][ hiyuura | v. tea time ][

ตอนแรกคิดว่าจะลัดคิวเอาฟิกดาร์คป๋าหวงเมียมาลงเสียหน่อย แต่ไปๆมาๆ...มองขนตาสับป้านานเกินไปหน่อยเลยได้ไอ้นี่มาแทนค่ะ กร๊ากกกกกกกกก ว่าแล้วก็...แปะ XP 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Devil Wears Prada Or...
Pairing: 10069, XS
Rating: PG-15 for now
Warning: AU, BL, crack and sexiness

คำเตือนสำหรับบุคคลทั่วไป: มีคู่รักคู่หนึ่ง...แร่ด...แร่ดมาก~~ แร่ดมากถึงมากที่สุด และมีอีกคู่หนึ่ง...(ส)ถ่อย...(ส)ถ่อยมาก~~ และ(ส)ถ่อยมากถึงมากที่สุด...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++  

ใครๆ...ก็บอกว่าวงการมายานั้นแสนเลิศล้ำ...

ใครๆ...ก็หวังจะมีชีวิตบนผืนพรมแดงดูเลิศหรู...

แต่ใครเลยจะรู้...ว่ามายานั้น...แสนร้ายล้ำ...

และผู้เป็นเจ้าแห่งมายานั้น...ร้ายกาจกว่า...เหลือประมาณ

Devil Wears Prada
(Or (s)he wears nothing)

ใจกลางมหานครที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้า...ใต้นภาที่กระจ่างใสและตะวันสีทองที่สว่างแจ่ม..ใจกลางสี่แยกที่การจราจรคับคั่งเมื่อเหล่าผู้คนต่างพากันเร่งรีบในชั่วโมงเร่งด่วน...ในวันนี้...พวกเขาหาได้ต้องแข่งกับเวลาอีกต่อไป...เมื่อยานยนต์จักรกลพาหนะทั้งหลายต่างพากันจุมพิตบั้นท้ายกันและกัน...บ้างก็เสยเกยประสานงาจนหน้ารถบุบกันไปข้าง...เสียงเหยียบเบรคกระทันหันดังเอี๊ยดอ๊าดขนาดทั้งคนขับและคนนั่งโดยสารต้องเจอกระแทกหลังแรงหลังติดเบาะ...

การจราจรที่เคยพลุกพล่านเป็นอันต้องหยุดนิ่งเป็นอัมพาตไป...

เพียงเพราะ...ป้ายโฆษณาขนาดใหญ่...ที่เพิ่งเอามาติดตรงนั้นได้เพียงชั่วข้ามคืนตื่นมาเจออีกวัน...

บนป้ายขนาดใหญ่สะดุดตานั่น...ปรากฎภาพที่สะดุดและดึงดูดสายตาเหล่าผู้คนเสียยิ่งกว่าจนน่ากลัวว่า...หากไอ้ป้ายโฆษณานั่นเปลี่ยนไปติดที่ตัวตึกระฟ้าข้างๆ มันจะมีอำนาจที่น่าตื่นตะลึงขนาดไหน...

บนฟูกนอนสีขาวสะอาดตา...ปรากฎร่างบอบบางขาวนวลที่ความเปลือยเปล่าถูกซุกซ่อนเอาไว้ด้วยอ้อมกอดของผ้าห่ม เรือนผมสีน้ำเงินแปลกตายาวสยายระแผ่นหลัง...ปกปิดส่วนที่คนผู้ต้องมนตร์พิศวาสปรารถนานักที่จะแลเห็น..ก่อนจะทิ้งลงคลอเคลียกับหมอนนุ่ม...และริมฝีปากสวยวาวฉ่ำที่เผยออ้า...ทำราวกับเชิญชวน...ให้มีคนมาตระกองกอดเป็นเจ้าของ

และ...ร่างงามที่ว่านั้น...ก็มีเจ้าของแล้วด้วยเช่นกัน...

เมื่อในภาพนั้นปรากฎร่างอีกร่างหนึ่งของบุรุษผู้มีดวงหน้าคมคายดังรูปสลักของเทวา...หากแต่นัยน์ตานั้นกลับคมกริบและแฝงล้ำไปด้วยเพลิงพิศวาส...บ่งบอกความหวงแหนและแสดงความเป็นเจ้าของ...เมื่อริมฝีปากของบุรุษนั้นแนบใกล้กับเรียวปากสวยของร่างงาม...ราวกับต้องมนตร์สะกดจนมิอาจอดใจได้...

บางที...ภาพของแผ่นอกแกร่งและใบหน้าหล่อคมกับรอยสักเฉี่ยวที่ใต้ตาอาจจะดึงดูดความสิเน่หาของสตรีเพศมากเกินไป แลภาพของความงามที่หวานล้ำดังกุหลาบที่ได้ชื่อว่าราชินีแห่งบุปผาจะมีสเน่ห์ต่อสายตาของบุรุษเพศอย่างมากล้ำ...ตัวหนังสือสีดำฟอนท์สุดแสนจะอาร์ตจึงได้ดูเหมือนจะหมดความหมายในความต้องการสื่อถึงโฆษณาของมัน...

...มาสคาร่า Molleannas ดึงดูดสามีของคุณ...ด้วยสเน่ห์สวยของขนตาคุณ...

…

ซาวาดะ สึนะโยชิกำลังถอนหายใจ...คำรบที่เท่าไหร่...เจ้าตัวก็เลิกนับไปแล้ว...เมื่อความกลุ้มใจมันประดังเข้ามาจนอยากจะหนีจากงานบริษัทไปโดดหน้าผากลับเป็นปลาทูน่าว่ายกลับสมุทรเสียยังไงยังงั้น...ใครหนอบอกว่าตำแหน่งประธานบริษัทโมเดลลิ่งอย่างเขามันสุดแสนจะเงินดีที่สบาย...ใครหนอบอกว่าเขาน่าจะมีความสุขสุดๆเมื่อได้เห็นโมเดลหน้าตาสวยหล่อเข้าๆออกๆบริษัทของเขาไม่เว้นแต่ละวัน...ในเมื่อ...

ไอ้ตำแหน่งที่เจ้าคุณปู่ทวดยัดเยียดให้โดยชอบธรรมนี้...มันมีแต่เรื่องปวดหัวมาให้เขาได้ไม่เคยว่างเว้น

ฤาดาวเคราะห์แห่งความโชคร้าย...อันนำมาแต่สรรพทุกข์...สรรพโศก...สรรพโรค...สรรพภัย...แลเสนียดจังไรมันจะมารวมกันอยู่ที่เขากันหนอ...

นึกแล้วก็ให้สงสัยมิหายว่า...อะไรกันหนอที่นำพาแต่ความโชคร้ายมาให้เขา...มันจะเป็นดวงอันไม่เคยจะดีสักเท่าไหร่ของนายเห่ยคนนี้...หรือว่าจะมี...อีกดาวเคราะห์หนึ่งที่มันโคจรเข้ามาให้ยิ่งอนาถาไปกว่าเก่ากันละนี่...

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคราะห์ เอ๊ย เคาะประตูดังขึ้น ชายหนุ่มประธานบริษัทวัย 24 ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะบอกให้คนที่อยู่ข้างนอกเข้ามาได้ และ...ทันทีที่ประตูหน้าห้องทำงานของเขาจะเปิดออก...

“ท่านประธานครับ มีงานใหม่เข้ามาอีกแล้ว คุณมุคุโร่ยังไม่เข้ามาอีกเหรอครับ”

ร่างของชายหนุ่มสวมแว่นตาท่าทางกึ่งเนิร์ดกึ่งโอตาคุก็โผล่เข้ามาพร้อมกับกองเอกสารกองใหญ่

“ยังเลย มีอะไรเหรอ โชอิจิคุง” สึนะเอ่ยถาม แต่ยังมิวายเอานิ้วควักยาหม่องสเลดพังพอนทาถูๆขมับตัวเองแก้เครียด เมื่อเจ้าตัวพอจะเดาคำตอบของอีกฝ่ายได้ ในเมื่องานโมเดลลิ่งโฆษณาทั้งหลายแหล่ต่างก็พากันเจาะจงถามหามุคุโร่กันทั้งนั้น

แต่ก็เพราะไอ้งานที่เหมือนกับเทกระจาดกันเข้ามานี่แหละ ที่นอกจากทำให้เขาต้องยุ่งเป็นพัลวันจนต้องทาถูๆยาพม่า(หม่อง)เป็นประจำแล้ว ยังต้องมานั่งเทียนเสี่ยงดวงลุ้นระทึกว่า...พ่อเจ้าประคุณสับปะรดคนงามจะยอมจากอ้อมแขนเทพบุตรไฮโซสามีขี้หวงที่ควงคู่กันติดเป็นตังเมมาเข้าสตูดิโอเมื่อไหร่  

“อ...โอย...!!!”

ยังไม่ทันขาดคำ...ไอ้หนุ่มพนักงานเจ้าของผมสีน้ำตาลอมส้ม นาม ‘อิริเอะ โชอิจิ’ ก็ทรุดตัวลงด้วยโรคปวดกระเพาะอันเป็นโรคประจำ พร้อมกับที่กองเอกสารปลิวว่อนสาดกระจาย...โชอิจิพยายามพยุงร่างของตัวเองไว้เพื่อให้เกิดความเสียหายต่อกองกระดาษน้อยที่สุด หากแต่...มันกลับได้ผลตรงกันข้าม เมื่อมือของเขาเผลอไปปัดโดนแก้วกาแฟของสึนะเข้า...

เคร้ง~~!!!

กาแฟอุ่นๆสาดโครมเข้าใส่ทั้งเอกสารและเสื้อสูทตัวเก่งของท่านประธาน...แม่นยำราวกับจงใจมัดแล้วราด

สึนะมองกระดาษเอกสารกับเสื้อสูทของตัวเองที่เปื้อนกาแฟสีเข้มแล้วก็ยิ้มเจื่อนขณะที่โชอิจิส่งเสียงร้องเหวอ...

บางที...ดาวเคราะห์ที่ว่าอาจจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวเขาเลยสักนิดก็ได้...

…

รถคาดิแล็คสีขาวคันงามหรูมาจอดหยุดที่หน้าภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสชื่อดังแห่งหนึ่งในย่านคนมีสตางค์เดิน ก่อนที่เทพบุตรรูปงามในชุดสูทขาวสะอาดจะก้าวลงมาจากฝั่งที่นั่งคนขับ ใบหน้าหล่อคมขยับรอยยิ้มมากด้วยฟีโรโมนสเน่ห์ ชายหนุ่มถอดแว่นกันแดด Versace ก่อนจะเข้าไปช่วยเปิดประตูให้คนที่นั่งฝั่งข้างคนขับ

ส้นเข็มปราด้าไฉไลเหยียบลงบนพรมผืนแดง จากประตูคาดิแล็คคันงามปรากฎบู๊ทยาวที่ช่วยเน้นท่อนขาเรียวสวยของผู้สวม มือเรียวที่สวมถุงมือผ้ามันเนื้อดีกระชับเสื้อคลุมเฟอร์ขนสัตว์อย่างดูเหมือนจงใจให้มันเลื่อนหลุดจากไหล่มากกว่าเดิม  ริมฝีปากสีสดแย้มรอยยิ้มรับ เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามารอให้คล้องแขน

“คึหึหึ นี่มันอะไรกันครับ ยังไม่ถึงเวลาดินเนอร์เลยไม่ใช่เหรอครับ” นิ้วยาวเรียวคีบเอาแว่นกันแดดของตัวเองออก เผยให้เห็นนัยน์ตาสีไม่เข้าคู่...สีสันของโลหิตและท้องฟ้า “ไม่ใจร้อน...เกินไปหน่อยเหรอครับ” ร่างงามยิ้มอย่างมีเลศนัย เมื่อบริกรนำพวกเขาไปยังโต๊ะที่จองเอาไว้

“นี่น่ะ...ไม่ใช่ดินเนอร์หรอกนะ” เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์หัวเราะเบาๆ เมื่อพวกเขานั่งลงที่โต๊ะอาหาร นัยน์ตาสีอเมทิสต์คมเป็นประกายแฝงด้วยเล่ห์ ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกฝ่าย...จนริมฝีปากของพวกเขาแทบสัมผัสกัน “ดินเนอร์น่ะ...เธอจะกินกับฉันบนห้อง...หลังจากนี้ต่างหาก”

เจ้าของนัยน์ตาสองสีแย้มรอยยิ้มตอบ ก่อนจะใช้ปลายเท้าสัมผัสส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายที่ใต้โต๊ะเบาๆ

“คุณนี่...น่ารักจริงๆเลยนะครับ”

เบียคุรันเหยียดรอยยิ้มกว้างขึ้น “แต่คงไม่เท่าเธอหรอกมั้ง~” ก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับบริกร

“สำหรับมื้อนี้...เอาที่แพงที่สุดก็แล้วกัน...ดีไหม” 

…

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเลอะกาแฟมาเป็นสูทตัวสำรอง (ที่เจ้าตัวสังหรณ์ชอบกลว่าควรจะพกไว้ที่สำนักงานสักตัวสองตัว) ส่งโชอิจิไปพักผ่อนสะเดาะเคราะห์ และให้แม่บ้านช่วยทำความสะอาดคราบกาแฟ และโยนเอกสารที่ใช้การไม่ได้เนื่องจากไม่อาจอ่านร่องรอยจารึกบนแผ่นได้อีกต่อไปทิ้งลงถังขยะ สึนะก็กลับมานั่งประจำที่โต๊ะพร้อมกับกระปุกยาหม่องสุดที่รัก

อา...ใช่ ยาหม่อง...เขาจะขาดมันไปได้อย่างไร...เขาจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรถ้าไม่มีมัน...ปลาทูติดยาหม่องนั่งทาถูๆยาหม่องเสลดพังพอนสีเขียวชวนนึกอายแชโดว์กระเทยบางราย ก่อนที่...

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

หลังจากบอกให้เข้ามาได้ คนนำข่าวเข้ามาคราวนี้ก็เปลี่ยนจากอิริเอะ โชอิจิไอ้หนุ่มดาวเคราะห์ มาเป็นหนุ่มผมทองสายเนิร์ดไม่แพ้กันนาม สปาน่า ที่ดูท่าว่า...พี่แกคงจะเป็นดาวฤกษ์...

“ประธาน...มีงานมาจากบริษัทยาสระผมแพนตีน” สปาน่าเอ่ยหน้าตาย “เจาะจงโมเดลมาด้วย...”

สึนะยิ้มเจื่อนอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อที่เขาสังหรณ์อยู่แล้วว่ามันต้องลอยมา...ครีบปลาจวกเอายาหม่องทาถูๆอีกหน ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความสลด

“ทำไม...ไอ้บริษัทพวกนี้มันถึงได้ต้องเจาะจงแต่ไอ้คนที่มีปัญหานะ”

ฤกษ์...ฤกษ์...งามยามร้ายได้อีกจริงๆ...

…

เสียงกระหึ่มของแมงกะไซค์คาวาซากิรุ่นอนุรักษ์นิยมดังมาแต่ท้ายซอยจรดหัวซอยอันเป็นที่ตั้งของร้านเนื้อย่างรสเด็ดแห่งหนึ่งในย่านคนจอแจแออัด ก่อนที่เสียงนั้นจะสงบลง เมื่อเทพบุตรหน้าเหี้ยมในชุดสูทที่ดูไม่เรียบร้อยทำการดับเครื่องอันเก่าบุโรทั่งนั้นลง ใบหน้าหล่อหากแต่บึ้งตึงฉายแววหมดความอดทน ชายหนุ่มกระชากแขนไอ้คนที่นั่งซ้อนท้ายให้ลุกจากเบาะที่นั่ง

ส้นตึกหนาขนาดปาหัวหมาแตกเหยียบลงบนพื้นถนน จากเบาะหลังคาวาซากิรุ่นอนุรักษ์นิยมปรากฎบู๊ทยาวที่เจ้าของท่อนขาสวยมักเสี้ยนอยากใช้กระทืบหรือฟาดปากชาวบ้าน มือเรียวปัดไรฝุ่นที่มาติดอยู่ที่เสื้อโค้ทดีมียี่ห้อเนื่องจากไอ้คนข้างหน้ามันซิ่งอย่างไม่เกรงใจ ริมฝีปากสวยขยับเปล่งเสียง เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาทำท่าจะกระชากไม่ใช่แค่แขน 

“โว้ยยยยยย!!! นี่มันอะไรกันวะ ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็นไม่ใช่รึไงวะ!!!” มือเรียวถอดเอาหมวกกันน๊อคที่สวมเอาไว้ออก เผยให้เห็นเรือนผมสีเงินสวย...ยาวจรดบั้นเอว “จะเอาแต่ใจเกินไปหน่อยแล้วนะเว้ย!!!” เสียงดังยังคงเปล่งกังวาน เมื่อบริกรนำพวกเขาเข้าไปยังโต๊ะในร้าน

“แล้วยังไงวะ” เจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลคำรามถาม ก่อนจะนั่งลงไขว่ห้างทำมาดราชาที่โต๊ะอาหาร

นัยน์ตาสีโลหิตดุดันทอประกายกร้าว ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามา พลางกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย

“มื้อเย็นน่ะ ฉันจะกินตอนไหน มันก็เรื่องของฉันสิวะ สวะ”

เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำแข็งแยกเขี้ยวตอบ ก่อนจะพยายามใช้ส้นตึกกระทืบเท้าของอีกฝ่ายที่ใต้โต๊ะให้จั๋งหนับ

“แกมัน...ทำฉันเสียเวลางานจริงๆ”

แซนซัสขมวดคิ้วหนักขึ้น “แต่แกก็หิวใช่ไหมล่ะ” ก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับบริกร

“ฉันอยากกินเนื้อย่าง รีบๆไปเอามาสิวะ สวะ” 

TBC?

ตอนแรกว่าจะทำเป็นตอนเดียวจบ แต่สงสัยต้องยืดเสียแล้ว แต่...หรือว่าจะคาทิ้งไว้แค่นี้เอาแค่พอหอมปากหอมคอได้ล้อมาสคาร่าแล้วก็จบดีหนอ~~ (ฮา) << อารมณ์ไม่อยากเพิ่มไหดอง =v=;;;

ก็...ต่อไม่ต่อ...ขึ้นอยู่กับคนอ่านละกันค่ะ แฮ่~~ XP

หมายเหตุ: ทำไมเฮียแสนถึงแว้นซ์คาวาซากิ...เรามีเหตุผลที่ดี...ดีมาก...และดีมากที่สุด ถ้าอยากรู้...แวะไปชมที่บลอกนกฮูกเลยนะคะ *หัวเราะโลกเขย่า*

ส่วน Molleannas ถ้าลองกดคำว่ามาร์ชเมลโล่กับสับปะรดภาษาอิตาเลียนใน babelfish เราจะได้คำว่า Caramella Gommosa e Molle กับ Ananas ยูระก็เลยเอา Molle + Ananas แล้วย่อซะเป็น Molleannas ซะเลย XP~

แต่...แหม่...จะว่าไป...พอพูดถึงขนตาสับป้า...เมื่อวันก่อน ยูระคุยกะเพื่อนฝรั่งละค่ะ เพื่อนเขาบอกว่า อ.อามาโนะต้องเอาผู้หญิงมาเป็นแบบมุคุแน่ๆ ยูระก็เลยบอก...ก็บอกแล้วว่า มุคุโร่หน้าเหมือนนานะ สักพักคุยไปคุยมา...นึกได้ค่ะว่า มิกะ นากาชิม่า เล่นเป็นนานะ แล้วเราก็พอดี...ไปเจอรูปมิกะรูปนี้เข้า... ♥

แอบเหมือนนะเนี่ย กร๊ากกกกกกกกกกกก *หัวเราะบ้านพัง*

/me ว่าแล้วก็...รีบชิ่งออกไปก่อนจะโดนสหบาทาหลายๆคนรุมกระทืบ XP