[Psycho-Pass FIC] [ShogoxShinya] Forever

posted on 15 Nov 2012 17:46 by hiyuura in Fanfiction directory Cartoon

ฟิกคั่นเวลาระหว่างรอตอนใหม่คืนนี้ค่ะ เราประเดิมฟิกแรกของแฟนดอมด้วยฟิกใส๊~ ใส~ (ใสจริงๆนะ!) 

บอกไว้ก่อนว่า...ที่เกิดในฟิกนี้เป็นแค่ speculation ว่าเกิดอะไรขึ้นใน EP1 ไม่ใช่เนื้อเรื่องจริงๆ อ้างอิงไม่ได้นะกร๊ะ~ 

สำหรับฟิกยาวที่คาดว่าจะใสน้อยลงของไซโคพาส.......ขอเก็บข้อมูลก่อนละกันนะคะ หึหึหึ 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: Forever
Pairing: Makishima/Kougami 
Rating: PG-13 
Warning: BL, spoiler for EP5 

Note: Originally written in English 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

"What happens to you here is forever," O'Brien had said. That was a true word. There were things, your own acts, from which you could never recover. Something was killed in your breast: burnt out, cauterized out.

—1984, Part 3, Chapter 6

  

Forever 

  

ชายคนนั้น…เหมือนกับสุนัขล่าเนื้อ…สุนัขล่าเนื้อชาญฉลาดที่มากด้วยประสบการณ์…จมูกที่ไวต่อกลิ่นเลือด กับร่างกายที่แกร่งกล้าในการต่อสู้…สุนัขล่าเนื้อสมบูรณ์แบบ…ที่ยังขยับได้ขนาดนั้นทั้งที่บาดเจ็บ…ต้องยอมรับว่าสุนัขล่าเนื้อที่ว่า…ทำงานได้น่าประทับใจ ดูผิวเผินเหมือนคมเขี้ยวของสัตว์ร้ายที่ว่าไล่ตามเขามาเพียงเพราะความชิงขัง…ความต้องการแก้แค้น และอาจจะด้วยความดื้อดึงส่วนตัว แต่ในความเป็นจริงแล้ว…ความตื่นเต้น…ความสนุกในการล่า…ความรู้สึกมืดดำที่อีกฝ่ายปิดเอาไว้ไม่หมด…เขาเห็นมันได้ชัดเจนยิ่งกว่าพลุไฟในยามราตรีที่มืดสนิท 

 

สัตว์กินเนื้อกระหายเลือด


น่าสนใจ… ริมฝีปากเรียวแย้มเหยียดรอยยิ้ม แบบนี้สิ…ที่เขาอยากจะเล่นด้วย 

ความปรารถนามืดดำที่อีกฝ่ายซุกซ่อน…แม้สามารถเข้าใจได้เพียงทีแรกที่ได้พบ…แต่การปลดปล่อยความมืดนั้นออกมา…ถือว่าเป็นที่สุดแห่งงานศิลป์

น่าสนใจจริงๆ…

เสียงฝีเท้ากังวาลก้องจากบันไดวน แสงสียามราตรีลอดผ่านบานหน้าต่างสีฟ้าของตึกระฟ้าอาบดวงเนตรอำพันทองให้ดูเรืองขึ้นอย่างน่าขนลุก “นายสู้ได้ดี…ทั้งๆที่บาดเจ็บขนาดนั้น” คำเอ่ยเชยชมลื่นไหลจากปลายลิ้นราวของเหลว…นวลนุ่มในโทนเสียงและถ้อยวจี เพียงเพราะเขาชำนาญอย่างยิ่งในการใช้ถ้อยคำ…บิดเบือนและแปรผันมันจนสื่อแต่เพียงความหมายที่เขาต้องการ…เพราะว่า…ถ้อยคำ…มีอำนาจยิ่งนัก

มีอำนาจมากเสียจน หากแปรเปลี่ยนหนึ่งบริบท…หนึ่งคำอาจแทนความหมายได้นับร้อยพัน…

หากทว่า…คำเชยชมที่เขาเอ่ยในค่ำคืนนั้น…เป็นคำชมที่มาแต่ความจริงใจ

“นายคือ…โคงามิ ชินยะ” สายตรวจ โคงามิ ชินยะ ผู้ซึ่งเขาสามารถมองเห็นความมืดที่อยู่ภายในใจ คนที่จ้องมองเขากลับมาด้วยสายตาของนักล่าที่ดุร้ายและกำลังหิวจัด สุนัขตามกลิ่นที่ต้องพยายามกดสัญชาตญาณนักล่า…กดเอาไว้ไม่ให้อยากฆ่า ฉีกกระชากและขย้ำกินเหยื่อ…

คงอีกไม่นานกระมัง…ที่เขาจะได้เห็น…ช่วงเวลาที่กรงขังที่สังคมเรียกว่า ‘สติฝั่งที่ดีงาม’ จะพังทลายลง และสัตว์ร้ายออกวิ่งพล่าน 

“นายคือ…มากิชิมะ โชโกะ” 

เขาชอบวิธีที่อีกฝ่ายเรียกชื่อของเขา น้ำเสียงที่เขาคาดว่าจะเต็มไปด้วยยาพิษของความชิงขังกลับมีแต่เพียงความสงสัยของสัตว์ร้ายเมื่อยามมันจ้องมองสิ่งที่คิดว่าเป็นเหยื่อ รอยยิ้มของมากิชิมะเหยียดกว้างขึ้น เมื่อสายตรวจโคงามิรุดขึ้นมาตามบันไดวนสีดังโลหิต…เขาไม่มีความจำเป็นต้องหนี เขารอ…รอจนกระทั่ง…

โดมิเนเตอร์จี้ประกบที่ใต้คางของเขา 

“นายรู้อะไรไหม โคงามิ ชินยะ” เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์เอ่ย นัยน์ตายังคงจับจ้องดวงหน้าอีกฝ่าย “สภาวะจิตใจไม่ใช่เรื่องของสถิติ [1]”

นัยเนตรสีฟ้าครามหรี่ลง ก่อนจะจ้องตอบดวงเนตรสีอำพัน สุนัขล่าเนื้อเอื้อนเอ่ยคำตอบ “การตัดสินระบบซีบิลถูกต้องและเด็ดขาด” 

“นายคิดแบบนั้น?” มากิชิมะถาม มือสีซีดเลื่อนขึ้นจับมือของอีกฝ่ายที่ถือปืนเอาไว้ “นายกำลังหวังว่าจะได้ความพอใจจากการยิงฉันด้วยปืนนี่รึเปล่า?” 

คำตอบในดวงตาของสัตว์ร้าย…มีเพียงความต้องการที่จะฆ่า 

“ได้ยินเสียงพวกดรอยด์รึเปล่า โคงามิ ชินยะ พวกนั้นกำลังมา” มือที่กุมมือของอีกฝ่ายว่าดันโดมิเนเตอร์ให้เข้ามาชิดกับคอของตัวเองมากขึ้น ปฏิกริยาของโคงามิยิ่งพอกพูนอารมณ์ขันของชายหนุ่ม…อาชญากรที่ท้าทายให้เขาเหนี่ยวไก…อาชญากรที่ไม่กลัวความตาย…ไม่ว่าอย่างไร แม้ว่าโคงามิจะสามารถเหนี่ยวไกได้…เจ้าตัวก็จะไม่ได้รับความพอใจแม้แต่น้อย

การตัดสินวัดค่าความเป็นอาชญากรของระบบซีบิลถูกต้องและเด็ดขาด หากทว่า สภาวะของจิตใจ หาใช่เรื่องของสถิติไม่ 

ความแค้นเพียงแต่ทำให้นัยน์ตาของคนนั้นมืดบอด และความมืดนั้นก็จะกลืนกินคนผู้นั้นในที่สุด

“ยิงสิ”

 

กริ๊ก…

 

โคงามิเบิกตากว้างขึ้น ไกปืนถูกล๊อค

“!?” 

 

[ระดับความเป็นอาชญากร - ปกติ ไม่ใช่เป้าหมาย]

 

“ตกใจขนาดนั้นเลย?” มากิชิมะมองอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ขัน ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูโคงามิ “ฉันบอกนายแล้วไง สภาวะจิตใจไม่ใช่เรื่องของสถิติ ผู้นำทุกยุคทุกสมัยต่างพยายามยัดเยียดมุมมองผิดๆให้เหล่าผู้ตามทั้งนั้น [2] ตอนนี้นายเริ่มคิดรึยัง ว่าระบบซีบิลของเราก็ไม่ต่าง?” มือหนึ่งลูบไล้แก้มของคนตรงหน้า “ลองบอกมาสิ ‘คุณสายตรวจ’ นายคิดว่าความยุติธรรมที่แท้จริงอยู่ที่ไหน” 

ทันทีที่ได้ยินคำถาม โคงามิก็เข้าใจได้ทันที พวกดรอยด์ได้รับข้อมูลสแกนสีไซโคพาสจากหัวมุมถนนก่อนที่เขาจะมาที่ตึกนี่…มันไม่ได้มาตามมากิชิมะ แต่มาตามเขาต่างหาก 

อย่างช้าๆ ชายหนุ่มค่อยๆหันโดมิเนเตอร์เข้าหาตัวเอง เขาได้ยินเสียงตัวแทนระบบที่เป็นเสียงของหญิงสาวที่คุ้นหูอย่างเจนชัด เสียงนั้นพูดว่า…

 

[ระดับความเป็นอาชญากร - 712 เป้าหมายสำหรับการกำจัด]

 

เขาไม่ใช่สายตรวจอีกต่อไป

 

“พวกนั้นยังไม่ยิงนายหรอก” มากิชิมะเอ่ย “นายเป็นสุนัขล่าเนื้อชั้นดีเกินกว่าที่พวกนั้นจะปล่อยมือจากนาย โคงามิ ชินยะ” 

นิ้วยาวเรียวเลื่อนไล้ไปบนลำคออีกฝ่าย…ลากวนราวกับจะสัมผัสปลอกคอที่มองไม่เห็น “ครั้งหน้าที่พวกเราพบกัน ฉันอยากจะรู้ว่านายจะพยายามสะบัดให้หลุดจากเชือกจูงรึเปล่า…” นัยน์ตาสีทองทอประกายสว่างราวอำพันเรือง เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์เคลื่อนเข้าปิดประทับริมฝีปากของพวกเขาเข้าด้วยกัน “เพราะว่า…สิ่งที่เกิดขึ้นกับนายที่นี่…จะคงอยู่ตลอดไป [3]” 

เพราะว่านายได้ร่วงหล่น…ลงสู่อเวจีที่มืดมิด…ที่ซึ่งมีแต่เพียงความมืดที่จะอ้าแขนต้อนรับนาย… 

.

*โควตจาก 1984:  

[1] Insanity is not statistical 

[2] All rulers in all ages have tried to impose a false view of the world upon their followers

[3] “What happened to your here is forever.” O’Brien had said.

.

ฟิกนี้หวยออกโชชิน แต่คนแต่งยังลุ้นว่าในอนิเมหวยจะออกโชชินหรือชินโช (ริบะเลยก็ดีนะ~ ♥) 

ชินยะน่ารังแกมาก แต่โชโกะก็หน้าเหมือนสัปป้าเกินกว่าอินังยูระจะอดใจได้ (เหตุผลช่าง...) อันนี้...ต้องดูกันต่อไปค่ะ อุฮิ ,,v_v,,

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์เช่นเคยนะคะ นึกว่าบลอกจะร้างซะแล้ว 555+  

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ ช่างเป็นอะไรที่ลุ้นระทึกจริง
เรื่องนี้ดูแล้วยิ่งมันส์ confused smile
เลือดส่าด cry

#5 By tsugaru on 2013-01-23 18:42

อ่า เรื่องนี้กำลังติดตามอยู่คะ พึ่งดูไป3ตอน ยังคอมเม้นท์อะไรมากไม่ได้ แต่โลกpsycho-pass เป็นอะไรที่สุดๆเลยอ่ะ เท่าที่ดู (จิตจะป่วยตายถ้าไปอยู่ในที่แบบนั้น ปิดกั้นเสรีทางการแสดงออกสุดๆอ่ะ)
อ่า....ค่าจิตนี่มันคุมได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย อึ้ง!!! อึ้งแทนโคคุง(ฮา)แต่เพราะเป็นชินคุงใช่มั้ยถึงทำได้>>WHAT
ปล.อ่า บล๊อคเราก็ร้างเหมือนกันคะ เพิ่งเปิดบล๊อคใหม่วันนี้เอง มาเยี่ยมกันบ้างนะคะ ^^

#4 By Joey_kung on 2012-11-27 23:09

โธ่...ชินชิน อนาถอะไรอย่างนี้
ก็อย่างว่า..แผ่ออร่าเอ็มๆ ชวนรังแกเอง ไม่แปลกที่คนที่เอสสุดขั้วจะอยากกลั้่นแกล้งรังแก

ชอบประโยคแรกที่พี่ยูระโควตมาจาก 1984 มากค่ะะะะะะ
เสียงฮีในความคิดลินนี่โรคจิตได้ใจและกวนตริงสุดๆ 55555555

#3 By Lina on 2012-11-16 02:10

...//มวองคนบอกว่าฟิกใส
นี่ใสสุดแล้วเรอะ.... '^'+
แต่จริงๆเวลาโชโกะสนใจใครขึ้นมานี่หามีเรื่องดีไม่จริงๆ 8D;;
จะว่าไป...โชโกะเนี่ย...เป็นพวกชอบแปรธาตุคำพูดสินะ 8D //เขียนป้ายว่านักแปรธาตุวลี #โดนยิงสมองกระจุย
ปูลู น้องโฮ่งอนาถมาก 8DDDD
โชชิน โชชิน โชชิน! (หวยออก..!?)
แอบสงสารคุณหมา.. แต่ก็มีโชโกะคอยปลอบใจแล้ว(ปลอบยังไง!)
ชอบวรรคสุดท้ายที่สุดเลย!!
ปล. ใส...อย่างไม่น่าเชื่อ *เผ่น*

#1 By OnimizU on 2012-11-15 18:10