุบเนียนโผล่อยู่ตามช่องจ่ายเงิน ทำด้อมๆมองๆจนรปภ.แถวนั้นชักเริ่มสงสัยจับตามองว่า...ไอ้หนุ่มหน้าตาดีส่งตรงจากแดนอาทิตย์อุทัยรายนี้...มันจะก่อเหตุปล้นซูเปอร์มาร์เก็ตอุกอาจสักทีหรือไม่...

ทว่า...ยัง...ยังก่อน...ดูเหมือนว่าไอ้หนุ่มซูชิที่ว่ามันจะยังไม่ปล้นซูเปอร์แต่เพ่งเล็งไปที่แม่หญิงเจ้าของผมสีเงินยาวสลวยสวยเก๋ในชุดกระโปรงยาวกรอมเท้าดูเหมือนจะแม่บ๊าน~ แม่บ้านแต่ผ่าสูงชวนสยิวเอาไว้เล่นแม่ไม้ถีบแสกหน้า เฉกนั้นพี่รปภ.แกจึงได้ตระหนัก...บางที...ไอ้หนุ่มนี่อาจจะเป็นไอ้โรคจิตคิดดักปล้มข่มขืนสาวแม่บ้าน!!!

คิดได้ดังนั้น...คุณพี่รปภ.ผู้หน้าดุแต่แสนดีนามกรว่าลันเชียนี้จึงเตรียมตะบองเสริมออพชั่นลูกตุ้ม...รอดูจังหวะ หากไอ้หนุ่มจิตคิดไม่ซื่อรายนี้มันทำอะไรขึ้นมาจริงๆจะได้จัดการรวบตัวไปส่งตำรวจได้ทันท่วงที

แต่เดี๋ยวก่อน! ไม่! ไม่จำเป็นต้องถึงโรงพัก...ยาติมัสยังไม่จำเป็นต้องไปสวัสดีจ่า เอ๊ย สายตรวจพิเศษฮิบรี้ รังสีมาคุมันก็แผ่ออกมาจากพ่อบ้านมาดกำนันถือตะกร้า

เจอมวยสควอล่าทนต์กระเด็นไปแล้วไม่เข็ด...ไอ้ยาติมัสโฉบแฉลบเนียนปั้นรอยยิ้มหวังทักทายอ.คนสวย หากแต่...

“ไปลงนรกซะเหอะ ไอ้สวะ!!!”

ยังไม่ทันจะเข้าใกล้เจ๊แกได้ในรัศมี 4 เมตร อ.แซนซัสสามีคนดีก็ทำการคำนวณโปรเจ็คไทล์เสียเรียบร้อย ด้วยอาวุธที่ใกล้มือที่สุดคือข้าวของและไข่ไก่แพ็คแปดในตะกร้า สนนราคาของทั้งปวงก็หลายตังค์อยู่ พี่แสนแกขว้างปาข้าวของราวกระสุนนรกในซูเปอร์มาร์เก็ต!

ฟ้าว! ฟ้าว! ฟ้าว!

ข้าวของต่างๆถูกปาออกไป เปลือกไข่แตกกระจายปลิวว่อน ขวดซอสมะเขือเทศผสมวิตามินซีพิเศษแตกเพล้ง พื้นซูเปอร์มาร์เก็ตแดงฉานซอสสาดกระจาย

“พ่อฮะ ดูนั่นสิ มีไข่ปลอมจากเมืองจีนด้วย” พ่อหนูน้อยโชตะในชุดกางเกงขาสั้นอายุอานามไม่เกิน 12 ขวบชี้ตัวไข่นรกปลอมแปลงจากแผ่นดินใหญ่

คุณพ่อของพ่อหนูส่ายหัว เมื่อข้าวของอื่นนอกจากไข่ปลอมยังคงปลิวว่อน “พ่อว่า...เราน่าจะย้ายไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตอื่นกันได้แล้วล่ะ ยูโน่...”

ยาติมัส ไพรม์ที่รับรู้ถึงรังสีอาฆาตเมื่อข้าศึกรู้ตัวได้...จำต้องถอยทัพแม้ยังไม่เสียความมุ่งมั่น...

ลูกผู้ชาย ตีท้ายครัววันนี้ไม่ได้...อีกสิบปีค่อยตีก็ยังไม่สาย...

“ฮะๆๆ...แล้วผมจะกลับมา อ.สควอล่า” ชายหนุ่มเอ่ย ก่อนจะเผ่นแผล็วออกไป...ไว...กว่าที่จะเจอหมัดดับชวาลา

“สวะ!” แสนศักดิ์ตะคอกไล่ตาม “กลับมาก่อนสิวะ มาลองชิมหักเศียรทศกัณฐ์กูนี่!!!”

สควอล่ามองงบประมาณครอบครัวที่แตกดับเพราะการมาชอปปิ้งกับพี่แสนศักดิ์อย่างสุดแสนจะแปลบปลาบในหัวใจ...

“แซนซัส...” คุณเจ๊แกเอ่ยด้วยความฉุนเฉียวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนตัวสั่น “ถ้าไม่อยากมาจ่ายตลาดขนาดนั้น ก็เอากาวติดเก้าอี้แกไปเหมือนเดิมสิโว้ย~~~~!!!”

ความประทับใจในการจ่ายตลาดฉันท์สามีภรรยาครั้งแรก: ติดลบ 339%

รายนามอันตรายที่เข้าซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ได้: แซนซัส, ยามาโมโตะ ทาเคชิ

…

“ท่าทาง...นายคงไปซูเปอร์ฯนั่นไม่ได้อีกนานเลยล่ะ ยาติมัส” เบียคุรันว่า พลางใช้ส้อมหมุนเอาเส้นสปาเกตตี้ในจานเล่น

“ฮะๆๆ ก็คงเป็นอย่างนั้นล่ะ ยามคนนั้นจ้องหน้าฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเลยล่ะ” ยามาโมโตะหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะถอนหายใจ “เฮ้อ~ อีแบบนี้ก็ไปหาอ.สควอล่าที่ซูเปอร์ฯนั่นไม่ได้แล้วสิ”

“อย่างที่นายทำน่ะ ฉันเรียกว่าแค่ไปแอบมองเขามากกว่านา~” ไอ้หน้าหล่อเหน็บยิ้มๆ ก่อนจะหม่ำสปาเกตตี้อย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน แม้ว่าจะเพิ่งเจอดีด้วยฝ่ามือสาวเจ้ากับเข้าคุกถึงโรงถึงศาลมาแหมบๆ

“เออ วันนี้ไม่เห็นโกคุเดระเลยแฮะ หมอนั่นไปไหน นายรู้หรือเปล่า” ยามาโมโตะถามขึ้น ทันทีที่นึกได้ว่าไม่เห็นพ่อหนุ่มหัวปลาหมึกยอดอัจฉริยะคนที่ว่า

“เอ...ไม่รู้สิ บางที...อาจจะไปยืมหนังมาดูสำหรับคืนนี้ก็ได้มั้ง~” เบียคุรันตั้งส้อม กำลังจะส่งสปาเกตตี้อีกคำเข้าปาก แต่แล้ว...จู่ๆ แนปโปดาร์ที่ทำงานฉับไวแม้วันไร้คลื่นก็ยังเฉียบคม 169% แบบไม่ต้องติดตั้งจานดาวเทียมหรือเสาอากาศก็จับสัญญาณสับปะรดได้ ชายหนุ่มวางส้อมลง นัยน์ตาสีอเมทิสต์ทอประกายราวกับเด็กได้ของเล่น เมื่อเจ้าตัวเตรียมจะลุกจากโต๊ะเข้าหาแม่คนงาม หากแต่...

แทนที่จะเป็นฝ่ายเข้าหา...หญิงสาวกลับมายืนอยู่ที่ตรงหน้าเสียเอง พร้อมกับยื่นอะไรบางอย่างมาให้

“มุคุโร่จัง?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วน้อยๆ

“เสื้อแจ็คเก็ตของคุณ...ฉันเอามาคืนค่ะ” สาวเจ้าว่า และเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ยอมยื่นมือมารับ เธอก็จัดการยัดเยียด(?)มันใส่มือของเทพบุตรตรงหน้า ก่อนจะรีบสะบัดเดินหนีออกมาให้ไวก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้เห็นดวงหน้าของเธอที่เริ่มขึ้นสี เพียงแต่...

ไอ้เทพบุตรที่ว่า...กลับคว้าข้อมือเธอเอาไว้ก่อน “เดี๋ยวสิ มุคุโร่จัง”

มือแกร่งสัมผัสผิวเนื้อนวลนุ่มนิ่ม...และหญิงสาวก็อดใจเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนมิได้...คนที่เหมือนไอ้บ้าคนนี้เคยคว้าข้อมือเธอแบบนี้ก็หลายครั้ง...แต่ทำไมนะ...ทำไมเธอถึงเพิ่งจะรู้สึกว่า...มือที่สัมผัสผิวกายของเธอ...อุ่นเพียงไร

คิดแล้ว...ก็ให้รู้สึกใบหน้าชาวาบยิ่งกว่าเก่า

“ได้ข่าวว่าเป็นไข้นี่ หายดีแล้วเหรอ...” มืออุ่นที่ว่า...สัมผัสหน้าผากของเธอ...ทำราวกับคุ้นเคย “ตัวยังร้อนอยู่เลย แต่บางที...”

เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์ขยับรอยยิ้ม

“ใช้มือวัดอาจจะไม่รู้แน่ เดี๋ยวลองใช้หน้าผากวัดไข้ดูดีกว่าไหม ♥”

คนยิ้มทะเล้นขยับใบหน้าหล่อคมเข้ามาใกล้...ขณะที่หญิงสาวใจเต้นเป็นระส่ำ ยามาโมโตะ ทาเคชิกำลังนั่งนับเวลาเป็นวินาทีก่อนที่ไอ้เพื่อนซี้นีโอรันจะถูกแม่สาวสับปะรดสีตบอีกฉาด แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะผิดคาด...

“เสื้อน่ะ...ฉันซักให้เรียบร้อยแล้วนะคะ” สาวเจ้าเอ่ยเสียงเรียบนิ่งทั้งที่ดวงหน้ายังคงนวลระเรื่อ หญิงสาวดันตัวผละออกจากอีกฝ่ายและเดินจากไปนิ่มๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“...วันนี้...ท่าทางจะเป็นวันดีของนาย แต่วันซวยของฉันแฮะ” ยามาโมโตะเอ่ย เมื่อสะโพกกลมกลึงกับรากสับปะรดที่ยาวคลอเคลียบั้นท้ายสวยได้รูปสะบัดส่ายอย่างชวนมองนั้นหายลับไปจากสายตา พร้อมกับเสียงกึกๆที่เงียบไปของส้นเข็ม

นัยน์ตาสีอเมทิสต์คมกริบเป็นประกายพราวระริก เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์แย้มรอยยิ้มอย่างพึงใจ เมื่อเห็นกระดาษสีสับปะรดน่ารักใบเล็กๆที่แซมเอาไว้ในเสื้อแจ็คเก็ตที่พับมาให้อย่างเรียบร้อย

‘ขอบคุณสำหรับเสื้อแจ็คเก็ตนะคะ’

คนกำลังอารมณ์ดีหยิบกระดาษน้อยน่ารักขึ้นมาแตะริมฝีปาก “มุคุโร่จังเนี่ย~ น่ารักจริงๆเลยน้า~~ ♥”

ขณะที่สาวๆผู้เพ้อฝันแถวนั้นส่งเสียงกรี๊ดอยู่ในฉากหลัง “กรี๊ดดดด~~ คุณเบียคุรัน วัดไข้ให้ฉันบ้างสิคะ~~~”

…

โกคุเดระ ฮายาโตะกำลังอารมณ์เสีย...แต่...อา...คิดดูอีกที...มีเมื่อไหร่ที่เขาดูอารมณ์ดีบ้างล่ะ...?

“ฉันจะยืมหนังเรื่องนี้ หล่อนน่ะ มาทีหลัง ก็ไปเอาเรื่องอื่นสิ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มขู่ มือแกร่งยึดซองเปล่าปก VCD ที่ว่าเอาไว้แน่น

“แต่ฮารุเห็นก่อนนี่คะ! คุณน่ะ ไม่รู้จักคำว่าเลดี้เฟิร์สบ้างเลยรึไงคะเนี่ย~!!!” แต่ดูเหมือนสาวเจ้าเองก็ไม่มีทีท่าจะลดราวาศอกลงง่ายๆ มือเรียวเล็กยังคงพยายามดึงปก VCD ที่ว่านั่นกลับ

“เฮอะ! ถ้าเป็นเลดี้จริงก็ว่าไปอย่าง ม้าดีดกะโหลกอย่างเธอน่ะ เขาไม่เรียกว่าเลดี้หรอกเฟร้ย~~!!!” โกคุเดระแยกเขี้ยวแง่ง เห็นหนังน่าสนใจแบบนี้ทั้งที ไอ้เจ้าของร้านจอมขูดรีดมันก็ดันบอกว่ามีก๊อปปี้เหลือแค่แผ่นเดียว เพราะใครก็ไม่รู้ที่ชื่ออิริเอะ โชอิจิมันมายืมอีกแผ่นที่เหลือไปซะก่อนน่ะสิ แล้วมีอย่างที่ไหนไอ้คนที่บอกว่าเป็นเลดี้มันจะมายืมหนังผีฆาตกรรมสยองโรคจิตแบบนี้ไปดูได้

“มันจะมากไปแล้วนะคะ!!!” แม่สาวผมบ๊อบขึ้นเสียง “ฮารุจะไม่ยอมยก VCD แผ่นนี้ให้คุณเด็ดขาด!!!”

“ฉันก็ไม่ให้หล่อนเหมือนกันเฟร้ย~~~!!!”

1…2…ฮึ่ย...
1…2…ฮึ่ย...

สองหนุ่มสาวยื้อยุดซองเปล่ากันไม่เลิก จนในที่สุด...

แควก~~!!!

“ฮาฮิ!!!”

“ตะไลล่ะ!!!”

เสียงขาดของซองกระดาษปรินท์ที่ว่า...ก็ดังไปถึงหูเจ้าของร้านจอมขูดรีด...ไอ้คนคลุมหน้าชุดเหมือน Organization XIII ณ Kingdom Hearts แต่เสียงสุดแสนจะเด็กทารกเดินเทิ่งๆเข้ามา

“จ่ายค่าเสียหายมา 100 ล้าน!!!”

โกคุเดระ ฮายาโตะ กับ มิอุระ ฮารุ มองหน้ากัน

เป็นครั้งแรกที่สองคนที่ยื้ดยุดซองกระดาษกันมาเป็นชั่วโมงคิดเหมือนกันเป็นครั้งแรก...

อยู่ทำไม...โกยสิครับ เพ่~~!!!

…

7:11 PM วันนั้น...

แชทรูมมหาวิทยาลัย ห้องคุณสุภาพบุรุษ...

Megane_Potter51 has signed in!
Moska87Lollipop has signed in!

Moska87Lollipop: ไง โชอิจิ
Megane_Potter51: หวัดดี สปาน่า
Moska87Lollipop: ฟิกเกอร์ของนายตอนนี้เป็นไง
Megane_Potter51: อือ ยังซ่อมต่อไม่เสร็จเลย ช่วงนี้งานเยอะมาก *ปวดท้อง*
Moska87Lollipop: …ฉันเตือนนายแล้วว่าให้กินข้าวให้เป็นเวลา
Megane_Potter51: ......สปาน่า ฉันยืมหนังมาดูล่ะ
Moska87Loliipop: ขนาดนายดูหนังได้ แปลว่าคงเครียดจริงๆสินะ แล้วเป็นไง หนังสนุกไหมล่ะ
Megane_Potter51: อืม ก็สนุกดี ไว้ฉันจะเอาไปให้นายดูละกัน ชื่อเรื่อง ช้อนมรณะ :: สุดยอดหนังไล่ล่าฆาตกรรม ดูแล้ว...หายเครียดเลยล่ะ
Moska87Lollipop: …ชื่อแนวได้อีกแฮะ มันเป็นหนังญี่ปุ่นหรือเปล่าล่ะ
Megane_Potter51: มันมีคำสาปเป็นตัวคาตาคานะน่ะ
Moska87Lollipop: ชักสนใจแล้วสิ เดี๋ยวฉันลงไปเอาที่ห้องนายเลยได้ไหม
Moska87Lollipop: .....โชอิจิ?   
Moska87Lollipop: โชอิจิ ยังอยู่รึเปล่า...?
Moska87Lollipop: ………………

Moska87Lollipop has signed out!
 
…

7:20 PM วันนั้น...

อิริเอะ โชอิจิ กำลังนั่งเล่นแชทรูมมหาวิทยาลัยเฉกเดียวกับหนุ่มนักศึกษาวัยเฟรชชี่ทั่วไป เขากำลังบอกกล่าวเรื่องราวของหนังสยองสุดโสภาเรื่องหนึ่งที่ทำให้เขาหายปวดกระเพาะไปได้พักหนึ่ง หากแต่...

แกร่ก...แกร่ก...

เสียงอะไรบางอย่างที่ข้างนอกหน้าต่างด้านล่าง ทำให้เขาเฉลียวเอะใจ ชายหนุ่มลุกขึ้นจากหน้าคอม ประสบการณ์สยองเรื่องผีเหียกตกตึกคราวที่แล้วยังสร้างความประหวั่นในใจเขามิจางหาย  หากแต่...ความสงสัยไปเปิดดูให้รู้แน่กลับมีมากกว่า...

โชอิจิเลื่อนหน้าต่างเปิดออก...

และเขาก็เห็น…!!!

ชายร่างใหญ่ในชุดสีดำกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ตรงประตูหนีไฟของหอชายด้านล่าง!!!

ข...ขโมย!!!

คิดได้ดังนั้น โชอิจิไม่รอช้า...เจ้าตัวหยิบโทรศัพท์กำลังจะโทรแจ้งตำรวจหรืออย่างน้อยก็โทรเบอร์ภายในแจ้งอ.โคโรเนลโล่ผู้คุมหอ หากแต่...

เจ้าชายร่างยักษ์ในชุดคลุมที่ว่ามันกลับรู้ตัวและเงยหน้าขึ้น!!!

ใบหน้าโบ๊ะสีพลาสเตอร์ราคาถูกจนขาวซีดไปทั้งหนวดดุก กับริมฝีปากและเบ้าตาที่แต่งแต้มจนดำสนิทเงยขึ้นสบกับเขาในแสงสลัวของไฟฉาย และ...ที่อยู่ในมือของมันนั่น!!!

โชอิจิร้องเสียงหลง ก่อนจะล้มลงด้วยความตกใจปานสิ้นสติ!!!

ช...ช...ช...ช้อน~~~~~~!!!

มันคือ...ช้อน! ช้อนมรณะ! มันคือปีศาจที่ไล่เอาช้อนทุบจนกว่าเหยื่อจะตายนั่นเอง!!!

มันมีจริงหรือนี่ ม่ายน้า~~~~~~~!!! มหา(บรร)ลัยนี้มันอะไรก๊าน~~~~~~~~~~!!!

โชอิจิกรีดร้องด้วยความหวาดหวั่น จนไม่ทันได้ฟังเสียงที่พึมพำมาจากไอ้ปีศาจใต้หน้าต่างข้างล่างหนึ่งชั้นลงไป...

“อ.แซนซัส ถ้าผมจัดการเคาะเจ้าเด็กยามาโมโตะนั่นจนฟันหลุดแล้ว...ได้โปรด...ชมผมอีกครั้งนะครับ”

อีนังยามแสงระวีนั่นเอง!!!

ณ เวลาเดียวกันขณะนั้น...

ยาติมัส ไพรม์กำลังอาบน้ำฝักบัวพร้อมฮัมเพลงอย่างมีความสุขโดยหาได้หวาดระแวงภัย เพียงเพราะ...

ปังๆๆๆๆ!!!

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น...ยามแสงระวีแต่งหน้าผี...ก็ถูกโจมตีด้วยกระสุนยางของอ.โคโรเนลโล่นอนหงายเก๋งหมดสติไปจนถึงเช้าเช่นกัน...

“กระผม ร้อยเอกโคโรเนลโล่ ล้มข้าศึกได้อีกครั้งแล้วเว้ยเฮ้ย!!!”


TBC


ตอนแถมพิเศษ #2


“เฮ้~ เบียคุรัน” ยามาโมโตะเอ่ยขึ้น ในวันบ่ายของวันสดใสวันหนึ่ง  

“หือม์?” คนกำลังนอนกินมาร์ชเมลโล่สบายใจเฉิบบนโซฟาตัวนุ่มส่งเสียงบอกว่ากำลังฟัง

“นายเคยสงสัยไหมว่า...โกคุเดระเก็บกระดานพวกนั้นเอาไว้ที่ไหน”

กระดานไวท์บอร์ดที่แม้ว่าจะพับได้แต่ยังไงก็ใหญ่เกินกว่าจะเก็บเอาไว้กับตัวได้ตลอดเวลา แถมเวลาโกคุเดระเลือดขึ้นหน้าทุบกระดานหักยังมีหยิบมาได้เรื่อยๆไม่มีหมด...ยามาโมโตะนึกสงสัยเหลือเกินว่า...แท้จริงแล้วในห้องของโกคุเดระจะมีโรงงานนรกสำหรับทำกระดานซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าหรือไม่ก็ในหีบใบใดใบหนึ่ง...

เวลาแน่ใจว่าโกคุเดระ...ไม่อยู่ในห้อง ยามาโมโตะมักจะแอบเนียนลอบเข้าห้องไอ้เพื่อนรักเพื่อพยายามค้นหาที่เก็บกระดานมหัศจรรย์ที่ว่า แต่...ไม่ว่าจะหายังไง...ก็หาไม่เคยเจอ...

“วันนี้โกคุเดระคุงออกไปข้างนอกนี่...จะไปหาดูกันไหมล่ะ” เบียคุรันเสนอ

และแล้ว...และแล้ว...10 นาทีต่อมา...
 
ยาติมัส ไพรม์ก็ทำการสืบค้นห้องของโกคุเอมอนในทุกๆที่ที่คิดว่าจะเป็นที่ซุกซ่อนกระดานวิเศษได้ แต่ไม่ว่าจะค้นหายังไง...รื้อจนห้องมันกระจุยกระจายแค่ไหน...เขาก็หามันไม่พบ...

“…ยาติมัส” เสียงเจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์เอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดีขณะที่เจ้าไพรม์เพื่อนยากดูเหมือนจะเริ่มแอบ (แค่แอบ) สิ้นหวัง “นายหมายถึงไอ้กระดานนี่ใช่ไหม~ ♥” ไอ้หล่อยิ้มหน้าระรื่น พลางชูกระดานไวท์บอร์ดที่ว่าให้เพื่อนซี้ดู

“ฮะๆๆ ใช่ๆ เจ้านี่แหละ นีโอรัน ทำไมฉันถึงหาไม่เคยเจอเลยนะ” ยาติมัสว่า ก่อนจะขยับเข้าไปตรวจสอบเจ้ากระดานปริศนาที่ว่าใกล้ๆ ก่อนจะเคาะเบาๆ

“…มันไม่มีเสียงกรีดร้องล่ะ นีโอรัน”

เบียคุรันหัวเราะ “หึหึ งั้น...มาลองวาดอะไรกันดูหน่อยไหม” เจ้าตัวว่าพลางเอื้อมมือคว้าปากกาเมจิกส่งให้เพื่อน

“ฮะๆๆ นายให้ฉันวาดเหรอ”

“ก็...” ไอ้คนส่งปากกาให้ยิงฟันยิ้มหวาน “ถ้ามันร้องขึ้นมาจริงๆ นายจะได้รู้ไง”

“ฮะๆๆ เอางั้นเลยนะ” ยาติมัสหัวเราะบ้าง ก่อนจะเริ่มขีดๆเขียนๆลงบนกระดาน...

15 นาทีผ่านไป...

“ยาติมัส...” เบียคุรันเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นภาพที่ยาติมัส ไพรม์วาดเหมือนๆกันบนกระดานมาตลอด 15 นาทีที่ผ่าน “ถ้านายอ่อนวิชา Drawing ขนาดนั้น นายก็น่าจะบอกฉันแต่แรกสิ ฉันไม่ว่าอะไรหรอกนะ”

“ฮะๆๆ เห็นแบบนี้ ฉันก็ได้ Drawing B+ นะจะบอกให้ แต่ไอ้กระดานนี่น่ะสิ...” ยามาโมโตะหรี่ตาลง เคาะมันแรงกว่าที่เคยเคาะเล็กน้อย...แม้จะไม่มีเสียงกรีดร้อง แต่มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ “ไม่ว่าจะวาดอะไร มันก็...”

ชายหนุ่มไม่เอ่ยอะไรอีก หากแต่ส่งปากกาเมจิกให้เบียคุรัน

15 นาทีผ่านไป...

“ไอ้กระดานนี่...” สองหนุ่มจ้องมองกระดานนรกด้วยหยาดเหงื่อที่เริ่มซึมตก...มันช่างเป็นกระดานที่น่ากลัวเหลือเกิน...เพราะ...ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามวาดอะไรหรือว่าเขียนบอกรักมุคุโร่จังกับอ.สควอล่าหรือเขียนนินทาเจ้าของกระดานที่ว่าแค่ไหน...ภาพเดียวที่ออกมาจากปลายปากกาพวกเขาบนกระดานมหัศจรรย์ของโกคุเอมอนนั่น...ก็มีแต่เพียง...

“โกวะเดระ” เบียคุรันตีหน้าหล่อเครียด “ไม่ว่าจะเขียนหรือวาดอะไรลงไปมันก็ออกมาเป็นโกวะเดระ”

“ไอ้กระดานนี่...” ยามาโมโตะถึงกับเหงื่อตกหน้าซีด “มันมีคำสาปโกวะเดระอยู่หรือเนี่ย...”

แต่ทุกครั้งที่พวกเขาเห็นโกคุเดระเขียนอะไรลงไปในกระดาน...มันก็ไม่เห็นจะออกมาเป็นโกวะเดระเลยสักครั้ง...

“อา...นี่เป็น...สุดยอดปริศนาจริงๆ”

สองหนุ่มเอ่ยพร้อมกันอย่างสุดท้ายต้องยอมปล่อยวางและจำนน

 
ตอนแถมพิเศษ #2
จบ


ก็...ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ล่วงหน้าอีกเช่นเคยนะคะ ♥

ส่วนมุขหนังช้อนมรณะที่ว่านั่น...ใครไม่เกทสามารถกลับไปเปิดดูที่เอนทรี่นี้ได้ค่ะ XP