][ hiyuura | v. tea time ][

เฮฮาปาจิงโกะกันมาหลายตอน มาเปลี่ยนเป็นบทอะไรซีเครียดๆ (จริงอ่ะ?) กันเถอะค่ะ อุฮิ~ ♥

สำหรับตอนนี้ขอแบ่งเป็นตอนย่อย 6.1, 6.2, 6.3,... อะไรแบบนี้นะคะ เพราะว่าจริงๆแล้วควรจะเป็นตอนเดียวกัน แต่ตัดเพราะว่าเหมือนยิ่งเขียนยิ่งยาว แหะๆ ^^;;

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Welcome to Ordinary Life
Pairing: 10069, XS
Rating: PG-15 (อ่านไม่ผิดหรอก...เชื่อสิ)
Warning: AU, crack, het, genderswitch

Previous Chapter: | Chapter 1 | Chapter 2 | Chapter 3 | Chapter 4 | Chapter 5 |

คำเตือนสำหรับบุคคลทั่วไป: สำหรับคนที่เคยชินกับภาพพจน์สุดหล่อเลว เทวดาเปื้อนเลือด พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ อภิมหาบุรุษเสะราชา เสี่ยขรา~ สุดยอดความ SM โหด โฉด แหล โฮสต์ หื่น ฯลฯ ของคุณเบียคุรัน กรุณาทำใจก่อนอ่าน เพราะฟิกนี้เสะที่ท่านจะพบคือไอ้หล่อไร้สาระธรรมดาๆ(ที่ไม่ธรรมดา)คนหนึ่ง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

หากสามารถสร้างโลกใบใหม่ที่สมบูรณ์พร้อมขึ้นมาได้ด้วยสองมือนี้...หากอนาคตของโลกทั้งใบสามารถกำหนดได้ด้วยเพียงวจีถ้อย...อนาคตที่ผู้ประทับบนบัลลังก์ของพระเจ้าจักสรรสร้าง...คือสิ่งใด...คืออนาคตที่มีเขาผู้เป็นพระเจ้าเป็นผู้ปกครอง...เป็นเจ้าของ...ทุกสรรพสิ่ง...คือโลกที่เขาผู้เป็นพระเจ้ามีอำนาจสามารถชี้เป็นชี้ตายและบดขยี้ทำลายสิ่งที่ไร้ความพิศวาสให้พินาศมลายสิ้นเป็นผุยผง...?

...หรือว่าคือโลก...ที่มีอนาคต...เพียงหนึ่งเดียว...

แม้นว่าในโลกาทุกใบนั้น...คำสรรเสริญนับหมื่นนับพัน...กลับค่อยๆสิ้นความหมายไป...


Welcome to Ordinary Life
สวัสดี ชีวีปุถุชน 6.1


“รายการที่สั่งได้แล้วค่ะ...” หญิงสาวผิวดำคล้ำเข้มเจ้าของเรือนผมสีชมพูแปลกตาเอ่ย ก่อนจะรับของมาจากหญิงสาวหน้าตาเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน “มี...ดับเบิลแมคฟิชสองที่ ซามูไรเบอร์เกอร์สามที่ ดับเบิลบิ๊กแมคหนึ่งที่ แมคไก่หนึ่งที่ นักเก็ตสิบชิ้นหนึ่งกล่อง เฟรนช์ฟรายส์เล็ก พายสับปะรด แล้วก็โค้กใหญ่สามแก้วนะคะ” คุณเจ๊ดำชีร่ายรายการอย่างถี่ถ้วนไม่ผิดเพี้ยน ก่อนจะส่งของให้กับชายหนุ่มที่ยืนรออาหารหน้าระรื่นหลังจากโชว์ใบเสร็จ

(ยูระ: หมายเหตุ รายการ McDonald ที่อเมริกาไม่เหมือนรายการที่บ้านเรานะคะ แต่ยูระเขียนเป็นรายการแบบบ้านเราเพื่อให้ได้อรรถรสมากขึ้น ^^;; )

ไม่นานนัก...บนถนนเส้นหนึ่ง ณ แดนแฮมเบอร์เกอร์ในวันสุดสัปดาห์...ก็ปรากฎร่างของสามหนุ่มกลุ่มสามช่าเดินโต๋เต๋หิ้วถุงแมคกันคนละถุง เดินไปกินไปกันอย่างสบายอารมณ์

“ฮะๆๆ...แค่อยากกินแมคแค่นี้ ไม่เห็นต้องเดินมาเลย สั่งให้ไปส่งที่หอก็ได้ไม่ใช่เหรอ” ยามาโมโตะ ทาเคชิ สมญาไซเบอร์ยาติมัส ไพรม์เอ่ยทักขึ้นราวกับนึกได้ หลังเห็นเบอร์ส่ง delivery ที่ข้างถุง

“ก็ฉันอยากเปลี่ยนบรรยากาศนี่ อุดอู้อยู่แต่ในห้องน่าเบื่อจะตาย~” เบียคุรัน ไม่บอกนามสกุลเพราะบอกไปไม่ว่าจะสาวรุ่นหรือป้าแก่อาจจะอยากเปลี่ยนมาใช้ (อนึ่ง...เจ้าตัวเห็นว่าจะเปิดเผยให้รู้ได้เฉพาะแม่สาวสับปะรดสีที่หมายมั่นปั้นมือว่าจะได้แต่งงานเอาแพทย์มาเป็นภรรยาได้สักวัน) สมญาไซเบอร์นีโอรัน ว่าพลางกัดดับเบิลบิ๊กแมคคำใหญ่แบบไม่เกรงใจชาวบ้าน แถมกินไปยังมิวายฮัมเพลงเบาๆ ดูสุดแสนจะอารมณ์ดีเสียเหลือเกิน

“เฮอะ...จริงๆแค่ไม่อยากจะนั่งดูหนังช้อนมรณะกับเจ้าสปาน่านั่นก็บอกมาเหอะ” โกคุเดระ ฮายาโตะ สมญาไซเบอร์โกคุเอมอน เอ่ยทั้งยังเคี้ยวเฟรนช์ฟรายส์ตุ้ยๆอยู่ในปาก ดูวิธีกัดแท่งมันฝรั่งทอดโรยเกลือน่ารับประทานของพ่อหนุ่มมะเร็งแล้วก็ให้เห็นกันชัดๆว่ากำลังแอบแค้นเคืองอะไรบางอย่าง...

แหงละสิ...ก็ไอ้หนังที่สปาน่านั่งดูนั่น...มันเป็นเรื่องที่แย่งกันกับแม่สาว ‘ม้าดีดกะโหลก’ ผมบ๊อบแทบตายนิหว่า...

“เอาน่าๆ ไว้ถ้านายอยากดูจริงๆ ก็ขอยืมต่อสปาน่าก็ได้นี่นา โกคุเดระ” ยามาโมโตะเอ่ยอย่างรู้ทัน ก่อนจะดูดโค้กจัมโบ้ชื่นใจเสียอึกใหญ่ “ว่าแต่...เบียคุรัน บัมเบิลบีนายไปไหนซะล่ะ”

คนโดนถามถึงรถคันโปรดเพราะต้องมาเดินเท้าเปล่าหันมายิ้ม “บัมเบิลบีอาการไม่ค่อยดี สงสัยจะไม่สบาย ฉันยังว่าจะให้สปาน่าช่วยดูอาการให้อยู่เลยน่ะ”

“จริงด้วย หมอนั่นเป็นอัจฉริยะด้านหุ่น ไม่สบายยังไงก็รักษาได้นี่นะ ฮะๆๆ” ไอ้หนุ่มเนียนยาติมัสบ้าทรานสฟอร์มเมอร์สยังอุตส่าห์นึกเชื่อเออออห่อหมก

แต่ดูเหมือนว่าโกคุเดระกำลังง่วนอยู่กับการเคี้ยวเฟรนช์ฟรายส์จนไม่ได้สนใจพอจะเอ่ยขัด

“จริงสิ โกคุเดระ” ยาติมัสยังมิวายหาทางเรียกรีแอคชั่น “นายคิดว่าช้อนมันฆ่าคนได้จริงๆรึเปล่า”

“อะไรกัน~ ยาติมัส นี่นาย...เชื่อด้วยเหรอ โอ๊ะ...แต่จะว่าไป...ในเกมโปเกมอนมันก็มีตัวยุงเกร่าที่ถือช้อนยิงพลังจิตได้ด้วยล่ะ~” แต่เป็นเสียงของไอ้คนหล่อกระชากใจแต่โคตรไร้สาระที่ตอบมาแทน

“ฮะๆๆ ไอ้ตัวยุงเกร่าที่มันกลายร่างเป็นฟูดินแล้วเพิ่มช้อนจากหนึ่งเป็นสองอันน่ะเหรอ เอ๊ะ แต่มันชื่อฟูดินรึเปล่านะ...ฟูดิน...ฟูดิง...ไม่สิ...”

“พุดดิ้ง ♥” เบียคุรันช่วยจบประโยคให้อย่างมีสาระ(?)ยิ่งกว่า มือแกร่งควานหาเอาพายสับปะรดในถุง “แต่ยังไงก็อร่อยสู้มาร์ชเมลโล่สอดไส้สับปะรดไม่ได้หรอกนะ” 

“แต่มาร์ชเมลโล่สอดไส้สับปะรดมันยิงเลเซอร์แบบช้อนไม่ได้นี่นา”

เบียคุรันกำลังจะสวนคำเจ้ายาติมัสว่าด้วยทฤษฎีโลกคู่ขนานประสานเบียคุรั่วบีม แต่ทว่า...

“ไอ้พวกบ้าเอ๊ย~~~!!!” รีแอคชั่นที่ทุกคนรอคอยก็ลอยมาจากโกคุเดระ ฮายาโตะ ไอ้หนุ่มมะเร็งโยนถุงเฟรนช์ฟรายส์เปล่าลงในถังขยะใกล้ๆ มือหนึ่งยังถือเฟรนช์ฟรายส์ชิ้นสุดท้ายเอาไว้ราวกับมันเป็นชิ้นมะเร็งแสนล้ำค่า “ช้อนมันใช้ฆ่าคนได้จริงๆที่ไหนกันห๊ะ! ต่อให้ทุบให้คนทุบมันหมดแรงตายก็ยังได้แค่ฟกช้ำเท่านั้นแหละเฟร้ย~~!!!”

“เพราะฉะนั้น...โกคุเอมอนคุงก็ควรจะทดสอบด้วยการลองเอาเฟรนช์ฟรายส์ชิ้นสุดท้ายนั่นทุบฟันยาติมัสดูนะ” คนอารมณ์ดีเพราะสาวที่ชอบเอาแจ็คแก็ตมาคืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ส่วนไอ้ยาติมัสที่ว่าก็ยิงฟันยิ้ม แล้วทำท่าเหมือนจะอ้าปากรอกินเฟรนช์ฟรายส์ชิ้นสุดท้ายของเพื่อนอยู่รำไร

“…ถ้าแกอยากกินขนาดนั้น...” แต่ดูเหมือนคนจุดเดือดต่ำจะไม่ยอมเล่นด้วย “ก็สั่งแต่แรกสิฟระ~~!!!”

โกคุเดระฉุนขาด

ฟ้าว~~~~~~

เฟรนช์ฟรายส์ชิ้นสุดท้ายถูกเจ้าตัวโยนโปรเจ็คไทล์ออกไป...และหากยาติมัสมันบ้าพอ...พี่แกก็คงจะวิ่งตามไปพยายามอ้าปากรับเอาเฟรนช์ฟรายส์ชิ้นสุดท้ายนั้น...และช่วยพวกเขาให้พ้นดาวเคราะห์ที่กำลังจะโคจรเข้ามานี้ไป

น่าเสียดายเหลือเกินที่เฟรนช์ฟรายส์ไม่ใช่อ.สควอล่า

และเพราะมันมิใช่อ.สควอล่า...เจ้ามันฝรั่งทอดโรยเกลือที่โดนลมนานจนเริ่มเหี่ยวหมดกรอบชิ้นนั้นมันจึงไม่สามารถใช้ท่าอันแสนดี...ถีบ...ถอง...ให้คนที่ขวางหน้ามันล้ม หรือพลิกตัวกลับไม่ให้ไปโดนใครได้ ด้วยเหตุนั้น...แทนที่ตะเพียนแฝงตอหรือจระเข้ฟาดหาง...มันไม่ออกแม้แต่จะท่านางมณโฑนั่งแท่น...หากแต่เจ้าเฟรนช์ฟรายส์เลอะซอสมะเขือเทศของโกคุเอมอนชิ้นนั้น...มันกลับลอยหวือ...ไปร่วงแปะอยู่บนเรือนผมลอนสลวยผูกครึ่งทรงเลโกลัส กรีนลีฟของใครบางคนพอดิบพอดี 

แปะ...

“เอ่อ...” ชายหนุ่มหนวดหรอมแหรมชวนให้อารมณ์ลุงสุดแสนจะโอจี้มองเฟรนช์ฟรายส์เจ้ากรรมชิ้นนั้นด้วยความหวาดผวา ด้วยเจ้าตัวรู้ว่า...หัวหน้าของเขารักเรือนผมสุดพลิ้วสลวยชวนไปเป็นนาย(?)แบบแฟซ่าเสียเหลือเกิน

“ฟ...เฟรนช์ฟรายส์!!! ม...มีเฟรนช์ฟรายส์ลอยมาตกใส่ผมของคิเคียวล่ะ!!!” สิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถระบุเพศได้ หากแต่มีทีท่าคล้ายชัคกี้แต่ขี้หงออุ้มตุ๊กตาประกาศความน่าสยดสยองของสถานการณ์ออกมาด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะเอ็กไซต์

“…” มือใหญ่แต่นุ่มนิ่มขยับ...ก่อนปลายนิ้วยาวจะคีบเอามันฝรั่งทอดเลอะซอสมะเขือหนึ่งชิ้นที่ว่าขึ้นมา นัยน์ตาสีแมกไม้ใต้อายแชโดว์สีเขียวเข้มเหลือบมองเจ้าสิ่งแปลกปลอมที่ว่าอย่างชิงชังรังเกียจและเดียดฉันท์

“อะฮร้า~ เฟรนช์ฟรายส์นี่...เป็นของพวกนายสินะ” บุรุษกระเทยเหยียดรอยยิ้มที่ไร้มิตรจิตชอบกล เมื่อเห็นไอ้หนุ่มสามคนที่ยังถือถุงบอกยี่ห้อ McDonald ตัวหลักฐานคาตา

“ฮะๆๆ ท่าทาง...โปรเจ็คไทล์ของนายจะแม่นไม่แพ้อ.แซนซัสนะเนี่ย โกคุเดระ ฮ่าๆๆ” ยามาโมโตะยังหัวเราะได้เหมือนทองไม่รู้ร้อน

“อ๊ะ พวกนาย...” เบียคุรันเอ่ยขึ้น ทันทีที่เห็นหน้าค่าตาของคนที่ถูกเฟรนช์ฟรายส์ของโกคุเอมอนจู่โจม “ในอีกโลกหนึ่ง พวกนายเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ของฉันนี่”

“ล...ล...ล...ลูกน้อง! คิเคียว! ซาคุโร่! ไอ้หมอนั่นมันบอกว่าพวกเราแก๊งบุปผาอาลัยเป็นล...ล...ล...ลูกน้องของมันล่ะ!!!”  เดซี่เอ่ยเสียงสั่น พูดจบปากยังพะงาบๆราวกับเทปยังเล่นไม่จบ

“เฮ้ย...พูดอะไรให้มันรู้เรื่องนะเฟร้ย ไอ้หนู” ซาคุโร่ ไอ้หนุ่มมาดลุงตบหัวเดซี่เบาๆ ก่อนจะก้าวออกมาข้างหน้า ขยับคอด้วยทีท่าสุดจะนักเลงดูพร้อมแล้วที่จะควงกำปั้นแทนอะฮร้าผู้หัวหน้า “ไอ้สองหงอกหนึ่งโบเคะนี่ ไม่รู้รึไงแก๊งบุปผาอาลัยของเราใหญ่คับซอยแค่ไหน”

ก็แหงละ...เพราะถ้าให้คิเคียวโมโหขึ้นมา...ความน่าสะพรึงกลัวแสนสยดสยองจะไม่ทำให้บรรลัยแค่บุคคลภายนอก...แต่มันรวมถึงน้ำมันมวย...บราดูมดูม... กระโปรงมาริลีน...ท่าโยคะ...และอะไรอีกหลายๆอย่างที่ไม่อาจพูดได้ในฟิกเรทต่ำนี้ที่จะมาเยือนพวกเขาบุคคลภายในด้วย

หากแต่...คนบ้านั้น...มีหลายจำพวก...

ไม่ว่าจะเป็น...

“ฮะๆๆ เจอคนพูดตรงอีกแล้วแฮะ” โบเคะอภิมหาเนียนรักเมียชาวบ้าน

“แกว่าใครหงอกฟระ พูดให้มันดีๆนะเฟร้ย ไอ้ลุงขนแดง!!!” ไอ้หนุ่มมะเร็งแบกกระดานขี้โมโห

“ใช่ ถึงจะหงอก แต่โกคุเดระดุงน่ะหัวปลาหมึกนะ ฉันน่ะ เม่นต่างหาก ♥” หรือหล่อสติไม่เต็มไร้สาระระดับโลก

และคนบ้าห้าร้อยจำพวกที่ว่านั่น...

“เออ..........................เฮ้ยยย!!! ไอ้พวกบ้าาาาาาาาาา นั่นไม่ใช่ประเด็น!!!”

ก็เหมือนเพิ่งจะนึกได้ว่าเจอตอ

“อะ...อะไรของพวกนี้เนี่ย!!!” เดซี่ยังคงงงกับมุกตลกสามช่าตัวสั่น หากแต่...

ซาคุโร่ที่ห่วงสวัสดิภาพตัวเองกลับรู้ดีกว่า หนุ่มมาดลุงก้าวเข้าไปเตรียมอัปเปอร์คัตไอ้พวกเด็กซ่าไม่รู้จักถิ่น

แต่ตอที่ว่ามันหาได้รู้ว่าตอที่ต่อด้วยคำว่าแหลมันเนียนยิ่งกว่าและไม่เข้าใครออกใคร...

จ๊อก~

“ถ้าหิวขนาดนั้นก็กินซะนะ ซาคุโร่คุง~” นีโอรันเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เมื่อหูนรกได้ยินเสียงท้องลุงหนวดหรอมแหรมร้อง ไอ้หล่อยัดเยียดถุงแมคที่หิ้วมาใส่อ้อมแขนของซาคุโร่ กลิ่นหอมของแมคนักเก็ตในถุงโชยมาเตะจมูกลุงให้ต้องเผลออ้าแขนรับแทนที่จะสวนด้วยออกหมัด กลิ่นหอมที่ว่าโชยไปจนทำให้เดซี่ถึงกับน้ำลายไหล

“ฮะๆๆ ถ้าอยากกินขนาดนั้น ฉันยกให้นายก็ได้” ยาติมัสสวมบทนักบุญ วางถุงของตัวเองลงในมือเดซี่

มีเพียงโกคุเดระที่ดูเหมือนยังถลกแขนเสื้อแยกเขี้ยวแง่งราวกับเจ้าปลาหมึกหวงเฟรนช์ฟรายส์ (แม้ว่าเฟรนช์ฟรายส์ที่ว่าจะหมดไปแล้วก็ตาม) หากแต่...ไม่! ไม่ต้องรอนาน ไอ้หนุ่มใจบุญสติไม่เต็มทั้งสองก็ลันล้าเข้ามาหิ้วแขนโกคุเอมอน ก่อนจะพร้อมใจกันฉุดกระชากลากถูไอ้คนอยากมีเรื่องไป แต่ไอ้คนอยากมีเรื่องที่ว่าก็ยังมิวาย...

ฟ้าว~~~

ชูนิ้วกลางให้ก่อนจาก

“............” ซาคุโร่เงียบ

“.....................” เดซี่เงียบด้วย

“ซาคุโร่” ก่อนเสียงทุ้มนุ่มจะลอยมา พร้อมกับสายตากระเทยชวนจั๊กจี้ ลุงหนวดหรอมแหรมสะดุ้งโหยง ก่อนจะค่อยๆหันไป

“จ...จ๋า~~!!!” และลุงทับทิม...ก็ต้องสะดุ้งกับภาพที่เห็น...

บนใบหน้าของคิเคียว หัวหน้าแก๊งรีดไถปากซอยหกบุปผาปรากฏรอยยิ้มแห่งสุดยอดกระเทยโฉดแห่งยุค

“อะฮร้า~ หยามกันแบบนี้...” นิ้วยาวจีบบรรจงเอาเฟรนช์ฟรายส์เจ้ากรรมนั้นเข้าปาก “แล้วพวกมันจะรู้” กัดจนชิ้นเฟรนช์ฟรายส์ที่น่าสงสารนั้นขาด...เละไม่มีชิ้นดี

“...แมคไก่น่ะ ของฉันนะ”

…

“พี่มุคุโร่” ซาวาดะ สึนะโยชิค่อยๆโผล่หน้าเข้าไปในห้องตรวจคนไข้ “ว่างรึเปล่าครับ”

โรคุโด มุคุโร่เงยหน้าขึ้นจากฟิล์ม X-ray คนไข้ ก่อนจะยิ้มน้อยๆ “วันนี้ออกกะแล้วล่ะ มาซะเย็นเชียว เป็นอะไรรึเปล่า สึนะคุง”

สึนะยิ้มแห้งๆ เมื่อคำถามของพี่สาวคนสวยตรงหน้าเป็นคำว่า ‘เป็นอะไร’ แทนที่จะเป็น ‘มีอะไร’ อย่างที่คนทั่วไปพึงจะถามกัน แต่ก็นั่นแหละ...คนซุ่มซ่ามอย่างเขาคงจะพูดอะไรมากไม่ได้ แต่ที่เขามาวันนี้ไม่ได้มาเพื่อทำแผล...

“เปล่าหรอกครับ เอ่อ...” เด็กหนุ่มละล้าละลังเล็กน้อย ก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในห้อง “เมื่อวันก่อน...ที่พี่ทำแผลฟรีให้ผม...”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ เรามันคนกันเอง” สาวเจ้าเลื่อนเก้าอี้ให้เด็กหนุ่มนั่ง “แล้วก็...ไม่ต้องห่วง พี่ยังไม่เอามีดกระซวกคนแถวนี้หรอก” สาวเจ้าเสริมทีหลังราวกับนึกได้

สึนะแอบผงะถอยไปข้างหลัง เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีสยองที่สาวเจ้ามักจะแผ่ออกมาเวลาเอ่ยถึงมีดหมอ ไอ้ท่วงทีที่มือเล็กเรียวนั่นแตะลงที่ปลายคางสวยเวลาคุณเธอหัวเราะคิก...แทนที่จะดูน่ารักสมกับใบหน้านวลสวย สำหรับสึนะ เขาคิดว่ามันน่ากลัวแปลกๆ...

โดยเฉพาะเสียงหัวเราะที่บางทีฟังคล้าย ‘คึหึหึ’ นั่น...

“ค...ครับ” เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายเอื๊อก “แต่...ถึงจะบอกว่าไม่คิดเงิน ผมก็ยังเกรงใจพี่มุคุโร่อยู่ดี” สึนะว่า ก่อนจะหยิบเอาถุงเล็กๆออกมา

“อย่างน้อย...ก็ช่วยรับนี่เอาไว้ด้วยนะครับ”
 
มุคุโร่หยิบถุงที่ว่านั่นมาเปิดออกดู แล้วคิ้วเรียวสวยก็ต้องเลิกขึ้นน้อยๆ “ช็อคโกแลต?”

สึนะหัวเราะแหะๆ พลางเกาศรีษะตัวเองอย่างเขินๆ “เอ่อ...ผมได้ยินมาจากพี่ฮารุว่าพี่มุคุโร่ชอบช๊อคโกแลต ก็เลย...”

“ขอบใจนะ...สึนะคุง”

…

ตื๊ด------

“เมย์เดย์ๆ บุปผาหนึ่งเรียกบุปผาสอง บุปผาหนึ่งเรียกบุปผาสอง” เสียงวอเรียกดังมาจากอีกฟากหนึ่งของสัญญาณวิทยุ “เดซี่ ได้ยินแล้วตอบด้วย”

“บุปผาสอง ทราบแล้วเปลี่ยน” เดซี่ที่แอบหลบอยู่หลังเสากระซิบผ่านวิทยุสื่อสาร “นี่เดซี่ แฝงตัวเข้ามาในโรงพยาบาลแล้วเรียบร้อย กำลังรอเป้าหมาย โอว...ตื่นเต้นๆ...”

ที่อีกฟากหนึ่งของสายสัญญาณ โอจี้ทับทิมแดง ซาคุโร่เหยียดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ใช่แล้ว...ไม่ว่าใครก็ตามที่มาหาเรื่องกับแก๊งบุปผาอาลัย...มันผู้นั้นจักต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสม...ไอ้สองหงอกหนึ่งโบเคะนั่นมันใช้วิชาติดสินบนแมคโดนัลด์เล็ดลอดจากพวกเขาไปได้ แต่อย่าหวังเลยว่ามันจะรอดได้ตลอดไป นางไม้อายแชโดว์เขียวหัวหน้าของพวกเขาน่ะ อาฆาตแรงเสียยิ่งกว่าบุปผาราตรี

ถ้าอัดกันซึ่งๆหน้าไม่ได้ ก็ต้องเล่นงานที่กล่องแก้วตาดวงใจ...

ซาคุโร่อดภาคภูมิใจไม่ได้กับแผนลักพาตัวอันสมบูรณ์แบบของตัวเอง การตามสืบประวัติเจ้าเด็กสามคนนั่นของเขา มีประสิทธิภาพที่สุด...


--ย้อนความ--


หลังจากยกแมคไก่กับนักเก็ตทั้งหมดในถุงให้คิเคียวเพื่อให้รอดจากการโดนลงโทษให้เต้นระบำแทงโก้ในชุดลูกไม้สุดสยอง ตาลุงหนวดหรอมแหรมซาคุโร่ก็ออกมาเดินตามล่าหาข้อมูลของเจ้าเด็กแสบทั้งสามอย่างขะมักเขม้น และ...

“เฮ้~!!! หล่อนน่ะ!!!” จะชายจะหญิงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ซาคุโร่กระชากคอเสื้อแม่สาวคนที่ผ่านมาใกล้ๆหวังหาข่าวอย่างเดาสุ่มสิ้นดี “รู้จักไอ้หัวหงอกที่มีรอยสักที่หน้ารึเปล่า!?”

อย่างน้อยๆ...หน้าตาของไอ้หมอนั่นมันก็โดดเด่นพอจะเป็นเป้าสายตาประชาชื่น...

“อ๊ายยยยยยยย~~ นี่พูดถึงสุดหล่อของมหา’ลัยเราใช่ม้า~~” แม่สาวผมสีชมพูกรี๊ดอย่างถูกใจ ดวงตาปูดโปนเหียกถลึงมองหน้าเขาจากใต้กรอบแว่น “แหม่ๆ แต่หน้าตาเธอก็ใช้ได้นะ พ่อหนุ่ม ออกจะซกมกๆไปนิด แต่แบบนี้ก็ดูเร้าใจเดี๊ยนดีนะฮร้า~~~” มือสาวเจ้าที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลทำท่าจะโลมไล้หนวดหรอมแหรมราวกับมือปลาหมึก ซาคุโร่รีบปล่อยมือจากเธอผู้นั้นด้วยความหวาดผวา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...

เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปสบประสานกับสาวกล้ามงามที่สัดส่วนความงามของกล้ามเห็นได้เต่งตึงชัดแจ้งเมื่อคุณเธอเหมือนกับกำลังคอสเพลย์มัมมี่ที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล...เลาๆว่าจะเป็นเพื่อนของแม่ธิดาผีผมสีชมพูแด๊ดแด๋

“พระเจ้า...พระเจ้า...พระเจ้า...” หญิงกล้ามงามผู้นั้นพูดแต่คำว่าพระเจ้ากลับไปกลับมา และจ้องมองมาทางเขาด้วยสายตาที่เลื่อนลอย... “อา...พระเจ้า...”

ซาคุโร่แห่งแก๊งบุปผาอาลัย...แสดงความเป็นตาลุงไร้น้ำยา...วินาทีเดียวที่เขาเลื่อนสายตาขึ้นและพบกับคิ้วจุดที่กำลังขมวดมุ่นเน้นความขำเข้ม...เขาก็วิ่งเตลิดออกไปด้วยความหวาดผวาทันที!!!

อย่างน้อย...เขาก็รู้แล้วว่า...เขาควรจะเริ่มสืบจากที่ใด...

ในละแวกนี้...มีมหาวิทยาลัยอยู่เพียงมหาวิทยาลัยเดียว


--จบการย้อนความ--


นึกแล้วตาลุงหนวดหรอมแหรมยังสยองสองสาวจากขุมอเวจีนั่นไม่หาย แต่เอาเถิด การจะสืบหาไอ้หล่อหน้ามีรอยสักที่ไปแอ่วกับหนุ่มหัวปลาหมึกและหนุ่มโบเคะหัวดำ และล้วงเอาข้อมูลที่จำเป็นต่อแผนการอันโฉดทรามสมเป็นแก๊งนรกรีดไถ มันไม่ยากเกินไปสำหรับเขาหรอก

“อย่าลืมนะ เดซี่ จับโรคุโด มุคุโร่มาให้ได้ อย่าให้พลาดล่ะ”

“ไม่ต้องห่วง ซาคุโร่ มือชั้นนี้แล้วไม่มีทางพลาดแน่นอน” เดซี่กระซิบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ว่าแต่...”

“หือม์?”

“โรคุโด มุคุโร่ น่ะ คนไหนเหรอ”

แป่ว~~~~~!!!

โครม~~~~~~~~!!!

หากสัญญาณมันชัดกว่านี้ เจ้าชัคกี้เดซี่คงจะได้ยินเสียงลุงไร้น้ำยาสะดุดปี๊บโครม หากแต่...เคราะห์ยังดีที่เสียงจากวิทยุใช้ถ่าน AA คุณภาพต่ำมันไม่ค่อยชัด...

“คนไหนออกมาจากห้องก็จับคนนั้นแหละเฟร้ย~~~!!!” ลุงแกตะโกนด้วยความฉุน และ...

ตึก...ตึก...

เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากประตูห้องที่แง้มออกทำให้เดซี่เงยหน้าขึ้นเตรียมพร้อม ยาสลบที่เทราดลงบนผ้าเช็ดหน้าสะอาดลายกบเคโระในมือเตรียมไว้เป็นแม่นมั่น...

“จัดการละนะ...”

1…2…

โปะ!!!

“อโหสิเถอะนะ...จงเป็นสุขๆเถิด...อย่าได้มาแค้นเคืองอะไรกันเลย” เดซี่เอ่ยเสียงละห้อย เมื่อร่างของเป้าหมายทรุดฮวบลงไปเพราะฤทธิ์ยาสลบทันตา...

…

19:48 PM วันนั้น...

กริ๊ง~~~~ กริ๊ง~~~~

“หือ? โทรศัพท์เรอะเนี่ย...” สปาน่าหันไปมองโทรศัพท์ห้องรุ่นบุโรทั่งที่ไม่เคยมีใครใช้หรือโทรเข้ามาเป็นปี เนื่องด้วยตอนนี้เทคโนโลยีมือถือมีโทรฟรีเป็นช่วงๆ แถมระบบแชทผ่าน PC ยังสุดแสนจะฉลาดเลิศล้ำ แต่บางที...อาจจะมีคนนึกสนุกอยากจะย้อนยุคกลับไปใช้ dial up แบบเก่าอยู่บ้างก็ได้

“ฮัลโหล...” เจ้าของเรือนผมสีทองฟังคำจากอีกฝั่งฟากที่โทรเข้ามาด้วยสีหน้าเหมือนง่วงนอนเป็นนิจจิตสุดเซ็ง เสียงแทรกตามสายที่บ่งบอกชัดว่าโทรจากข้างนอก...แถมดูเหมือนจะเป็นตู้หยอดเหรียญสาธารณะอีกด้วย...ยิ่งเพิ่มความหลังเขาให้ไอ้หนุ่มบ้าเทคโนโลยีอย่างเขาอดทอดถอนใจมิได้เป็นการใหญ่

“เบียคุรัน...” สปาน่ายื่นหูโทรศัพท์รุ่นเก๋ากึ๋กส่งให้ไอ้หล่อเพื่อนร่วมห้องที่กำลังนั่งจิ้มโปรแกรมบลูเบลจังอยู่บนที่นอนฝั่งตัวเองแลกเปลี่ยนเรื่องราวประจำวันอย่างเป็นวิสัย “โทรศัพท์นาย...”

ไอ้หน้าหล่อประจำมหาวิทยาลัยเงยหน้าขึ้น “เห...?” มองโทรศัพท์เก๋ากึ๊กที่ว่านั้นอย่างงงๆ ก่อนริมฝีปากได้รูปจะเหยียดรอยยิ้ม...

“บางที...มุคุโร่จังอาจจะคิดอยากเซอร์ไพรส์ฉันก็ได้ คิดว่าเป็นไปได้ไหม บลูเบลจัง~”

สุดยอดโปรแกรม interactive ตอบกลับมาทันที หลังคุณ ‘ปะป๊า’ ทำการเปิดโหมดคีย์ข้อมูลด้วยเสียง

“มะม๊าต้องคิดถึงปะป๊าแน่ๆเลย~~”

เบียคุรันผิวปากอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะคว้าหูโทรศัพท์นั่นมาไว้ และ... “ฮัลโหล~”

เสียงที่ดังลอดมาจากอีกฟากหนึ่งของคู่สาย...ก็กลับกลายเป็นน้ำเสียงของตาลุงเหม็นสาบที่ชวนให้สิ้นหวัง

“พวกเราแก๊งบุปผาอาลัยจับตัวมุคุโร่จังของแกเอาไว้แล้ว ถ้าไม่อยากให้สุดที่รักของแกเป็นอะไรไป...”

ตื๊ด----------------

ยังไม่ทันจะจบประโยค...สายก็หลุดไป...

“…” สปาน่าที่เหมือนจะเดาอาการเทคโนโลยีหลังเขาได้จากสีหน้าของเบียคุรันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบ...

“สงสัย...ลืมหยอดเหรียญเพิ่มแหงๆ”


TBC


ก็...ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ล่วงหน้าอีกเช่นเคยนะคะ ♥

แล้วก็ขออภัยที่มุกอาจจะแป้กๆแล้วตอนนี้ออกจะสั้นไปบ้าง เพราะช่วงนี้งานทับถมมากๆ แถมตากฝนจนไข้ขึ้นอีกละค่ะ orz...แต่ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องห่วง ยูระตายยาก XP

ก็...จะพยายามอัพเรื่อยๆ ไม่ดองเค็มหมักไห อย่างที่มีคนขอร้องออดอ้อนอย่างน่าหยิก (ฮา) มานะคะ สู้สุดหูรูดค่า~~!!! 

ปล. เจอบทป๋าหล่อเลว(โคตรๆ)ในมังงะแล้ว...แทบจะเขียนฟิกนี้ไม่ออก เพราะมือมันกระตุกอยากจะต่อฟิกป๋าเลวเหลือเกิน เหอๆๆ

ปลล. จากปล.แรก ถ้าอินังยูระเมามากๆ จาก "มุคุโร่จาง~~~ ฉันร้าก~~~ เธอ~~" อาจจะกลายเป็น "พูดสิ...ว่าเธอรักฉัน" เข้าสักตอนก็เป็นได้ เอิกส์...